Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 145 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Δυσφήμηση συκοφαντική.




Περίληψη:
Έλλειψη αιτιολογίας καταδικαστικής αποφάσεως για συκοφαντική δυσφήμηση.




Αριθμός 145/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Κεδίκογλου, περί αναιρέσεως της 1117/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Κρήτης. Με πολιτικώς ενάγοντα το ...., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μπάκα.
Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Κρήτης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Σεπτεμβρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1631/2008.
Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε
Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362 και 363 του ΠΚ, κατά την πρώτη των οποίων, "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου, ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον, γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή" και κατά τη δεύτερη, "αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών", προκύπτει ότι, το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης προϋποθέτει, είτε ισχυρισμό ενώπιον τρίτου ψευδούς γεγονότος, που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου, είτε διάδοση σε τρίτον τέτοιου γεγονότος, το οποίο ανακοινώθηκε προηγουμένως στον υπαίτιο από άλλον. Ως γεγονός δε, κατά την έννοια των πιο πάνω διατάξεων, θεωρείται, κάθε συγκεκριμένο περιστατικό του εξωτερικού κόσμου, που ανάγεται στο παρελθόν ή το παρόν, υποπίπτει στις αισθήσεις και είναι δεκτικό απόδειξης, καθώς και κάθε συγκεκριμένη σχέση ή συμπεριφορά, αναφερόμενη στο παρελθόν ή το παρόν, που υποπίπτει στις αισθήσεις και αντίκειται στην ηθική και την ευπρέπεια. Για την υποκειμενική θεμελίωση του εγκλήματος, απαιτείται άμεσος δόλος συνιστάμενος, στην ηθελημένη ενέργεια του ισχυρισμού ή της διάδοσης ενώπιον τρίτου, του ψευδούς γεγονότος, εν γνώσει του δράστη ότι αυτό είναι ψευδές και δύναται να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του άλλου. Δεν αρκεί δηλαδή ο απλός ή ο ενδεχόμενος δόλος, αλλά απαιτείται άμεσος δόλος. Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, όταν σ' αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Ιδιαίτερη αιτιολόγηση για την ύπαρξη του δόλου, δεν είναι αναγκαία. Όταν όμως για το αξιόποινο της πράξεως απαιτούνται, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά νόμο την έννοια αυτής και ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, όπως η γνώση ορισμένων περιστατικών, άμεσος δηλαδή δόλος ή σκοπός επελεύσεως ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση αυτή και στον πρόσθετο σκοπό, με παράθεση των περιστατικών που δικαιολογούν τόσο τη γνώση, όσο και το σκοπό. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 1117/2008 απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Κρήτης, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχθηκε ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα κατά πιστή μεταφορά πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος στο ... στις 2-4-2001 ενώπιον τρίτων ισχυρίστηκε για κάποιον άλλον γεγονός εν γνώσει του ψευδές που θα μπορούσε να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του. Δηλαδή ο εγκαλών .... κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου την από 5-6-2000 και υπ' αριθμ. Πρωτ. ΓΑ 5136/ΕΓ/119/2000 αγωγή κατά του κατηγορουμένου, με την οποία ζητούσε την αμοιβή του δραχμών 10.000.000 πλέον Φ.Π.Α. για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει ως μεσίτης με βάση το σχετικό από 12-10-1993 ιδιωτικό συμφωνητικό. Τότε ο κατηγορούμενος προς αντίκρουση της αγωγής στις από 28-3-2003 προτάσεις του, τις οποίες μάλιστα, κατέθεσε επί της έδρας αρνήθηκε ότι είχε υπογράψει την έγγραφη εντολή για μεσιτεία προς τον κατηγορούμενο και ότι η επί του εγγράφου αυτού υπογραφή του (κατηγορουμένου) είναι πλαστή. Κατονόμασε δε τον εγκαλούντα ως πλαστογράφο. Των προτάσεων αυτών και του χαρακτηρισμού του εγκαλούντα ως πλαστογράφου, έλαβαν γνώση ο δικαστής, η Γραμματέας του Δικαστηρίου και οι λοιποί παράγοντες της δίκης (πληρεξούσιοι δικηγόροι, οι μάρτυρες της υπόθεσης) καθώς και οι πολίτες που παρευρίσκονταν στη δικαστική αίθουσα, ενώ ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου, ότι δηλ. ο εγκαλών είναι πλαστογράφος, είναι ψευδής αφού όντως αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος είχε υπογράψει την εντολή για μεσιτεία και θα μπορούσε να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του εγκαλούντα". Με τις παραδοχές και σκέψεις αυτές το Εφετείο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα για συκοφαντική δυσφήμηση.
Με αυτά, όμως, που δέχθηκε το Εφετείο, που δίκασε, δεν διέλαβε στο σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, και τούτο διότι δεν αναφέρει συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, που να δικαιολογούν ότι η έγγραφη εντολή προς τον εγκαλούντα μεσίτη έφερε την υπογραφή του κατηγορουμένου-αναιρεσείοντα. Η αιτιολογία αυτή δεν συμπληρώνεται παραδεκτά από το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αφού ούτε σ' αυτό παρατίθενται λεπτομερή περιστατικά. Άλλωστε οι ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως αποτελούν ''πιστή αντιγραφή'' του διατακτικού της. Επομένως πρέπει, κατά παραδοχή ως βασίμου του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. δευτέρου λόγου της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, περιττής μετά ταύτα καθισταμένης της έρευνας του πρώτου λόγου αυτής, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1117/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης. Και

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2009.
O ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 16 Ιανουαρίου 2009.
O ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή