Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 463 / 2013    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο.




Περίληψη:
Μη καταβολή χρεών στο δημόσιο. Έλλειψη αιτιολογίας, καθόσον είναι ελλιπές το σκεπτικό, επί πλέον, υπάρχει αντίφαση μεταξύ σκεπτικού - διατακτικού ως προς το δόλο του κατηγορουμένου, αφού στο σκεπτικό διαλαμβάνεται ότι ενήργησε χωρίς δόλο, ενώ στο διατακτικό διαλαμβάνεται ότι με πρόθεση καθυστέρησε την καταβολή των χρεών. Επί πλέον διαφορετικό ποσό χρέους αναφέρεται ότι δεν κατέβαλε στο σκεπτικό και διαφορετικό στο διατακτικό. Αναιρεί. Παύει οριστικά λόγω παραγραφής.




ΑΡΙΘΜΟΣ 463/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη - Εισηγήτρια και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Μ. Κ. του Σ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Καραμπογιά, περί αναιρέσεως της με αριθμό 54690/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 2 Δεκεμβρίου 2011 αίτησή του η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1466/11.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη που ασκήθηκε, λόγω παραγραφής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 α Ν. 1882/1990, όπως αντικαταστάθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 23 παρ. 1 Ν. 2523/1997 και του άρθρου 34 παρ. 1 Ν. 3220/2004, του οποίου η ισχύς άρχισε από την 1-1-2004, αντικαταστάθηκε εκ νέου το άρθρο 25 παρ. 1 του ν. 1882/1990 και ορίζεται πλέον με αυτό ότι: "Η καθυστέρηση καταβολής των βεβαιωμένων στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, διώκεται ύστερα από αίτηση του προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ή του Τελωνείου προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας τους και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης: α) τεσσάρων τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, ο οποίος συνοδεύει υποχρεωτικά την ως άνω αίτηση, υπερβαίνει το ποσό των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ, β) έξι τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α', υπερβαίνει το ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ, γ) ενός τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α', υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ".
Περαιτέρω, κατά τη διάταξη της παρ. 2 εδ. α' του άρθρου 25 του ως άνω ν. 1882/1990, "Στις πιο κάτω περιπτώσεις οφειλετών του Δημοσίου και τρίτων πλην ιδιωτών, οι προβλεπόμενες ποινές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, επιβάλλονται και προκειμένου για ημεδαπές ανώνυμες εταιρίες, στους προέδρους των Δ.Σ, στους διευθύνοντες ή εντεταλμένους ή συμπράττοντες συμβούλους ή διοικητές ή γενικούς διευθυντές ή διευθυντές αυτών ...".
Έλλειψη της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ., υπάρχει, όταν δεν εκτίθενται σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που αποδείχτηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί όλα τα αποδεικτικά μέσα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους, χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά. Δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης, η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, καθόσον στην περίπτωση αυτή πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Το έγκλημα της παραβάσεως του άρθρου 25 Ν. 1882/1990 που είναι πλημμέλημα, αφού τιμωρείται με ποινή φυλακίσεως (άρθρο 18 Π.Κ.), προϋποθέτει δόλο (πρόθεση), αφού δεν καθορίζεται υπό του άνω άρθρου το είδος της υπαιτιότητας. Εντεύθεν και δεν απαιτείται ειδική αιτιολογία του δόλου αφού ο δόλος εξυπακούεται ότι ενυπάρχει, στην θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την έννοια της αξιόποινης αυτής πράξεως.
Εξάλλου, η επιβαλλόμενη από τις παραπάνω διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα αντίστοιχο λόγο αναιρέσεως, πρέπει να εκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, εκείνους δηλαδή που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ, από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξης ή τη μείωση της ποινής, εφόσον, όμως, αυτοί προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για τη θεμελίωσή τους. Διαφορετικά, το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή τους. Τέτοιο αυτοτελή ισχυρισμό, αποτελεί και η προβολή της ένστασης δεδικασμένου (άρθρο 57 Κ.Π.Δ.).
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με αριθμό 54690/2011 απόφασή του, το Ζ' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα, της πράξης της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, κατ` εξακολούθηση, πράξη που τέλεσε, την 31-5-2004 και τον καταδίκασε, σε ποινή φυλακίσεως δέκα (10) μηνών, την οποία μετέτρεψε προς 4,40 Ευρώ ημερησίως. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δικάσαν Τριμελές Πλημμελειοδικείο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των αποδεικτικών μέσων, ήτοι, της κατάθεσης του μάρτυρα υπερασπίσεως και των εγγράφων που αναγνώστηκαν, δέχθηκε, ανελέγκτως, κατά λέξη, τα εξής: Ο κατηγορούμενος έχει τελέσει την πράξη που του αποδίδει το κατηγορητήριο και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ.2β'ΠΚ, διότι ως Διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας "ΡΟΤΑ ΕΛΛΑΣ ΑΕ" δεν κατέβαλε στο Δημόσιο (Δ.Ο.Υ. ΦΑΒΕ ΑΘΗΝΩΝ) διάφορα χρέη της εταιρείας, προερχόμενα από παλιότερα ληξιπρόθεσμα βιοτεχνικά δάνεια, συνολικού ποσού 183.614,51 Ευρώ. Όμως στην πράξη του αυτή δεν οδηγήθηκε επειδή ήθελε να αποφύγει τις έναντι του Δημοσίου υποχρεώσεις του, αλλά διότι η οφ. εταιρεία της οποίας ήταν Διευθύνων Σύμβουλος πτώχευσε με συνέπεια να υπάρχει οικονομική αδυναμία. Εξάλλου το εργοστάσιο της εταιρείας πλειστηριάσθηκε και για την διανομή του πλειστηριάσματος συντάχθηκε ο 5266/2007 πίνακας σύμφωνα με τον οποίο η Δ.Ο.Υ. ΦΑΒΕ Αθηνών κατατάχθηκε για την συνολική απαίτησή της, χωρίς ωστόσο να προκύπτει ότι έλαβε χώρα και η διανομή του πλειστηριάσματος και η απόδοση στο Δημόσιο του εν λόγω ποσού. Ακολούθως, η προσβαλλομένη απόφαση, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα του ότι:
Κηρύσσει αυτόν ένοχο με το ελαφρυντικό του αρ.84 παρ.2β' ΠΚ του ότι: Στην Αθήνα, στις 31/5/2004 όντας οφειλέτης του Δημοσίου και ενώ τα χρέη του κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του Ν. 3220/04, με πρόθεση καθυστέρησε την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το δε ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις υπερβαίνει τα 120.000 ευρώ. Συγκεκριμένα ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος του ως Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας "ΡΟΤΑ ΕΛΛΑΣ ΑΕ" στην Δ.Ο.Υ. ΦΑΒΕ ΑΘΗΝΩΝ διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου όπως ακριβώς αναφέρονται στον συνημμένο πίνακα χρεών της παραπάνω Δ.Ο.Υ (αρ. ειδ. βιβλίου 102104) και συνοδεύει ως αναπόσπαστο μέρος αυτής την από 14/12/04 μηνυτήρια αναφορά του Προϊσταμένου της πιο πάνω Δ.Ο.Υ., ηθελημένα δεν κατέβαλε ποσό ευρώ # 284.131,39 #, που αφορά βεβαιωμένα χρέη αυτού προς το Δημόσιο. ΠΙΝΑΚΑΣ ΧΡΕΩΝ Α/Α Α.Φ.Μ.
Στοιχεία βεβαίωσης Αρχική βεβαίωση Ληξιπρ . κεφάλαιο Τρόπος πληρωμής Αριθ. Ημερ. Διαγραφέν ΣΥΝΟΛΟ ΑΠΑΙΤΗΤΟ Αριθ. ληξιπροθ. δόσεων Ιδιότητα Οικονομικό έτος Εισπραχθέν Συνεισπραττόμενα Ημ/νία λήξης Α' δόσης Είδος φόρου Υπόλ οφειλής Ημ/νία λήξης τελ.δόσης ... 9316 15/12/2003 60.012,72 60.012,72 65.413,86 Εφάπαξ 1 1991 0,00 5.401,14 1 Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΑΝΕΙΑ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΑ 0,00 60.012,72 30/01/2004 30/01/2004 ... 9317 15/12/2003 34.867,01 34.867,01 38.005,04 Εφάπαξ 2 1992 0,00 3.138,03 1 Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΑΝΕΙΑ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΑ 0,00 34.867,01 30/01/2004 30/01/2004 ... 9318 15/12/2003 14.936,57 14.936,57 16.280,86 Εφάπαξ 3 1991 0,00 1.344,29 1 Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΑΝΕΙΑ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΑ 0,00 14.936,57 30/01/2004 30/01/2004 ... 9319 15/12/2003 150.854,71 150.854,71 164.431,63 Εφάπαξ 4 1991 0,00 13.576,92 1 Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΑΝΕΙΑ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΑ 0,00 150.854,71 30/01/2004 30/03/2004 ΣΥΝΟΛΑ 260.671,01 260.671,01 284.131,39 0,00 0,00 23.460,38 260.671,01 Με αυτά που δέχθηκε το ως άνω δικαστήριο στο σκεπτικό, όπως αυτό αλληλοσυμπληρώνεται από το διατακτικό, δεν διέλαβε την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που επιβάλουν οι προαναφερθείσες διατάξεις, αφού δεν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, ούτε του νομικούς συλλογισμούς με τους οποίους έγινε η υπαγωγή στους, στην ουσιαστική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Ειδικότερα, δεν αναφέρει το χρόνο τέλεσης της πράξης, τον τρόπο καταβολής των χρεών, για πόσο διάστημα καθυστέρησε την καταβολή τους κ.λ π. Περαιτέρω, πέραν του ως άνω, ελλιπούς, κατά περιεχόμενο σκεπτικού υπάρχουν και αντιφάσεις. Ειδικότερα, ενώ, όπως αναφέρθηκε στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο απαιτεί δόλο, στο σκεπτικό της ως άνω απόφασης, διαλαμβάνεται η έλλειψη δόλου στο πρόσωπο του κατηγορουμένου. Συγκεκριμένα, στο σκεπτικό της προσβαλλομένης απόφασης, αναφέρεται επί λέξει: "Όμως, στην πράξη του αυτή δεν οδηγήθηκε επειδή ήθελε να αποφύγει τις έναντι του Δημοσίου υποχρεώσεις του, αλλά διότι η εταιρεία της οποίας ήταν Διευθύνων Σύμβουλος πτώχευσε με συνέπεια να υπάρχει οικονομική αδυναμία. Εξάλλου, το εργοστάσιο της εταιρείας πλειστηριάσθηκε και για τη διανομή του πλειστηριάσματος συντάχθηκε ο 5266/2007 πίνακας, σύμφωνα με τον οποίο η Δ.Ο.Υ. ΦΑΒΕ Αθηνών κατατάχθηκε για τη συνολική απαίτησή της, χωρίς ωστόσο να προκύπτει ότι έλαβε χώρα και η διανομή του πλειστηριάσματος και η απόδοση στο Δημόσιο του εν λόγω ποσού". Καίτοι στο σκεπτικό διαλαμβάνονται τα παραπάνω, από τα οποία με σαφήνεια συνάγεται, έλλειψη δόλου στο πρόσωπο του κατηγορουμένου, στο διατακτικό διαλαμβάνεται ότι ο κατηγορούμενος με πρόθεση καθυστέρησε την καταβολή των χρεών, με αποτέλεσμα, να δημιουργείται αντίφαση, μεταξύ των παραδοχών σκεπτικού-διατακτικού, ως προς το δόλο του κατηγορουμένου. Εξάλλου, ενώ στο σκεπτικό αναβιβάζεται το ύψος των χρεών σε ποσό 183.614,51 ευρώ, στο διατακτικό αναβιβάζεται σε ποσό 284.131,39 ευρώ, δημιουργουμένης αντίφασης, ως προς το ύψος των μη καταβληθέντων στο Δημόσιο χρεών, και εξ αυτού του λόγου. Έτσι, η αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη και πρέπει, κατά παραδοχή του εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, δεύτερου λόγου, της ένδικης αιτήσεως, με στοιχείο Β1, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρελκούσης μετά ταύτα της έρευνας των λοιπών λόγων της αιτήσεως. Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 1 και 3 και 113 παρ. 2 και 3 του ΠΚ, το αξιόποινο της πράξεως εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία για τα πλημμελήματα είναι πενταετής και αρχίζει από την ημέρα που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως περισσότερο από τρία χρόνια για τα πλημμελήματα. Εξάλλου, από τις ανωτέρω διατάξεις, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 310 παρ. 1 εδ. β', 370 εδ. β' και 511 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο και προτείνεται σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ακόμη και στον Άρειο Πάγο. Ο τελευταίος, αν διαπιστώσει τη συμπλήρωση του χρόνου της παραγραφής, οφείλει να παύσει οριστικώς την ποινική δίωξη, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 370 εδ. β' του ΚΠΔ.
Στην κρινόμενη υπόθεση, η πράξη που αποδίδεται στην αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη, (μη καταβολή χρεών στο Δημόσιο), φέρεται ότι τελέσθηκε στις 31-5-2004. Από τότε, μέχρι τη συζήτηση της κρινόμενης αναίρεσης (12-2-2013), πολύ μάλλον μέχρι της ημερομηνία διάσκεψης 19.2.2013, παρήλθε πλήρης οκταετία, όπως προκύπτει από το εν χρήσει ημερολόγιο. Έτσι, το αξιόποινο της αναφερόμενης πράξης, της μη καταβολής χρεών στο δημόσιο, για την οποία καταδικάσθηκε ο κατηγορούμενος, που φέρει το χαρακτήρα πλημμελήματος, και για την παραγραφή της ισχύουν οι κοινές περί παραγραφής διατάξεις, των άρθρων 111, 112 και 113 του Π.Κ. (Ολ.Α.Π. 2/2011), εξαλείφθηκε με παραγραφή. Κατόπιν αυτών, εφόσον η κρινόμενη αίτηση είναι παραδεκτή, και περιέχει βάσιμο, κατά τα παραπάνω, λόγο αναίρεσης, κατά παραδοχή του οποίου αναιρείται η απόφαση, πρέπει να παύσει οριστικώς, λόγω παραγραφής, η ασκηθείσα κατά του κατηγορουμένου, για την ανωτέρω αξιόποινη πράξη ποινική δίωξη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ` αριθμό 54690/2011 απόφαση του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Παύει οριστικά, την ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον του αναιρεσείοντα - κατηγορούμενου, για το ότι, στην Αθήνα στις 31-5-2004, όντας οφειλέτης του Δημοσίου, και ενώ τα χρέη του κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του ν. 3220/2004, με πρόθεση καθυστέρησε την καταβολή αυτών για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών. Συγκεκριμένα, ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος του, ως Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας, " ΡΟΤΑ ΕΛΛΑΣ Α.Ε." διάφορα χρέη του Δημοσίου, ηθελημένα δεν κατέβαλε ποσό 284.131,39 ευρώ, που αφορά βεβαιωμένα χρέη αυτού προς το Δημόσιο.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Μαρτίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή