Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 2229 / 2008    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Πολιτική αγωγή, Παράβαση καθήκοντος.




Περίληψη:
Παράβαση καθήκοντος από αιρετά όργανα των πρωτοβάθμιων Ο.Τ.Α. Ποιός δικαιούται να παρασταθεί ως πολιτικώς ενάγων μόνο για την υποστήριξη της κατηγορίας. Οι συνήγοροι που εκπροσωπούν τους μη εμφανισθέντες κατηγορουμένους, δεν αποκτούν και την ιδιότητα των τελευταίων. Και συνεπώς δεν μπορούν να απολογηθούν για λογαριασμό τους, με συνέπεια να μην επέρχεται ακυρότητα. Αιτιολογείται η απόφαση και σωστά ερμηνεύεται η διάταξη του άρθρου 259 ΠΚ.





Αριθμός 2229/2008


ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ


ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ


Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την κοινή αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) χ1, 2) χ2, 3) χ3, 4) χ4, 5) χ5, 6) χ6, 7) χ7, 8) χ8, 9) χ9, 10) χ10, 11) χ11 και 12) χ12, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Ποντικάκη, για αναίρεση της με αριθμό 1195/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Κρήτης. Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) ψ1 και 2) ψ2, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Κρήτης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 30 Ιανουαρίου 2008 κοινή αίτησή τους, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 359/2008.
Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Κατά το άρθρο 259 του ΠΚ, υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας, με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη. Κατά δε το άρθρο 13 στοιχ. α' του ΠΚ, υπάλληλος είναι εκείνος στο οποίο νόμιμα έχει ανατεθεί, έστω και προσωρινά, η άσκηση υπηρεσίας δημόσιας, δημοτικής ή κοινοτικής ή άλλου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου. Τέλος κατά το άρθρο 263Α του ΠΚ, για την εφαρμογή (μεταξύ των άλλων αναφερόμενων σ' αυτό διατάξεων) και του άρθρου 259 του ΠΚ υπάλληλοι θεωρούνται, εκτός από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 13, οι δήμαρχοι και οι πρόεδροι κοινοτήτων κλπ. Από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 259 του ΠΚ, που σκοπό έχει την προστασία του γενικότερου συμφέροντος της ομαλής και απρόσκοπτης διεξαγωγής της υπηρεσίας, προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της παράβασης καθήκοντος, ενεργητικό υποκείμενο του οποίου μπορεί να είναι μόνον υπάλληλος κατά την έννοια των άρθρων 13 στοιχ. α' και 263Α του ΠΚ και συνεπώς και Πρόεδρος Κοινότητας, απαιτούνται: α) παράβαση όχι απλού υπαλληλικού καθήκοντος, αλλά καθήκοντος της υπηρεσίας του υπαλλήλου, το οποίο καθορίζεται από το νόμο ή τη διοικητική πράξη ή τις ιδιαίτερες οδηγίες της προϊσταμένης αρχής ή ενυπάρχει στη φύση της υπηρεσίας, β) δόλος του δράστη, που περιέχει τη θέληση της παράβασης του καθήκοντος της υπηρεσίας και γ) σκοπός του δράστη να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομη υλική ή ηθική ωφέλεια ή να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον, χωρίς να απαιτείται και η επίτευξη του εν λόγω σκοπού. Για να συντρέχει δε ο σκοπός αυτός πρέπει όχι μόνον η βούληση του δράστη να κατατείνει προς αυτόν, αλλά και η συμπεριφορά του, όπως αναπτύσσεται, να μπορεί αντικειμενικά να οδηγήσει στην επίτευξη του, αφού ο όρος με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτόν του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον, λογικά σημαίνει ότι η πράξη, όπως επιχειρείται από το δράστη, δύναται να οδηγήσει στην απόκτηση παράνομου οφέλους ή στην πρόκληση βλάβης τρίτου (αντικειμενικό στοιχείο) και επί πλέον ότι η βούληση του δράστη κατευθύνεται στην απόκτηση του οφέλους ή στην πρόκληση της βλάβης (υποκειμενικό στοιχείο). Έτσι μεταξύ της πράξης και του σκοπού οφέλους ή βλάβης πρέπει να υπάρχει μια τέτοια αιτιώδης σχέση ώστε η πράξη της παράβασης καθήκοντος, αν δεν είναι ο αποκλειστικός τρόπος, πάντως πρέπει να είναι πρόσφορος τρόπος περιποίησης του σκοπουμένου οφέλους ή της βλάβης, πράγμα που συμβαίνει όταν το σκοπούμενο όφελος ή η βλάβη δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο ή και με την παράβαση του συγκεκριμένου καθήκοντος.
Εξάλλου, η απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ, 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, της καταδικαστικής αποφάσεως, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, υπάρχει όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο εκηρύχθη ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις οπό τις οποίες προέκυψαν τα περιστατικά, και, τέλος, οι σκέψεις και οι συλλογισμοί, βάσει των οποίων έγινε η υπαγωγή τους στην ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας α) είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως που αποτελούν ενιαίο σύνολο και β) αρκεί να μνημονεύονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατ' είδος, χωρίς να είναι ανάγκη να εκτίθεται τί προέκυψε χωριστά από τον καθένα, αρκεί να συνάγεται ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα ανεξαιρέτως και όχιμόνο μερικά από αυτά. Περαιτέρω, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν υπάγει σωστά τα περιστατικά που δέχθηκε στην εφαρμοσθείσα ποινικήδιάταξη, καθώς και όταν η παράβαση γίνεται εκ πλαγίου, δηλαδή δεν αναφέρονται στην απόφαση κατά τρόπο σαφή και ορισμένο τα περιστατικά εκείνα που προέκυψαν και είναι απαραίτητα για την εφαρμογή της συγκεκριμένης ποινικής διατάξεως ή ακόμη στην απόφαση υπάρχει έλλειψη κάποιου από τα κατά νόμο αναγκαία περιστατικά ή αντίφαση μεταξύ τους ή με το διατακτικό κατά τέτοιο τρόπο που να καθίσταται ανέφικτος από τον Άρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή όχι υπαγωγής αυτών στο νόμο και να στερείται έτσι η απόφαση νομίμου βάσεως.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αρ. 1195/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Κρήτης και μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που κατ' είδος μνημονεύονται, οι αναιρεσείοντες καταδικάσθηκαν σε ποινή φυλακίσεως τριών (3) μηνών ο καθένας, ανασταλείσαν επί τριετίαν ως προς όλους, δεχθέντος ειδικότερα του δικαστηρίου ανελέγκτως, τα παρακάτω πραγματικά περιστατικά: "Οι πολιτικώς ενάγοντες αγόρασαν το έτος 1999 κατά το ήμισυ εξ αδιαιρέτου ο καθένας ένα ακίνητο εκτάσεως 9,5 στρεμμάτων περίπου προκειμένου να εγκαταστήσουν σ' αυτό επιχείρηση εκτροφής και πάχυνσης κοτόπουλων, το οποίο βρίσκεται στη θέση .... του χωριού ...... του Δήμου ...... . Ακολουθώντας την προβλεπόμενη νόμιμη διαδικασία για την ίδρυση και λειτουργία πτηνοτροφικών εγκαταστάσεων (απόφαση ΥΙΒ/2000/26/4-5-1995 των Υπουργών Υγείας και ΠΕΧΩΔΕ), υπέβαλαν στις αρμόδιες υπηρεσίες μελέτες και φάκελο και έλαβαν τις απαιτούμενες εγκρίσεις από το τμήμα Περ/κου και Χωρ/κου σχεδιασμού της Περιφέρειας Κρήτης, της Δ/νσης Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χανίων του Νομαρχιακού Συμβουλίου Χανίων και της Γενικής Δ/νσης της Περιφέρειας Κρήτης, όλα δε τα πιο πάνω έγγραφα και αποφάσεις υπέβαλαν στο Δήμο .....προκειμένου αυτός να τα διαβιβάσει στην αρμόδια Δ/νση Υγείας. Οι κατηγορούμενοι όμως ως όργανα του Δήμου και δη ο 1ος από αυτούς ως Δήμαρχος, ο 2ος ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου (ΔΣ) και οι λοιποί ως μέλη του ΔΣ, απέρριψαν με την .... απόφαση του ΔΣ την αίτηση χορήγησης άδειας λειτουργίας, επειδή κατά το σκεπτικό τους οι γεωτρήσεις για πόσιμο νερό της περιοχής απέχουν ελάχιστα από τον τόπο εγκατάστασης της μονάδας. Η απόφαση αυτή ακυρώθηκε κατόπιν προσφυγής των πολιτικώς εναγόντων. Ο Δήμος όμως με την ..... απόφαση του απέρριψε και πάλι νέα αίτηση τους. Αίτηση δε του Δήμου να ανακληθεί η χορηγηθείσα προέγκριση εγκατάστασης απορρίφθηκε από την Περιφέρεια Κρήτης. Η ίδια αυτή υπηρεσία με το ..... έγγραφο της προς τον Δήμο, του επισημαίνει ότι βάσει της προαναφερόμενης ΥΑ (άρθρο 14) υπάρχει δέσμευση αυτού να εκδώσει την άδεια λειτουργίας αφού υπάρχει καταφατική γνωμοδότηση της αρμόδιας επιτροπής. Παρά ταύτα οι κατηγορούμενοι, με τις πιο πάνω ιδιότητες τους, με πρόθεση παρέβηκαν την υποχρέωση τους αυτή και στις 28-3-2001 εξέδωσαν την απόφαση .... του ΔΣ με την οποία απέρριψαν την αίτηση των πολιτικώς εναγόντων. Τούτο έπραξαν με σκοπό να βλάψουν τους πολιτικώς ενάγοντες οι οποίοι δεν κατάφεραν να εγκαταστήσουν την πτηνοτροφική μονάδα, παρά τα έξοδα στα οποία είχαν προς τούτο υποβληθεί, υποχρεώθηκε μάλιστα ο Δήμος να τους αποζημιώσει με την οριστική απόφαση 20/2006 του Διοικητικού Πρωτοδικείου Χανίων. Ο σκοπός τους δε αυτός αποδεικνύεται από την επανειλημμένη άρνηση τους να χορηγήσουν την αιτούμενη άδεια, παρά την απόρριψη της προσφυγής τους και την σύσταση της Περιφέρειας Κρήτης ότι έχουν υποχρέωση να δεχθούν την αίτηση. Ο ισχυρισμός τους ότι μόνος σκοπός της κατά παράβαση του νόμου άρνησης τους ήταν να προστατεύουν την περιοχή τους από την επιβάρυνση πού θα δεχόταν αυτή και μάλιστα ο υδροφόρος ορίζοντας της, από την εγκατάσταση της μονάδας δεν ευσταθεί. Τούτο επειδή γνώριζαν ότι η μονάδα δεν διέθετε σφαγείο, ώστε να έχει υγρά απόβλητα που θα απορροφούνται από το έδαφος, ενώ γνώριζαν επίσης ότι ο σχετικός ισχυρισμός είχε απορριφθεί αρμοδίως κατά τα ανωτέρω όταν ζήτησαν από την Περιφέρεια Κρήτης την ανάκληση της απόφασης προέγκρισης εγκατάστασης. Η από ....... έκθεση πραγματογνωμοσύνης πού διενεργήθηκε με επιμέλεια τους και μετά πέντε έτη αφότου ανέκυψε το θέμα, από πραγματογνώμονα πού διόρισε το ΤΕΕ Δ. Κρήτης, σύμφωνα με την οποία υπάρχουν στην περιοχή περισσότερες υδατοδεξαμενές, φρεάτια ύδρευσης και γεωτρήσεις από εκείνα πού αποτυπώνονται στις μελέτες πού υπέβαλαν οι πολιτικώς ενάγοντες, δεν ισχυροποιεί τον ισχυρισμό τους, εφόσον, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν πιο πάνω, η μονάδα δεν θα παρήγαγε υγρά απόβλητα που θα επιβάρυναν τον υδροφόρο ορίζοντα.
Συνεπώς πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι. Σημειωτέον ότι δεν λαμβάνονται υπόψη τα κατατεθέντα από τον .........., ο οποίος εμφανίστηκε μαζί με τους υπόλοιπους κατηγορουμένους, επειδή η έφεση του απορρίφθηκε με την απόφαση 705/2005 του Δικαστηρίου τούτου". Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, διέλαβε την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρει σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συνιστούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της άδικης πράξης της παράβασης καθήκοντος, για την οποία κηρύχθηκαν ένοχοι και καταδικάσθηκαν οι αναιρεσείοντες, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά και τους νομικούς συλλογισμούς με τους οποίους υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 13α, 26 παρ. 1, 27, 259 Π.Κ. που εφάρμοσε και τις οποίες δεν παραβίασε ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, με την παραδοχή δηλαδή ασαφών, ελλιπών ή αντιφατικών αιτιολογιών και έτσι η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης. Ειδικότερα, και αναφορικά με τις επί μέρους αιτιάσεις, εξειδικεύεται πλήρως η ιδιότητα των αναιρεσειόντων ως υπαλλήλων, κατά την έννοια των άρθρων 13α και 263 Α Π.Κ., όπως, επίσης, σαφώς προσδιορίζεται και η πρόθεση των τελευταίων, με την προηγηθείσα συμπεριφορά τους, η οποία προέκυψε από την επανειλημμένη απόρριψη της αίτησης των πολιτικώς εναγόντων, να βλάψουν τους αιτούντες, καθώς και ότι η βλάβη αυτών τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την προαναφερθείσα ενέργεια των κατηγορουμένων, η δε προσβαλλόμενη απόφαση, δεν είχε υποχρέωση να αναφέρει τί προέκυψε χωριστά από το καθένα αποδεικτικό μέσο, αφού, από τη μνεία γενικώς των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, σαφώς προκύπτει ότι λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν όλα ανεξαιρέτως και όχι μόνο μερικά από αυτά. Οι λοιπές αιτιάσεις είναι απαράδεκτες διότι πλήττουν την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Επομένως, οι πρώτος. δεύτερος και τρίτος λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, τόσο για έλλειψη νομίμου βάσεως (άρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' Κ.Π.Δ.). είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.
ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 501 παρ. 1 και 340 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο δικαστήριο, ο εκκαλών - κατηγορούμενος δεν εμφανιστεί αυτοπροσώπως, μπορεί να εκπροσωπηθεί δια συνηγόρου, ο οποίος ενεργεί όλες τις διαδικαστικές πράξεις γι' αυτόν. Η εκπροσώπηση, όμως, αυτή, δεν περιλαμβάνει και την κατά το άρθρο 366 του ίδιου Κώδικα απολογία του κατηγορουμένου, η οποία είναι προφορική και άμεση, πρέπει δε να δίδεται από τον ίδιο και όχι από τον εκπροσωπούντα αυτόν, ο οποίος δεν αποκτά από την ιδιότητά του αυτή και την ιδιότητα του κατηγορουμένου και δεν μπορεί να απολογηθεί γι' αυτόν και να απαντήσει στις ερωτήσεις αντί γι' αυτόν.
Συνεπώς, εφόσον, από τα ενσωματωμένα στην προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά, προκύπτει ότι ο διευθύνων τη συζήτηση έδωσε τελευταία το λόγο και στους συνηγόρους των κατηγορουμένων χ9 και χ12, ήτοι στους Δημήτριο Ποντικάκη και Προκόπη Βαρδουλάκη, αντίστοιχα, στους οποίους είχε επιτρέψει το δικαστήριο να εκπροσωπήσουν τους, ως άνω, απόντες κατηγορουμένους, οι οποίοι (συνήγοροι) και ανέπτυξαν τις απόψεις τους ως προς την ενοχή των τελευταίων και την ποινή, δεν επήλθε απόλυτη ακυρότητα, η οποία να δημιουργεί τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως από το γεγονός ότι, δεν δόθηκε ειδικά ο λόγος στους συνηγόρους προκειμένου να απολογηθούν για λογαριασμό των εκπροσωπουμένων κατηγορουμένων. Επομένως, ο τέταρτος λόγος της κοινής ένδικης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλονται, από τους εκπροσωπηθέντες κατά τα άνω στην έκκλητη δίκη, εφ' ής η προσβαλλόμενη απόφαση, κατηγο-ρουμένους, τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 171 παρ. 2 Κ.Π.Δ., απόλυτη ακυρότητα, η οποία δημιουργεί τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στ. Α' του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, η οποία λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και στον Άρειο Πάγο ακόμη, συνεπάγεται και η παράνομη παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος στο ακροατήριο. Η παράσταση αυτή είναι παράνομη, όταν στο πρόσωπο εκείνου που δήλωσε ότι παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων, δεν συντρέχουν οι όροι της ενεργητικής νομιμοποίησής του για την άσκηση πολιτικής αγωγής, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 63 και 64 Κ.Π.Δ. ή όταν δεν τηρήθηκε η διαδικασία του άρ. 68 του ίδιου Κώδικα, ως προς τον τρόπο και το χρόνο άσκησης και υποβολής της πολιτικής αγωγής. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρ. 183 παρ. 1 του Π.Δ. 410/1995 "οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι, τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου κ.λ.π. οφείλουν να αποζημιώσουν το Δήμο ή την Κοινότητα για κάθε θετική ζημία που προξένησαν εις βάρος της περιουσίας τους από δόλο ή βαριά αμέλεια". Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρ. 36 παρ. 3 του Ν.2800/2000 "κατά την αληθή έννοια του άρ. 183 του Π.Δ. 410/1995 "Περί δημοτικού και κοινοτικού κώδικα", η αστική ευθύνη των οργάνων των πρωτοβαθμίων Ο.Τ.Α. που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου, περιορίζεται μόνο στην υποχρέωση προς αποζημίωση των οικείων νομικών προσώπων, για κάθε θετική ζημία που προξενήθηκε εις βάρος της περιουσίας τούτων από δόλο ή βαριά αμέλειά τους, δεν υπέχουν δε ατομική ευθύνη τα ίδια όργανα, προς αποζημίωση τρίτων". Περαιτέρω, με το άρ. 64 παρ. 2 Κ.Π.Δ., ορίζεται ότι, με την επιφύλαξη της διατάξεως του άρ. 89 παρ. 1, όταν από διάταξη νόμου η υποχρέωση για την αποκατάσταση της ζημίας ή την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, περιορίζεται αποκλειστικώς σε τρίτο αστικώς υπεύθυνο, ο κατά το άρθρο 63 νομιμοποιούμενος σε άσκηση πολιτικής αγωγής, μπορεί να παραστεί ως πολιτικώς ενάγων κατά του κατηγορουμένου προς υποστήριξη της κατηγορίας και μόνον. Από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει, ότι ο αμέσως ζημιωθείς από την πράξη ή παράλειψη, χαρακτηριζόμενη ως ποινικό αδίκημα, δικαιούται να παραστεί ως πολιτικώς ενάγων σε βάρος των ως άνω αιρετών οργάνων των Ο.Τ.Α., προς υποστήριξη της κατηγορίας και μόνον, αφού τα όργανα αυτά δεν ευθύνονται προσωπικά για την προκληθείσα ζημία σε τρίτο, το δικαίωμα δε αυτό είναι αυτοτελές και διακεκριμένο και ανήκει στον αμέσως εκ του αδικήματος παθόντα. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ενσωματωμένα στην προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά, οι αμέσως εκ του αδικήματος παθόντες, συνεπεία της επανειλημμένης απόρριψης των αιτήσεών τους για εγκατάσταση πτηνοτροφείου, ήτοι ο ψ1 και η ψ2, παρέστησαν ως πολιτικώς ενάγοντες προς υποστήριξη και μόνον της εναντίον των κατηγορουμένων - αναιρεσειόντων κατηγορίας, οι οποίοι, ως αιρετά όργανα του Δήμου ...... Χανίων, ήταν εκείνοι που απέρριπταν τις αιτήσεις των ως άνω πολιτικώς εναγόντων, παρά τις περί του αντιθέτου συστάσεις της Γενικής Διεύθυνσης Περιφέρειας Κρήτης. Η παράσταση αυτή των πολιτικώς εναγόντων, ενόψει όλων όσων προαναφέρθηκαν, ήταν σύννομη, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα, με τον πέμπτο και τελευταίο λόφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης, σύμφωνα με τον οποίο επήλθε απόλυτη ακυρότητα από την αναφερόμενη παράσταση, η οποία δημιούργησε τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α' Κ.Π.Δ. λόγο αναίρεσης, με την ειδικότερη αιτίαση ότι εφόσον αυτοί (κατηγορούμενοι) ευθύνονται έναντι του Δήμου, οι πολιτικώς ενάγοντες έπρεπε να στραφούν εναντίον του Δήμου .... Χανίων και όχι να παρασταθούν στην ως άνω δίκη εναντίον τους ως πολιτικώς ενάγοντες, είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν. Μετά από αυτά και μη υπάρχοντος ετέρου λόγου προς έρευνα, πρέπει η ένδικη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικαστεί ένας έκαστος των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα (Κ.Π.Δ. 583 παρ. 1).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 30 Ιανουαρίου 2008 κοινή αίτηση των 1)χ1, 2) χ2, 3) χ3, 4) χ4, 5) χ5, 6) χ6, 7) χ7, 8) χ8, 9) χ9, 10) χ10, 11) χ11 και 12) χ12, για αναίρεση της υπ' αρ. 1195/2007 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Κρήτης. Και
Καταδικάζει κάθε ένα από τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 2008.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 21 Οκτωβρίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ήδη ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

<< Επιστροφή