Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 449 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Σωματική βλάβη από αμέλεια.




Περίληψη:
Σωματική βλάβη από αμέλεια. Επάρκεια αιτιολογίας καταδικαστικής αποφάσεως.




ΑΡΙΘΜΟΣ 449/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Γεωργίας Στεφανοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Διονύσιο Βαξεβανίδη, περί αναιρέσεως της 970, 1259, 1747/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσα την ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γρηγόριο Τσόλια.
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Σεπτεμβρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1682/2008.

Αφού άκουσε
Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των ως άνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Κατά το άρθρο 314 παρ.1 εδάφ. α' του Π.Κ. "όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών". Από το συνδυασμό της διάταξης αυτής με εκείνη του άρθρου 28 του ΠΚ, κατά την οποία "από αμέλεια πράττει όποιος, από έλλειψη της προσοχής, την οποίαν όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα το οποίο προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν", προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτείται να διαπιστωθεί, αφενός, ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατ' αντικειμενική κρίση, προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη λογική και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, και, αφετέρου, ότι είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικά αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή παράλειψη. Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Ειδικότερα, ως προς την έκθεση των αποδείξεων, αρκεί η γενική, κατά το είδος τους, αναφορά τους, χωρίς να είναι απαραίτητο να αναφέρεται τι ακριβώς προέκυψε από κάθε αποδεικτικό μέσο. Δεν αποτελούν, επίσης, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 Ε' του ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη δε ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή της διάταξης συντρέχει όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αληθινά στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου για το λόγο ότι στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης.
Στην προκείμενη περίπτωση, το κατ' έφεση δικάσαν Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την κατ' είδος μνεία των αποδεικτικών μέσων τα οποία έλαβε υπόψη του και κατά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα. " ... Η παθούσα, επέλεξε τον κατηγορούμενο ως ιατρό γυναικολόγο - μαιευτήρα, για τη γέννηση του παιδιού της, ο οποίος την παρακολουθούσε κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της, χωρίς να διαγνώσει κατ' αυτήν κανένα πρόβλημα. Την 19-6-2001 εισήχθη στο Μαιευτήριο ".....", με το οποίο ο κατηγορούμενος συνεργάζεται, για τον τοκετό. Την ίδια ημέρα γέννησε με φυσιολογικό τοκετό ένα υγιές κοριτσάκι. Κατά τη διάρκεια του τοκετού, κατά τη γέννηση του παιδιού, ο εν λόγω ιατρός προέβη σε πλάγια αριστερή περινεοτομία για τη διευκόλυνση της εξόδου του εμβρύου και στη συνέχεια σε συρραφή της τομής, για τα οποία ενημέρωσε την παθούσα την επομένη ημέρα. Παρέμεινε στο μαιευτήριο χωρίς να αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα μέχρι την 24-6-2001, οπότε εξήλθε με τη διαβεβαίωση του άνω ιατρού της ότι όλα πήγαν καλά και καμμία επιπλοκή δεν υπήρξε. Μετά την έξοδο και επιστροφή της στην οικία της άρχισε να νιώθει πόνους στην κοιλιακή χώρα και ακόμη χαμηλότερα στο σημείο της περινεοτομίας. Κατά τις προσπάθειες κενώσεων ένιωθε πόνους και τσουξίματα στην περιοχή της συρραφής και τις επόμενες ημέρες διαπίστωσε ότι εμφανίζονταν στο εσώρουχό της μικρές ανοιχτόχρωμες κηλίδες που εδημιουργούντο από απειροελάχιστες ποσότητες κοπράνων. Τηλεφώνησε αμέσως στον κατηγορούμενο, ο οποίος την καθησύχασε, λέγοντά της ότι οι πόνοι είναι φυσιολογικοί και δεν πρέπει να ανησυχεί και ότι οι πόνοι προήρχοντο από τον τοκετό, γεγονός που θεώρησε φυσιολογικό και η παθούσα. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα και επειδή οι ανωτέρω πόνοι συνεχίζοντο επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο ιατρό της, στο άνω νοσοκομείο, διότι κατά τους ισχυρισμούς της παθούσας υπήρχε ορατή "μία πολύ μικρή τρυπίτσα" στο περίνεο, από την οποία προερχόταν η άνω απειροελάχιστη ποσότητα κοπράνων και ο οποίος αφού την εξέτασε, έκρινε ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας και ότι δεν βλέπει τίποτε στην περιοχή όπου αισθανόταν πόνο, της συνέστησε δε να λαμβάνει Depon κάθε φορά που πονάει και με την πάροδο του χρόνου θα περάσει. Παρά τις διαβεβαιώσεις όμως του άνω ιατρού της, η κατάσταση της παθούσας δεν βελτιώθηκε, όπως η ίδια πειστικά κατέθεσε και συνέχιζε να έχει τους ίδιους πόνους και την ίδια απειροελάχιστη απώλεια κοπράνων. Ενημέρωσε τηλεφωνικά τον κατηγορούμενο για τη συνεχιζόμενη ανωτέρω και μη βελτιούμενη κατάσταση της υγείας της και τον επισκέφθηκε εκ νέου για δεύτερη φορά, οπότε την ενημέρωσε ότι η πιο πάνω απώλεια κοπράνων οφείλεται σε δημιουργία συριγγίου, το οποίο προκλήθηκε κατά την περινεοτομία. Ειδικότερα της εξήγησε ότι κατά την τομή του περινέου είναι δυνατόν να δημιουργηθεί από επιπλοκή, ανώμαλη επικοινωνία μεταξύ του ορθού με τον κόλπο και ότι μόνο χειρουργικά μπορεί να αποκατασταθεί η βλάβη αυτή, πλην εφόσον η απώλεια κοπράνων είναι σε απειροελάχιστη ποσότητα, δεν συντρέχει λόγος για άμεση χειρουργική επέμβαση και προκειμένου να την πείσει να μην ανησυχεί της είπε χαριτολογώντας ότι θα το διορθώσει το πρόβλημα όταν αυτή γεννήσει το δεύτερο παιδί της. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι άνω διαβεβαιώσεις του κατηγορουμένου την έπεισαν να μην ανησυχήσει περαιτέρω για το ανωτέρω πρόβλημά της και να μην επισκεφθεί άλλον ιατρό, αποδεχόμενη ότι θα ζει με το πρόβλημα αυτό μέχρις ότου γεννήσει δεύτερο παιδί, χρησιμοποιώντας σερβιέτα στο εσώρουχό της για την απειροελάχιστη απώλεια των κοπράνων της. Μετά παρέλευση χρονικού διαστήματος 21 μηνών η παθούσα προσβλήθηκε από ουρολοίμωξη, επισκέφθηκε την 18-3-2003 τον κατηγορούμενο στο ανωτέρω μαιευτήριο, ο οποίος της συνέστησε να προβεί την επόμενη ημέρα σε χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση του ορθοκολπικού συρριγγίου που διέγνωσε ότι υπήρχε. Όμως, ο κατηγορούμενος, παρά τις προαναφερόμενες χαρακτηριστικές εκδηλώσεις, που συνιστούσαν εμφανή συμπτώματα υπάρξεως ορθοκολπικού συριγγίου, όπως και ο ίδιος σε μεταγενέστερο χρόνο γνωμάτευσε, με το από 21-4-2003 σημείωμά του, το οποίο φέρει την μη αμφισβητούμενη από αυτόν υπογραφή του, που αναγνώσθηκε, χωρίς να προβεί στις απαιτούμενες προεγχειριντικές εξετάσεις δηλαδή σε συριγγογραφία, μανομετρία πρωκτού, ορθοσκόπηση, ενδοκολπικό και ενδοορθοσκοπικό υπερηχογράφημα, προέβη πράγματι την 19-3-2003, στην ανωτέρω ιδιωτική κλινική ".....", σύμφωνα με το από 19-3-2003 πρακτικό εγχειρίσεως του Σηπτικού χειρουργείου της άνω κλινικής, που αναγνώσθηκε, σε Διάνοιξη Περιεδρικού Αποστήματος, με γενική αναισθησία, ο οποίος διαπίστωσε ότι "Μετά από επιμελή καθαρισμό της περιοχής αποκαλύπτεται ορθοπερινεϊκό συρίγγιο, εγένετο νεαροποποίηση και συρραφή υπό ελαφρά νάρκωση της ασθενούς". Εδώ δε πρέπει να επισημανθεί ότι σύμφωνα με την με αριθ. πρωτ. ...... Έκθεση Ελέγχου του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας που αναγνώσθηκε αναφέρεται ότι πέραν της καταγραφής στο Βιβλίο Σηπτικού χειρουργείου δεν υπάρχει ιατρικό αρχείο ή φάκελος για τις ιατρικές εξετάσεις που υποβλήθηκε η μηνύτρια. Μετά την επέμβαση διαβεβαίωσε την παθούσα ότι αυτή ήταν επιτυχής και το άνω συρρίγγιο διεκόπη εξήλθε δε αυτή από την κλινική αυθημερόν. Αμέσως αφότου η παθούσα επέστρεψε στην οικία της ένιωθε αφόρητους πόνους στη χειρουργηθείσα περιοχή, οι οποίοι με την πάροδο της ώρας επιδεινώθηκαν, η θερμοκρασία του σώματός της ανέβηκε απότομα και ένιωθε έντονο τσούξιμο στο τραύμα. Επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κατηγορούμενο, ο οποίος την διαβεβαίωσε ότι οι πόνοι είναι μετεγχειριντικοί και όλα θα πάνε καλά, πλην όμως τα πιο πάνω προβλήματά της συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια της νύχτας της 19-3-2003. Το πρωϊ της επομένης ημέρας της 20-3-2003, η κατάστασή της χειροτέρευσε διότι είχε δημιουργηθεί πύον στη χειρουργηθείσα περιοχή και είχε μεγάλη απώλεια κοπράνων, συνεπεία των οποίων οι πόνοι είχαν γίνει εντονότεροι και αφόρητοι και αφού ενημέρωσε τηλεφωνικά τον κατηγορούμενο μετέβη στην άνω κλινική, ο οποίος αφού την εξέτασε της είπε ότι δημιουργήθηκε κάποια επιπλοκή από την ανωτέρω χειρουργική επέμβαση, ότι μάλλον άνοιξαν τα ράμματα, ότι επεκτάθηκε το συρίγγιο και ότι έπρεπε να το διορθώσει αμέσως. Την ίδια ημέρα (20-3-2003) ο κατηγορούμενος προέβη αμέσως σε νέα χειρουργική επέμβαση και συγκεκριμένα σε "Καθαρισμό του ραγέντος Αποστήματος", όπως αναφέρεται στο από 20-3-2003 πρακτικό εγχειρήσεως του Σηπτικού χειρουργείου της ίδιας κλινικής, που αναγνώσθηκε, και μετά την ολοκλήρωσή της επέστρεψε στην οικία της. 'Ομως, παρά τις ανωτέρω επεμβάσεις η κατάστασή της δεν βελτιώθηκε και συνέχισε να έχει τους ίδιους πόνους και την ίδια πλέον ακούσια απώλεια κοπράνων, η ποσότητα των οποίων αυξήθηκε, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί πάνες για ηλικιωμένους. Μετά από αυτή τη συνεχιζόμενη κατάσταση και αφού πλέον η παθούσα έπαυσε να εμπιστεύεται τον κατηγορούμενο, επισκέφθηκε στις 7-4-2003 άλλον ιατρό τον Ζ1 ο οποίος διέγνωσε όπως κατέθεσε ενόρκως στο ακροατήριο και αναφέρεται στα από 7-4-2003 και 22-9-2003 ιατρικά σημείωματά του που αναγνώσθηκαν, αποστηματώδη φλεγμονή περινέου, ακράτεια αερίων και κοπράνων επί εδάφους προηγηθείσας χειρουργικής επέμβασης για καθαρισμό ορθοκολπικού συριγγίου τον Μάρτιο του 2003, που δημιουργήθηκε κατόπιν φυσιολογικού τοκετού και περινεοτομή. Από τον απεικονιστικό έλεγχο που έγινε (ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα και Μανομετρία Πρωκτού), στο Γαστρεντερολογικό Τμήμα του Διαγνωστικού Θεραπευτικού Κέντρου Αθηνών ....., διεπιστώθη έλλειμα του σφικτήρα από την 1η -5η ώρα, μεγάλη λέπτυνση του έσω σφιγκτήρα, χαμηλή πίεση ηρεμίας και πλήρης απουσία πίεσης σύσφιξης. Συνεστήθησαν από τον άνω θεράποντα ιατρό της Ζ1 συχνές χειρουργικές αλλαγές και αντιβιοτική αγωγή για ένα μήνα καθώς και δημιουργία κολοστομίας (παρα φύσην έδρας) για την αποφυγή μόλυνσης του τραύματος από τα κόπρανα. Ακολούθως εισήχθη στο νοσοκομείο "...." στις 5-5-2003, ύστερα από μηνιαία λήψη αντιβιοτικής αγωγής και συχνών χειρουργικών αλλαγών, με σκοπό την υποχώρηση της φλεγμονής, η οποία μετά από αυτά παρουσίασε ύφεση και υποβλήθηκε σε ανακουφιστική κολοστομία (εγκαρσιοστομία δίκην δικάνου), την οποία διετήρησε επί τρία περίπου έτη. Η μετεγχειρητική της πορεία ήταν ομαλή, η φλεγμονή παρουσίασε σημαντική ύφεση και σε νέο απεικονιστικό έλεγχο που υπεβλήθη η ασθενής (ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα και Μανομετρία Πρωκτού) διεπιστώθη έλλειμα του σφικτήρα από την 9η-3η ώρα και απουσία πιέσεων στον πρωκτικό σωλήνα. Υποβλήθηκε στη συνέχεια σε πέντε (5) χειρουργικές επεμβάσεις απόπειρας αποκατάστασης του σφιγκτήρα (πρωκτοπλαστικές) οπότε αποκαταστάθηκε πλήρως η υγεία της, όπως κατέθεσε ο ιατρός της Ζ1. . Με βάση τα αποδειχθέντα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά αποδεικνύεται ότι: Ο κατηγορούμενος ...., την 19-3-2003, με την ιδιότητά του ως ιατρός μαιευτήρας-χειρούργος γυναικολόγος της μαιευτικής και χειρουργικής κλινικής ".....", από αμέλεια, δηλαδή από την έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, προξένησε σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας της μηνύτριας ..... χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την παρακάτω πράξη του. Συγκεκριμένα, ενώ αυτός γνώριζε ότι κατά τη διάρκεια τοκετού της ανωτέρω παθούσας στην κλινική "....", διενήργησε περινεοτομία για τη διευκόλυνση της εξόδου του εμβρύου, παρά τις προαναφερόμενες χαρακτηριστικές εκδηλώσεις, για χρονικό διάστημα είκοσι ένα (21) μηνών, που συνιστούσαν εμφανή συμπτώματα υπάρξεως ορθοκολπικού συριγγίου ήτοι απώλεια ελάχιστης ποσότητας κοπράνων, "μία πολύ μικρή τρυπίτσα" στο περίνεο (η οποία όπως εκτιμά ο ιατροδικαστής που εξετάστηκε ως μάρτυρας Ζ1" μπορεί να είναι το έξω στόμιο του συριγγίου), ανεβασμένη θερμοκρασία, ουρολοίμωξη και μόλυνση στην περιοχή του περινέου και του πρωκτού, και βάσει των στατιστικών δεδομένων της ιατρικής επιστήμης και των εξειδικευμένων γνώσεών του ως ιατρού μαιευτήραχειρούργου γυναικολόγου και της εμπειρίας του σε ανάλογες περιπτώσεις, αφενός, δεν έδωσε εντολή για τη διενέργεια προεγχειρητικών εξετάσεων, δηλαδή συριγγογραφίας, μανομετρίας πρωκτού, ορθοσκόπησης, ενδοκολπικού και ενδοορθοπικού υπερηχογραφήματος, δεδομένου ότι από κανένα έγγραφο της άνω κλινικής ή άλλου νοσηλευτικού ιδρύματος προκύπτει ότι προέβη σε αυτές η παθούσα πριν την 19-3-2003 αλλά ούτε και από το άνω Βιβλίο Σηπτικού Χειρουργείου της κλινικής "...." προκύπτει ότι έγινε ο ανωτέρω προεγχειρηντικός έλεγχος, ο οποίος ήταν απαραίτητος ώστε να διαπιστωθεί με βεβαιότητα το είδος, η πορεία και κυρίως τα στόμια του συριγγίου, με αποτέλεσμα, πριν να προβεί σε χειρουργική επέμβαση για τον καθαρισμό, ως άνω, να αγνοεί την ακριβή διάγνωση της αιτίας που προκάλεσε το συρίγγιο, καθώς και την πορεία και τη σχέση του συριγγώδους πόρου με τον σφιγκτηριακό μηχανισμό του πρωκτού και αφετέρου, κατά τη διάρκεια της πιο πάνω χειρουργικής επέμβασης δεν κατέβαλε τη δέουσα προσοχή και από αδέξιο χειρισμό του χειρουργικού εργαλείου έτρωσε τον σφιγκτήρα του πρωκτού, αποκόπτοντας τμήμα αυτού, από την 1 η έως την 5η ώρα και από την 9η έως την 3η ώρα. Ο κατηγορούμενος απολογούμενος ομολογεί ότι προέβη σε αποκοπή τμήματος του σφιγκτήρα του πρωκτού, δικαιολογούμενος αβασίμως ότι προέβη στην πράξη του αυτή προκειμένου να προβεί σε καθαρισμό διότι το συρίγγιο ήταν ορθοπερινεϊκό και η πύλη εισόδου και εξόδου αυτού ήταν ορατή και ως εκ τούτου δεν ήταν αναγκαίος ο άνω προεγχειριντικός έλεγχος, διαψευδόμενος εκ του άνω αποτελέσματος αλλά και από την άνω από 21-4-2003, μεταγενέστερη γνωμάτευση του ιδίου που το χαρακτήρισε ορθοκολπικό. Ακόμη δε και αν το συρίγγιο ήταν σύμφωνα με τον αντιφατικό και αβάσιμο απολογητικό του ισχυρισμό ρηχό επιφανειακό "εν πολλοίς" περινεϊκό δεν έπρεπε να γίνει αποκοπή του σφιγκτήρα του πρωκτού σε καμμία περίπτωση όπως κατέθεσε κατηγορηματικά ο μάρτυρας Μ1. Εδώ αξίζουν να σημειωθούν τα εξής: Σύμφωνα με την Ιατρική βιβλιογραφία (Βλ. Αρχές Γενικής Χειρουργικής, τομ. Β, σελ. 568-571, των Καθηγητών Χειρουργικής Γιάννη Παπαδημητρίου και Γιώργου Ανδρουλάκη, που αναγνώσθηκε), τα συρίγγια του πρωκτού και ορθού αποτελούν ανώμαλη επικοινωνία του πρωκτού και του ορθού με τα παρακείμενα (κόλπος, ουρήθρα, ουροδόχος κύστη, δέρμα). Ως εκ τούτου διακρίνονται αντιστοίχως σε ορθοκολπικά, ορθοουρηθρικά, ορθοκυστικά και περιεδρικά (= επικοινωνία με το δέρμα). Σε κάθε τέλειο συρίγγιο διακρίνουμε εξωτερικό και εσωτερικό στόμιο ως και ένα συριγγώδη πόρο (=σωληνοειδή κοιλότητα της οποίας ο αυλός επαλείφεται υπό κοκκιώδους ιστού). Ο πόρος του συριγγίου δυνατόν να έχει δύο ή και τρία εξωτερικά στόμια. Η θεραπεία των συριγγίων είναι μόνον χειρουργική και κατά την εγχείρηση πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πορεία και η σχέση του συριγγώδους πόρου με το σφικτηριακό μηχανισμό του πρωκτού και να καταβάλλεται ιδιαίτερη προσοχή για τη διατήρηση της ακεραιότητας των σφιγκτήρων λόγω του κινδύνου της ακράτειας. Συνεπώs, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η διενέργεια των ανωτέρω προεγχειρητικών εξετάσεων ήταν απολύτως αναγκαία, απορριπτομένου ως αβασίμου του αντίθετου ισχυρισμού του κατηγορουμένου, στις οποίες όμως όπως αποδείχθηκε δεν προέβη ο, κατηγορούμενος. Αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του ήταν η σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας της παθούσας και μάλιστα η πρόκληση μεγάλης λέπτυνσης του έσω σφιγκτήρα, χαμηλής πίεσης ηρεμίας και πλήρους απουσίας πίεσης σύσφιξης, η οποία της προκάλεσε, αρχικά μεν, ακούσια απώλεια κοπράνων μεγάλου βαθμού, αερίων και πύου, στη συνέχεια δε, εκτεταμένη φλεγμονή, αδυναμία σύγκλεισης του σφιγκτήρα του πρωκτού καθώς και κίνδυνο μόλυνσης του τραύματος από τα κόπρανα. Ετσι η σωματική βλάβη της παθούσας τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τις προαναφερθείσες αμελείς παραλείψεις του κατηγορουμένου. Κατά συνέπεια, πρέπει, να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος της δεύτερης πράξης της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο που του αποδίδει το κατηγορητήριο και περιγράφεται ειδικότερα ως προς τα συγκροτούντα την αντικειμενική και υποκειμενική της υπόσταση στοιχεία στο διατακτικό... Τέλος, πρέπει να αναγνωριστούν στον κατηγορούμενο που κηρύχθηκε ένοχος της δεύτερης πράξης, οι ελαφρυντικές περιστάσεις τoυ άρθρου 84 παρ.2α,β του ΠΚ., διότι αποδείχθηκε ότι αυτός έζησε έως το χρόνο που τελέστηκε η ανωτέρω παράνομη πράξη, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή και στην πράξη του αυτή δεν οδηγήθηκε από ταπεινά αίτια... ".
Ακολούθως, με βάση τις παραδοχές αυτές, το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο για την πράξη της σωματικής βλάβης από αμέλεια, και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα τεσσάρων (14) μηνών την οποία ανέστειλε επί τριετία. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εφόσον εκτίθενται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος για το οποίο ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία το δικαστήριο έλαβε υπόψη και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, όπως και οι σκέψεις, με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στις προαναφερόμενες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 28, 314 παρ.1α του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν τις παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές ώστε να στερήσει την απόφασή του νομίμου βάσεως. Ειδικότερα, με πληρότητα αιτιολογίας προσδιορίζεται η προκληθείσα στην παθούσα σωματική βλάβη και οι ενέργειες και παραλείψεις του κατηγορουμένου ιατρού οι οποίες αιτιωδώς συνδέονται με το αποτέλεσμα. Η αιτίαση ότι η απόφαση αναφέρεται μόνο στην κατάθεση του μάρτυρα Μ1 καθώς και στην προσκομισθείσα από την πολιτικώς ενάγουσα ιατρική βιβλιογραφία και δεν αξιολογείται η κατάθεση των λοιπών μαρτύρων είναι αβάσιμη. Από το γεγονός ότι εξαίρεται η κατάθεση του ανωτέρω, δεν συνάγεται ότι αγνοήθηκαν οι καταθέσεις των άλλων μαρτύρων και δεν αξιολογήθηκαν τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τα από αυτόν προσκομισθέντα έγγραφα. Περαιτέρω δε, με τις εκ του πράγματος παραδοχές της, αιτιολογεί για ποιόν λόγο θεωρεί περισσότερο αξιόπιστο τον μάρτυρα αυτό και τέλος με τα δεκτά γενόμενα πραγματικά περιστατικά, την αμέλεια του αναιρεσείοντος χαρακτηρίζει ως μη συνειδητή.
Συνεπώς, οι από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' και Ε' λόγοι αναιρέσεως με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της ελλειπούς αιτιολογίας και εκ πλαγίου παραβιάσεως των άνω ουσιαστικών διατάξεων είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 Κ.Π.Δ) και στη δικαστική δαπάνη της παραστάσης πολιτικώς ενάγουσας (άρθρα 583, 176,183 Κ.Πολ.Δ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 23-Σεπτεμβρίου 2008 αίτηση του ....., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 970, 1259, 1747/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.
Και.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη της πολιτικώς εναγούσης την οποία ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 20 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή