Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 776 / 2015    (Α Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αμέλεια, Αναβολής αίτημα.




Περίληψη:
α) (εσφαλμένη απόρριψη αιτήματος κατ/νου εκκαλούντος για αναβολή της δίκης) - Αναιρεί . β) (ανθρωποκτονία από αμέλεια – ιατρική ευθύνη- απόρριψη αναίρεσης ιατρού για παραβίαση αρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ και Ε΄ ΚΠοινΔ). γ) ( ανυποστήρικτη αίτηση αναίρεσης – Απόρριψη). δ) (πλαστογραφία με χρήση- απόρριψη αίτησης αναίρεσης κατηγορουμένου για παραβίαση αρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Α, Β και Δ ΚΠοινΔ) ε) (απόρριψη αναίρεσης για το ότι εσφαλμένα απορρίφθηκε αίτημα αναβολής κατ/νου- άρθρ. 510 551 στοιχ. Δ ΚΠοινΔ).




Αριθμός 776/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Βρυνιώτη Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Δημήτριο Γεώργα, Ιωάννη Μαγγίνα, Σοφία Καρυστηναίου και Γεώργιο Χοϊμέ - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Ιουλίου 2015, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάννη και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. Α. του Π., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρυσόστομο Βελάκη, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 677/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.
Το Τριμελές Εφετείο Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. πρωτ. 1173/9-2-2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 232/2015.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, όσον αφορά τον πρώτο λόγο αυτής και να απορριφθεί κατά τα λοιπά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τις διατάξεις του άρθρου 349 παρ. 1, 2, 3 και 4 του ΚΠοινΔ, όπως ισχύει μετά τις τροποποιήσεις με τα άρθρα 20 παρ.1 ν. 3904/2010, 33 παρ.5 ν. 4055/2012 και 93 παρ.4 ν.4139/2013, "1. Το δικαστήριο, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή και αυτεπαγγέλτως, μπορεί να διατάξει μόνο μία φορά την αναβολή της δίκης για λόγους ανώτερης βίας, με αίτημα δε κάποιου από τους διαδίκους, μία μόνο φορά, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας. 2. Η αναβολή που χορηγείται με αίτημα διαδίκου, για λόγο που αφορά αυτόν ή το συνήγορο του, δεν μπορεί να υπερβεί τους τρεις μήνες και διατάσσεται μόνο για σοβαρούς λόγους υγείας, οι οποίοι αποδεικνύονται με έγγραφο νοσηλευτικού ιδρύματος, ή λόγους ανώτερης βίας. Οι λόγοι αυτοί προσδιορίζονται στην απόφαση, η οποία πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη. 3. Το δικαστήριο πριν διατάξει την αναβολή υποχρεούται να ερευνήσει τη δυνατότητα διακοπής της δίκης για δεκαπέντε το πολύ ημέρες, αιτιολογώντας συνοπτικά ότι δεν μπορεί ο λόγος αναβολής να αντιμετωπισθεί με διακοπή. 4. Δεύτερη αναβολή μπορεί να δοθεί για τους ίδιους πιο πάνω λόγους και σύμφωνα με τους ως άνω όρους. Κάθε άλλη αναβολή απαγορεύεται και το δικαστήριο μπορεί μόνο να διατάξει τη διακοπή της δίκης ή της συνεδρίασης για δεκαπέντε το πολύ ημέρες και μέχρι τρεις φορές. Κατά τη διακοπή της συνεδρίασης ο πρόεδρος κατανέμει τις μη εκδικασθείσες υποθέσεις του πινακίου στις επόμενες μετά τη διακοπή συνεδριάσεις". Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός, είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και σύνεσης, ενώ ως ανυπέρβλητο κώλυμα θεωρείται εκείνο το οποίο οπωσδήποτε δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διαδίκου και το οποίο δεν μπόρεσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανέναν τρόπο. Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σε αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η εν λόγω αιτιολογία πρέπει να περιλαμβάνει και την αναφορά των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία το δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση. Η αιτιολογία αυτή απαιτείται και για την παρεμπίπτουσα απόφαση που απορρίπτει αίτημα του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης, προκειμένου να εμφανιστεί στο δικαστήριο (άρθρο 349 ΚΠοινΔ), υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι το αίτημα αυτό υποβλήθηκε κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, αλλιώς το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει και μάλιστα με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία στο αόριστο αυτό αίτημα. Ειδικότερα, η απαιτούμενη, κατά το άρθρο. 93 παρ. 3 του Συντ. και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει, όπως προαναφέρθηκε, τον από το αρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ.. Δ’ του ΚΠοινΔ λόγο αναίρεσης, εκτείνεται όχι μόνο στην απόφαση για την ενοχή, την καταδικαστική δηλαδή ή απαλλακτική απόφαση του δικαστηρίου, αλλά σε όλες, χωρίς εξαίρεση, τις αποφάσεις, ανεξάρτητα του αν αυτές είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοση τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε. Έτσι η απορριπτική της αίτησης του κατηγορουμένου, για αναβολή της δίκης, κατά το άρθρο 349 του ΚΠοινΔ, παρεμπίπτουσα απόφαση του δικαστηρίου, πρέπει να είναι ιδιαίτερα αιτιολογημένη, έστω και αν η παραδοχή ή απόρριψη μιας τέτοιας αίτησης έχει αφεθεί στην ανέλεγκτη του δικαστηρίου κρίση. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών της κατ’ έφεση δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε από το Τριμελές Εφετείο Θράκης, το οποίο δίκασε επί εφέσεων του κατηγορουμένου και του συγκατηγορουμένου του Κ. Κ., η προσβαλλόμενη 677/2014 απόφαση, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος ανθρωποκτονίας από αμέλεια και καταδικάστηκε σε φυλάκιση δεκαπέντε μηνών που αναστάλθηκε επί τριετία, προκύπτει ότι στη συνεδρίαση του της 17-9-2014, μετά από διακοπή από τη συνεδρίαση της 16-9-2014, όταν εκφωνήθηκε το όνομα του κατηγορουμένου, ο τελευταίος δεν εμφανίστηκε. Στα ίδια πρακτικά έχουν καταχωριστεί και τα εξής: " Κατόπιν εμφανίστηκε ο Χρυσόστομος Βελάκης του Νικολάου του Δ.Σ. Καβάλας, συνήγορος αμφότερων των κατηγορουμένων, ο οποίος δήλωσε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος (ήδη αναιρεσείων) είναι ασθενής, δεν μπορεί να προσέλθει σήμερα στο Δικαστήριο και για το λόγο αυτό ζητεί την αναβολή της δίκης, καθόσον ο εντολέας του επιθυμεί την αυτοπρόσωπη εμφάνιση. Προσκόμισε δε την από 17-9-2014 ιατρική βεβαίωση του Τμήματος Κίνησης Ασθενών του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας, μετά των συνημμένων παραπεμπτικών για εξετάσεις του ιδιώτη ιατρού Π. Α., και πρότεινε την εξέταση της μάρτυρα Μ. Α., συζύγου του πρώτου κατηγορούμενου". Στη συνέχεια, εξεταζόμενη, ενόρκως, η μάρτυρας αυτή κατέθεσε, μεταξύ των άλλων, τα εξής: "Ο σύζυγος μου εισήχθη εσπευσμένα χθες στο νοσοκομείο λόγω έντονου πόνου...". Το Τριμελές Εφετείο Θράκης, ύστερα και από ανάγνωση των εγγράφων που προσκόμισε ο εν λόγω συνήγορος, με παρεμπίπτουσα απόφαση του, μετά από σύμφωνη πρόταση του Εισαγγελέα, απέρριψε το αίτημα αναβολής της δίκης με την ακόλουθη αιτιολογία: "...η ένδικη υπόθεση έχει ήδη αναβληθεί κατ’ άρθρο 349 ΚΠΔ για τη σημερινή δικάσιμο από τη δικάσιμο της 5-2-2014. Από τα προσκομιζόμενα δε από το συνήγορο του πρώτου κατηγορουμένου έγγραφα, σε συνδυασμό με την ένορκη κατάθεση της μάρτυρα, συζύγου του πρώτου κατηγορουμένου, προκύπτει ότι ο πρώτος κατηγορούμενος, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και είχε ήδη προγραμματίσει αιματολογικές, βιοχημικές και μικροβιολογικές εξετάσεις( βλ. παραπεμπτικά από 15-9-2014) πρόκειται να εισαχθεί στο Παθολογικό Τμήμα του ΓΝ Καβάλας, σύμφωνα με τη σχετική από 16-9-2014 βεβαίωση του τμήματος κίνησης ασθενών του ως άνω νοσοκομείου. Από κανένα όμως στοιχείο δεν προέκυψε αν τελικά αυτή η εισαγωγή πραγματοποιήθηκε, ποιος ο λόγος αυτής και πόσες οι πιθανές ημέρες νοσηλείας του πρώτου κατηγορουμένου. Επομένως...δεν αποδείχθηκε σοβαρός λόγος υγείας που εμποδίζει τον κατηγορούμενο να εμφανισθεί στο Δικαστήριο και το σχετικό αίτημα αναβολής της δίκης κρίνεται αβάσιμο και απορριπτέο...". Η αιτιολογία, όμως, αυτή της παραπάνω παρεμπίπτουσας απόφασης, ως προς την απόρριψη του αιτήματος αναβολής του αναιρεσείοντος που υποβλήθηκε νόμιμα, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, όπως απαιτούν οι διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, διότι το δικαστήριο δεν αξιολόγησε όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν για να καταλήξει στη σχετική απορριπτική του κρίση. Ειδικότερα, δεν συνεκτίμησε την κατάθεση της μάρτυρος που εξετάστηκε στο ακροατήριο, η οποία κατέθεσε ότι ο αναιρεσείων νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, αφού δέχτηκε ότι "...από κανένα όμως αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε αν τελικά αυτή η εισαγωγή πραγματοποιήθηκε...", ενώ, σε κάθε περίπτωση, δεν αναφέρονται περιστατικά που να καθιστούν χωρίς αποδεικτική αξία την κατάθεση της μάρτυρος αυτής. Επίσης, το δικαστήριο, χωρίς να προσδιορίζει την ασθένεια από την οποία πάσχει ο κατηγορούμενος, δεχόμενο, πάντως, ότι "...αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας...", δεν εξηγεί πως, παρόλα αυτά, δικαιολογείται η κρίση του ότι αυτή (ασθένεια) δεν είναι τέτοια που να τον εμποδίζει να εμφανιστεί στο δικαστήριο, με την επισήμανση ότι δεν μνημονεύεται στην ίδια απόφαση κάποιο άλλο αντίθετο αποδεικτικό μέσο για την κατάσταση της υγείας του αναιρεσείοντος. Επίσης, προκύπτουν και αμφιβολίες για το αν λήφθηκε υπόψη και συνεκτιμήθηκε η πιο πάνω, από 17-9-2014, ιατρική βεβαίωση, το περιεχόμενο της οποίας δεν παρατίθεται, έστω συνοπτικά, ενόψει του ότι στο σκεπτικό αναγράφεται ότι αναγνώστηκε ιατρική βεβαίωση με ημερομηνία 16-9-2014. Το γεγονός, τέλος, ότι η υπόθεση είχε εισαχθεί στο δικαστήριο μετά από αναβολή από τη δικάσιμο της 5-2-2014, χωρίς μάλιστα να εξειδικεύεται ο λόγος της αναβολής και κυρίως αν αυτή οφείλεται σε υπαιτιότητα του κατηγορουμένου, δεν συνιστά την απαιτούμενη από τις προπαρατιθέμενες διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την απόρριψη του νέου αιτήματος αναβολής. Επομένως, είναι βάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ του ΚΠοινΔ πρώτος λόγος της αναίρεσης (κατά το πρώτο σκέλος του) που περιλαμβάνεται στην κρινόμενη αίτηση και πρέπει, κατά παραδοχή του, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την απόρριψη του αιτήματος αναβολής της δίκης. Στη συνέχεια, πρέπει να αναιρεθεί η ίδια απόφαση και κατά το μέρος που εκδίκασε κατ’ ουσίαν την υπόθεση σε δεύτερο βαθμό, καθόσον, δεχόμενο την έφεση από τυπική άποψη και κρίνοντας ένοχο τον κατηγορούμενο, τον οποίο καταδίκασε στην προαναφερόμενη ποινή φυλάκισης για την αποδιδόμενη σ’ αυτόν αξιόποινη πράξη, παρά το ότι δεν είχε απορρίψει αιτιολογημένα το αίτημα αναβολής που είχε υποβληθεί, υπερέβη την εξουσία του, κατά παραδοχή και του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η του ΚΠοινΔ πρώτου λόγου (κατά το δεύτερο σκέλος του). Μετά από αυτά και αφού παρέλκει η έρευνα του δεύτερου (και τελευταίου) λόγου αναίρεσης, πρέπει η υπόθεση να παραπεμφθεί, κατά το άρθρο 519 του ίδιου Κώδικα, για νέα συζήτηση, στο ίδιο δικαστήριο, δεδομένου ότι είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 677/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιουλίου 2015.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουλίου 2015.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή