Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 828 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 828/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ -----
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Γεώργιο Αδαμόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Δημητράτο, για αναίρεση της με αριθμό 23/2008 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Κρήτης.
Με πολιτικώς ενάγοντες τους 1) Π1 και 2) Π2 αμφοτέρους κατοίκους ..., ως ασκούντες τη γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου τους, που δεν παραστάθηκαν.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Κρήτης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1 Οκτωβρίου 2008 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1.721/2008.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η υπό κρίση από 1.10.2008 αίτηση αναίρεσης του Χ1 κατοίκου ... και ήδη κρατουμένου στις δικαστικές φυλακές ..., κατά της 23/ 2008 απόφασης του Μ.Ο.Ε. Κρήτης, με την οποία καταδικάστηκε σε κάθειρξη εφτά (7) ετών για αποπλάνηση κατ' εξακολούθηση της ανήλικης κάτω των δέκα ετών Θ1 ασκήθηκε νομότυπα με επίδοση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (αρθρ. 473 παρ. 2 ΚΠΔ) την 1.10.2008 κατά τη σχετική σημείωση επί του δικογράφου αυτής του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... και εμπρόθεσμα καθόσον η καταχώριση της καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο της Γραμματείας του άνω ποινικού Δικαστηρίου έγινε στις 15.09.2008, ήτοι εντός είκοσι ημερών (αρθρ. 473 παρ. 2 ΚΠΔ).
Συνεπώς, πρέπει να ερευνηθεί η βασιμότητα των λόγων της.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 171 παρ. 2 ΚΠΔ, απόλυτη ακυρότητα, η οποία λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο σε κάθε στάδιο της διαδικασίας προκαλείται αν ο πολιτικώς ενάγων παραστάθηκε παράνομα στη διαδικασία στο ακροατήριο. Η δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής, που γίνεται για πρώτη φορά στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο είναι ανεπίτρεπτη και, αν δεν αποβληθεί, δημιουργεί απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, η οποία θεμελιώνει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α ΚΠΔ λόγο αναίρεσης. Εξάλλου κατά το άρθρο 470 ΚΠΔ στην περίπτωση που ασκήθηκε ένδικο μέσο από εκείνον που καταδικάστηκε εναντίον καταδικαστικής απόφασης, δεν επιτρέπεται η χειροτέρευση της θέσης του, διαφορετικά το δικαστήριο υπερβαίνει την εξουσία του και ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του ΚΠΔ λόγος αναίρεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την 4-8/2005 απόφαση του Μ.Ο.Δ. Λασιθίου, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο για την έρευνα της βασιμότητας λόγου αναίρεσης παρέστησαν ως πολιτικώς ενάγοντες για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από το άνω αδίκημα οι Π2 και Π1 εκπροσωπώντας την ανήλικη κόρη τους (παθούσα) Θ1. Από δε την προσβαλλόμενη 23/2008 απόφαση του Μ.Ο.Ε. Κρήτης, που δίκασε κατ' έφεση, προκύπτει ότι παρέστη ως πολιτικώς ενάγουσα η ίδια η ανήλικη Θ1, εκπροσωπούμενη από τους άνω Π2 και Π1 γονείς της. Έτσι λοιπόν και στις δύο δίκες παρέστη ως πολιτικώς ενάγουσα το ίδιο πρόσωπο, η ανήλικη Θ1 που είναι και η παθούσα από το έγκλημα της αποπλάνησης εις βάρος της κατ' εξακολούθηση (ΑΠ 1739/1990) και συνεπώς νομίμως παρέστη η ανήλικη και στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Επομένως, δεν δημιουργήθηκε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας ούτε χειροτέρευσε η θέση του αναιρεσείοντος και οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' και Η' πρώτος και δεύτερος λόγοι της αναίρεσης με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.
Κατά το άρθρο 339 ΠΚ, όποιος ενεργεί ασελγή πράξη με πρόσωπο νεότερο από 15 ετών...τιμωρείται...ως εξής α) αν ο παθών δεν συμπλήρωσε τα δέκα έτη με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών... .Η επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν περιέχονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Εξάλλου είναι παραδεχτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαίωση δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τί προέκυψε από το καθένα. Εξάλλου εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ως αποδεδειγμένα στη διάταξη που εφαρμόστηκε αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, όταν δηλαδή στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχέτισης διότι στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Μ.Ο.Ε. Κρήτης δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος προσδιορίζονται, αποδείχτηκαν τα εξής: "Ο κατηγορούμενος θείος της ανήλικης, γεννηθείσας στις 05.04.1996, Θ1 και συγκεκριμένα αδελφός του πατέρα της τελευταίας, Π1, είχε στενές οικογενειακές σχέσεις με την οικογένεια της ανήλικης, που διαμένει και αυτή στο χωριό ..., την οικία της οποίας επισκεπτόταν συχνά. Σε μια από τις επισκέψεις αυτές, που έλαβε χώρα στις 15.09.2002 και περί ώρα 12.10 συνέφαγαν ο κατ/νος, ο αδελφός του, η σύζυγός του τελευταίου Π2 και τα παιδιά του παραπάνω ζεύγους, Τ1 και η πιο πάνω ανήλικη. Κατόπιν και περί ώρα 14.30 ο Π1 πήγε να ξαπλώσει στην κουζίνα, ο δε κατ/νος εξέφρασε και αυτός την επιθυμία να αναπαυθεί στην παραπάνω οικία. Τότε η Θ1 του είπε να πάει να κοιμηθεί στο δωμάτιο της και θα πήγαινε και αυτή εκεί. Επειδή όμως η μητέρα της γνώριζε ότι αυτή δε θα κοιμόταν και θα ενοχλούσε τον κατ/νο, αν πήγαινε στο δωμάτιο της, της είπε να μην πάει αυτή στο δωμάτιο και να αφήσει το θείο της να κοιμηθεί μόνος του, δηλαδή χωρίς να τον ενοχλεί. Ο κατ/νος στη συνέχεια μετέβη στο πιο πάνω δωμάτιο, όπου παρά τις παραινέσεις της μητέρας τον ακολούθησε και η ανήλικη. Αφού κλείδωσε την πόρτα αφήνοντας το κλειδί στην κλειδαριά, έβγαλε το παντελόνι του και το εσώρουχο του. Ακολούθως δε έβγαλε το κοντό παντελονάκι (σορτς) της ανήλικης, την ηλικία της οποίας, ως θείος της, γνώριζε επακριβώς και με σκοπό διέγερσης και ικανοποίησης της γενετήσιας επιθυμίας του εισήγαγε το δάχτυλο του στον κόλπο της, την παρότρυνε να "τρίψει" με τα χέρια της το πέος του, κατόπιν δε ακούμπησε αυτό στο παραπάνω γεννητικό της όργανο καθώς και στον πρωκτό της, προσπαθώντας να εισχωρήσει. Εν τω μεταξύ ο ηλικίας 13 ετών παραπάνω αδελφός της ανήλικης Τ1, ο οποίος δε γνώριζε πού είχε πάει η αδελφή του, άρχισε να την αναζητά για να παίξουν μαζί χαρτιά, όπως έκαναν συχνά στο παρελθόν. Αφού δεν τη βρήκε, χτύπησε την πόρτα του δωματίου της και ταυτόχρονα προσπάθησε να την ανοίξει αλλά αυτή ήταν κλειδωμένη. Παραξενεμένος κοίταξε από την οπή της κλειδαριάς (παλαιάς τεχνολογίας) και διαπίστωσε ότι το κλειδί ήταν μέσα σ' αυτήν. Τότε πήρε το κλειδί της τουαλέτας που ήταν όμοιο με αυτό του πιο πάνω δωματίου και έσπρωξε το κλειδί που ήταν στην κλειδαριά, το οποίο ευρισκόμενο σε κάθετη θέση, έπεσε. Κοίταξε από την οπή και είδε τον κατ/νο γυμνό. Αμέσως έτρεξε και ειδοποίησε τη μητέρα του λέγοντας χαμηλόφωνος: "Μαμά, τρέξε, ο θείος είναι γυμνός και κάτι κάνει στην Θ1". Η μητέρα του, η οποία είχε ακούσει τα κτυπήματα του γιου της στην πόρτα του δωματίου της κόρης της, κοίταξε από την οπή της κλειδαριάς και είδε από την πίσω πλευρά του σώματος του τον κατ/νο, ο οποίος φορούσε στη μέση ένα σεντόνι, το οποίο είχε αρχίσει να γλιστρά και διαπίστωσε ότι δε φορούσε εσώρουχο. Την κόρη της δεν την είδε, γιατί βρισκόταν μπροστά από τον κατ/ νο, ο οποίος κουνούσε τα χέρια του προς το μέρος της καλώντας την να πάει κοντά του, παράλληλα δε κουνούσε το σώμα του μπρος πίσω. Τότε άρχισε vα κτυπά την πόρτα, φωνάζοντας στην κόρη της να ανοίξει. Ο κατ/νος τότε είπε στην ανήλικη: "Περίμενε μην ανοίξεις ακόμη". Η ανήλικη σχεδόν αμέσως άνοιξε την πόρτα και έφυγε τρέχοντας, ο δε κατ/νος μόλις είχε προλάβει να βάλει το εσώρουχο του. Τότε η μητέρα της ανήλικης του είπε: "Φύγε από το σπίτι γιατί σε είδα, φύγε γιατί θα σε σκοτώσει ο αδελφός σου". Ο κατ/νος δεν ήθελε να φύγει, αλλά να καθίσουν να κουβεντιάσουν, η νύφη του όμως επέμενε και τελικά έφυγε. Ο πατέρας της ανήλικης άκουσε τη φασαρία και ζήτησε από τη σύζυγο του να μάθει τί συνέβη, αυτή όμως απέφυγε να του πει, για να μη συμβεί κανένα κακό, αργότερα όμως και μετά από επιμονή του, ο παραπάνω γιος του Τ1 του είπε ότι είχε δει γυμνό τον κατ/νο στο δωμάτιο της αδελφής του, τα υπόλοιπα δε που είχαν συμβεί τα πληροφορήθηκε από τη σύζυγο του. Στη συνέχεια, η ανήλικη, έφυγε και πήγε στη διπλανή οικία της θείας της, της αδελφής της μητέρας της ..., όπου μετά από επιμονή της τελευταίας, της εξιστόρησε λεπτομερώς τί είχε συμβεί προηγουμένως με τον κατ/νο, ενώ ακόμα της ανέφερε, ότι και άλλες φορές, κατά τη διάρκεια του παρελθόντος έτους, ο κατ/νος ενήργησε και άλλες φορές ασελγείς πράξεις πάνω της. Από την εξιστόρηση αυτή προέκυψε ότι ο κατ/νος, κατά το χρονικό διάστημα από 15.09.2001 μέχρι 15.09.2002, με σκοπό διέγερσης και ικανοποίησης της γενετήσιας επιθυμίας του, παρότρυνε την ανήλικη και πέτυχε κατ' επανάληψη, να πιάσει αυτή το πέος του και να το "τρίψει" καθώς και να τον φιλήσει στο στόμα, ενώ ακόμα ο ίδιος τη θώπευσε ανάμεσα στα πόδια της και στον πρωκτό της εισήγαγε το δάχτυλο του στον κόλπο της, επίσης δε ακούμπησε το πέος του στο παραπάνω γεννητικό της όργανο, καθώς και στον πρωκτό της, προσπαθώντας να εισχωρήσει και εκσπερματώνοντας σε μια από τις περιπτώσεις αυτές. Οι ανωτέρω πράξεις έλαβαν χώρα τρεις τουλάχιστον φορές στην περιοχή του ..., η μία σε ένα θερμοκήπιο κοντά στην οικία του κατ/νου και οι άλλες δύο σε αγροτικές τοποθεσίες". Ακολούθως το άνω Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα της πράξεως της αποπλάνησης κατ' εξακολούθηση σε βάρος της παθούσας Θ1 με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου ενώ απέρριψε το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2ε' ΠΚ που επιπλέον ζήτησε ο αναιρεσείων με την αιτιολογία ότι "μετά την πράξη για την οποία καταδικάσθηκε δεν συμπεριφέρθηκε επί μακρόν καλά αφού δημιούργησε επεισόδιο εις βάρος του άνω αδελφού του". Με αυτά που δέχτηκε το Μ.Ο.Ε. Κρήτης διέλαβε στην απόφαση του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφού αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο, στα οποία στηρίχτηκε το Δικαστήριο για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος τούτου, που προβλέπεται από την πιο πάνω διάταξη, οι αποδείξεις που το θεμελιώνουν, για τις οποίες αρκεί η αναφορά γενικώς κατά το είδος των αποδεικτικών μέσων, χωρίς να προσαπαιτείται μνεία του τί προέκυψε από το καθένα χωριστά και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχτηκαν στην άνω ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε, την οποία ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου παραβίασε με ασάφειες, ελλείψεις, λογικά κενά ή αντιφατικές παραδοχές. Ειδικότερα αναφέρονται στην απόφαση αυτή με πληρότητα και σαφήνεια όλα τα περιστατικά που συγκροτούν την υποκειμενική και αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, γίνεται μνεία ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα αναγνωσθέντα έγγραφα, και στα πρακτικά διαλαμβάνονται τα κατατεθέντα από τους μάρτυρες περιστατικά ενώ αναφέρεται και το διάστημα εντός του οποίου αυτός τέλεσε το ως άνω κατ' εξακολούθηση έγκλημα, χωρίς να είναι ανάγκης να αναφέρεται ο χρόνος τέλεσης των κατ' ιδίαν πράξεων, αφού δεν υπάρχει περίπτωση παραγραφής (ΑΠ 1264/1995). Πλήρης δε είναι και η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης για την απόρριψη του πιο πάνω ελαφρυντικού που ζητήθηκε (άρθρο 84. παρ. 2ε' ΠΚ). Επομένως, οι περί του αντιθέτου τρίτος και τέταρτος από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Τέλος η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι εσφαλμένως το Μ.Ο.Ε. Κρήτης δέχτηκε ότι διέπραξε τρεις τουλάχιστον φορές ασελγείς πράξεις κατά της ανήλικης ενώ οι μάρτυρες αναφέρονται σε δύο τέτοιες πράξεις είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι αναφέρεται σε εκτίμηση των αποδείξεων και δε συνιστά λόγο αναίρεσης.
Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση στο σύνολό της και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς
Απορρίπτει την από 1.10.2008 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 23/2008 απόφασης του Μ.Ο.Ε. Κρήτης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 24 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή