Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 2230 / 2007    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ανθρωποκτονία από αμέλεια, Πραγματογνωμοσύνη.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια (γιατρού αναισθησιολόγου). Η ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνης που διατάσσεται από το Δικαστήριο ή τον Ανακριτή, είναι ιδιαίτερο αποδει-κτικό μέσο και πρέπει να μνημονεύεται ειδικώς. Λόγος αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας. Πότε υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας. Αναιρεί, διότι δεν προκύπτει ότι λήφθηκαν υπόψη, έστω και έμμεσα, αναγνωσθείσες εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης




Αριθμός 2230/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Στ΄ Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία της Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης ...., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Κοκκινάκη, περί αναιρέσεως της 53/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών (που συνεδρίασε στη Χαλκίδα). Με πολιτικώς ενάγοντα τον ...., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σμιγάδη.
Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών (που συνεδρίασε στη Χαλκίδα), με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Μαΐου 2007 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1126/2007.

Αφού άκουσε
Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ΄ του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, εκτείνεται όχι μόνον στην κρίση για την ενοχή, αλλά περιλαμβάνει και την αναφορά των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία το Δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση. Τα αποδεικτικά μέσα δηλαδή, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο, όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνον από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα. Η κατά το άρθρο 178 του Κ.Π.Δ. απαρίθμηση των αποδεικτικών μέσων κατά την ποινική διαδικασία, είναι ενδεικτική και αφορά τα κυριότερα από αυτά, χωρίς να αποκλείει άλλα. Μεταξύ των αποδεικτικών μέσων περιλαμβάνεται, κατά το άρθρο 178 περ. γ' ΚΠΔ και η πραγματογνωμοσύνη, η οποία διατάσσεται κατά το άρθρο 183 ΚΠΔ, υπό προϋποθέσεις, από τον ανακριτικό υπάλληλο, το δικαστικό συμβούλιο ή από το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως ή μετά από αίτηση των διαδίκων ή του εισαγγελέα. Ως ιδιαίτερο δε είδος αποδεικτικού μέσου η πραγματογνωμοσύνη, πρέπει να μνημονεύεται ειδικώς στην αιτιολογία μεταξύ των αποδεικτικών μέσων, προκειμένου να υπάρχει βεβαιότητα ότι λήφθηκε υπόψη. Διαφορετικά, αν δηλαδή δεν αναφέρεται μεταξύ των αποδεικτικών μέσων, δεν προκύπτει βεβαιότητα ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και το ιδιαίτερο αυτό αποδεικτικό μέσο, μη αρκούσης της αναφοράς στα έγγραφα και ιδρύεται ο αναφερόμενος λόγος αναιρέσεως. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 53/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (που συνεδρίασε στη Χαλκίδα), η κατηγορούμενη και ήδη αναιρεσείουσα, ιατρός αναισθησιολόγος, κρίθηκε ένοχη για ανθρωποκτονία από αμέλεια, με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου και για την πράξη της αυτή, (άρθρων 26 παρ. 1β, 28, 79, 84 παρ. 2α, 302 παρ. 1, ΠΚ) καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δεκαοκτώ μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη για τρία έτη. Στην αιτιολογία της απόφασης αυτής, προκύπτουσα από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της, αναφέρεται σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του "την ανωμοτί κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντα, τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάστηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης που αναγνώσθηκαν, καθώς και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά και από όλη την αποδεικτική διαδικασία". Δεν αναφέρεται δε καθόλου το Δικαστήριο και στην 1) από .... ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη, των ιατροδικαστών Π1 και Π2 και 2) στην από .... ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνης της ειδικής ιατροδικαστού ..., οι οποίοι είχαν ορισθεί πραγματογνώμονες, σύμφωνα με το άρθρο 183 ΚΠΔ και σε εκτέλεση σχετικών παραγγελιών του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Χαλκίδας, είχαν συντάξει τις αναφερόμενες εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης και οι οποίες, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της απόφασης, αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο. Οι εκθέσεις δε αυτές πραγματογνωμοσύνης, δεν μνημονεύονται και δεν αξιολογούνται ούτε σε άλλο σημείο της αιτιολογίας (εκτός εκείνου της αναφοράς των αποδεικτικών μέσων), ούτε γίνεται αναφορά των πορισμάτων τους, ώστε να δύναται να συναχθεί, κατά τρόπο αναμφίβολο, έστω και έμμεσα, ότι το Δικαστήριο τις έλαβε υπόψη του. Στο σκεπτικό της αποφάσεως γίνεται μόνο αναφορά (εντός παρενθέσεως) για "ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη του ιατροδικαστή Π1" προκειμένου το Δικαστήριο να στηρίξει τη κρίση του ότι "ο θάνατος του παιδιού οφείλεται σε αμέλεια της κατηγορουμένης που βρίσκεται σε αιτιώδη σύνδεσμο με την παράλειψη αυτής να παρακολουθήσει τις αναπνευστικές κινήσεις του ασθενούς στο ανωτέρω κρίσιμο τρίλεπτο, ώστε να προβεί αμέσως σε επιτυχή επαναδιασωλήνωσή του επί τυχόν εμφανιζόμενης άπνοιας". Όμως δεν καθίσταται σαφές αν η μνημονευόμενη ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη "του ιατροδικαστή Π1" ταυτίζεται με την πιο πάνω αναφερόμενη από .... κοινή έκθεση ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης, των ιατροδικαστών Π1 και Π2 (λαμβανομένου υπόψη ότι στο πόρισμα αυτής της πραγματογνωμοσύνης δεν γίνεται ευθέως λόγος για αμέλεια της αναιρεσείουσας), ή, αν αφορά άλλη πραγματογνωμοσύνη, που διενήργησε μόνος του ο εν λόγω πραγματογνώμονας, η οποία όμως δεν μνημονεύεται στα πρακτικά της δίκης ότι αναγνώστηκε, ώστε να δύναται να την λάβει υπόψη του το Δικαστήριο. Ενόψει αυτών, δεν προκύπτει ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του, όπως ήταν υπόχρεο, το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, αφού δεν καθίσταται αδίστακτα βέβαιο, ότι έλαβε υπόψη του και το αποδεικτικό αυτό μέσο της πραγματογνωμοσύνης και ειδικότερα τις πιο πάνω αναφερόμενες δύο εκθέσεις ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης, που διατάχθηκαν κατά το άρθρο 183 ΚΠΔ. Επομένως, ο συναφής, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ΄ του Κ.Π.Δ., πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος αυτού με τον οποίο προβάλλεται η πλημμέλεια αυτή της απόφασης, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, ενώ παρέλκει η έρευνα των άλλων λόγων.
Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτή να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για νέα κρίση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου η σύνθεση είναι δυνατή από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως (άρ. 519 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 53/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (που συνεδρίασε στη Χαλκίδα). Και
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως. -
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή