Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 177 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Δυσφήμηση συκοφαντική.




Περίληψη:
Άρθρα 362 και 363 ΠΚ. Τι απαιτείται για την στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως. Τι θεωρείται γεγονός. Για την υποκειμενική υπόστασή της απαιτείται άμεσος δόλος, δεν αρκεί απλός ή ενδεχόμενος. Η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση των περιστατικών που την δικαιολογούν. Αιτιολογία καταδικαστικής αποφάσεως για συκοφαντική δυσφήμηση. Πότε ασαφής και αντιφατική αιτιολογία μεταξύ αιτιολογικού και διατακτικού. Αναιρεί και παραπέμπει.




Αριθμός 177/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Στρίμπερη, περί αναιρέσεως της 799/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον ....., που δεν παρέστη στο ακροατήριο.
Το Τριμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Ιουλίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1369/2008.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκειμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Aπό τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362 και 363 Π.Κ. κατά την πρώτη των οποίων "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον, γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή" και κατά την δευτέρα "αν στην περίπτωση του άρθρου 362 το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών" προκύπτει ότι το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως προϋποθέτει είτε ισχυρισμόν ενώπιον τρίτου ψευδούς γεγονότος που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου, είτε διάδοση σε τρίτον τοιούτου γεγονότος, το οποίον ανεκοινώθη προηγουμένως στον υπαίτιο από άλλον. Ως γεγονός δε κατά την έννοια των άνω διατάξεων θεωρείται κάθε συγκεκριμένο περιστατικό του εξωτερικού κόσμου, που ανάγεται στο παρελθόν ή το παρόν υποπίπτει στις αισθήσεις και είναι δεκτικό αποδείξεως, καθώς και κάθε συγκεκριμένη σχέση ή συμπεριφορά, αναφερομένη στο παρελθόν ή το παρόν, που υποπίπτει στις αισθήσεις και αντίκειται στην ηθική και την ευπρέπεια. Για την υποκειμενική θεμελίωση του εγκλήματος απαιτείται άμεσος δόλος συνιστάμενος στην ηθελημένη ενέργεια του ισχυρισμού ή της διαδόσεως ενώπιον τρίτου, του ψευδούς γεγονότος, εν γνώσει του δράστου ότι αυτό είναι ψευδές και δύναται να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του άλλου. Δεν αρκεί δηλαδή ο απλός ή ο ενδεχόμενος δόλος, αλλ' απαιτείται άμεσος δόλος. Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ' αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαίτερα, γιατί ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία, στην κυρία αιτιολογία για την ενοχή. Όταν όμως για το αξιόποινο της πράξεως απαιτούνται, όπως και στο έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά νόμον την έννοια αυτής και ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, όπως η τέλεση της πράξεως εν γνώσει ορισμένων περιστατικών, άμεσος, δηλαδή, δόλος από μέρους του υπαιτίου, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση αυτή με παράθεση των περιστατικών που δικαιολογούν την διαληφθείσα γνώση.
Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτουμένη από τις διατάξεις του άρθρου 93 § 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ. λόγον αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα προκύψαντα από την ακροαματική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία εστηρίχθη η κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφηρμόσθη. Δια την ύπαρξη τοιαύτης αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Μόνη δε η αποδοχή από το δικαστήριο στο σκεπτικό της αποφάσεως, ύστερα από την εκτίμηση των αποδείξεων, ως αιτιολογίας, έστω και κατ' αντιγραφή του περιεχομένου του διατακτικού της αποφάσεως, δεν συνιστά άνευ ετέρου έλλειψη της κατά νόμο αιτιολογίας της αποφάσεως, εκτός εάν στο διατακτικό και κατ' ανάγκη επί αντιγραφής του στο σκεπτικό της αποφάσεως δεν εκτίθενται με σαφήνεια και πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της πράξεως για την οποία κατεδικάσθη ο αναιρεσείων. Ειδικότερα ως προς την έκθεση των αποδείξεων αρκεί η κατά το είδος τους αναφορά γενικώς, χωρίς να είναι ανάγκη να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά εξ ενός εκάστου αυτών. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ των. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβεν υπ' όψη του και συνεξετίμησε για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά εξ αυτών κατ' επιλογήν, όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδεδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 § 1 και 178 Κ.Π.Δ. (ολ. Α.Π. 1/2005). Εξ άλλου από τη διάταξη του άρθρου 510 §1 στοιχ. Ε' Κ.Π.Δ. λόγον αναιρέσεως της καταδικαστικής αποφάσεως συνιστά η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη είναι η εφαρμογή αυτού, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο δεν υπάγει στην αληθινή έννοιά του τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται ότι προέκυψαν, καθώς και όταν η σχετική διάταξη παρεβιάσθη εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής εφαρμογής της εφαρμοσθείσης ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Πατρών, δικάσαν κατ' έφεση, με την προσβαλλομένη υπ'αριθμ. 799/2008 απόφασή του, εδέχθη, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ' είδος αναφερομένων αποδεικτικών μέσων, "την χωρίς όρκο κατάθεση στο ακροατήριο του πολιτικώς ενάγοντος, τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως που εξετάστηκαν στο Δικαστήριο τούτο, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης καθώς και των λοιπών εγγράφων που αναφέρονται στα πρακτικά, τις απολογίες των εκκαλούντων - κατηγορουμένων" (εδέχθη) τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Στις 8/11/2001 συζητήθηκε η από 2/3/2001 έφεση των κατηγορουμένων .....και ..... κατά του εγκαλούντος ...... και της ..... κατά της υπ' αριθμ. 2/2001 απόφασης του Ειρηνοδικείου Μεσολογγίου. Οι κατηγορούμενοι αυτοί διά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Λεωνίδα Βλάχου κατέθεσαν έγγραφες προτάσεις στη γραμματέα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου που δίκασε την υπόθεση των διαδίκων ως εφετείο. Στις προτάσεις αυτές γράφτηκαν πραγματικά περιστατικά που μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και υπόληψη του εγκαλούντος. Ειδικότερα, αναφέρθηκε στις προτάσεις αυτές ότι οι αντίδικοί τους και μάλιστα ο εγκαλών έκανε επέμβαση στο από ..... τοπογραφικό διάγραμμα του οικοπέδου του δικαιοπαρόχου τους ...... το οποίο διατηρούνταν στο Πολεοδομικό Γραφείο ...... και αντίγραφό του προσκομίστηκε στην παραπάνω δίκη, διαγράφοντας με "Χ" τις επίμαχες διαστάσεις και διορθώνοντας έτσι τις διαστάσεις του επίδικου ακινήτου. Επίσης, αναφέρθηκε στις προτάσεις αυτές ότι οι μόνοι που είχαν λόγο να διορθώσουν την επίμαχη πλευρά του επίδικου ακινήτου ήταν οι παραπάνω αντίδικοί τους, δηλαδή και ο εγκαλών, για να μειώσουν μήκη πλευρών προς το συμφέρον τους και για να ενισχύσουν τις θέσεις τους. Έτσι, με τις παραπάνω προτάσεις έγινε καταγγελία σε βάρος του εγκαλούντος ότι αυτός πλαστογράφησε το από ..... τοπογραφικό διάγραμμα, αφού είχε πρόσβαση στο αρχείο της Πολεοδομίας. Μάλιστα, αναφέρθηκε σ' αυτές ότι ο εγκαλών προέβη σε διαγραφή με "Χ" της επίμαχης διάστασης και για να εξαφανιστούν τα ίχνη του εξαφάνισε ολόκληρο το φάκελο από την Πολεοδομία, Παρά το γεγονός ότι προσκομίστηκε το παραπάνω διορθωμένο τοπογραφικό σχεδιάγραμμα, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου με την υπ* αριθμ. 11/2002 απόφασή του απέρριψε την έφεση των κατηγορουμένων, επικυρώνοντας έτσι την υπ' αριθμ. 2/2001 απόφαση του Ειρηνοδικείου Μεσολογγίου, με την οποία αναγνωρίστηκαν ο εγκαλών και η ..... συγκύριοι ενός οικοπέδου εκτάσεως 299,38 τ.μ. Αλλά όμως από την παραπάνω απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου προκύπτει ότι η δεύτερη κατηγορουμένη στη δίκη αυτή παρίστατο διά του πληρεξουσίου συνηγόρου της Λεωνίδα Βλάχου ως συνασκούσα τη γονική μέριμνα των ανήλικων τέκνων της ....και ...., ενώ ο πρώτος κατηγορούμενος σύζυγος της παρίστατο διά του ίδιου πληρεξουσίου δικηγόρου για τον εαυτό του ατομικά και ως συνασκών τη γονική μέριμνα των ανήλικων τέκνων του. Δηλαδή ο πρώτος κατηγορούμενος ήταν αυτός που χειριζόταν την υπόθεση από το Ειρηνοδικείο Μεσολογγίου ως το Πολυμελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, ενώ η δεύτερη κατηγορουμένη δεν ασχολούνταν με την υπόθεση αυτή. Μάλιστα ο πρώτος κατηγορούμενος ήταν αυτός που έδωσε εντολή στον παραπάνω πληρεξούσιο δικηγόρο του να καταθέσει τις παραπάνω έγγραφες προτάσεις του και παρέδωσε σ' αυτόν το ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα και τον ενημέρωσε για τις αληθινές διαστάσεις του ακινήτου. Οι εν λόγω προτάσεις με το παραπάνω περιεχόμενο έγιναν γνωστές στους Δικαστές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου που δίκασαν την από 2-3-2001 έφεση των κατηγορουμένων και στη γραμματέα της έδρας και ειδικότερα ότι ο εγκαλών πλαστογράφησε το παραπάνω τοπογραφικό διάγραμμα και ότι έκανε χρήση αυτού, ενώ το τοπογραφικό διάγραμμα ήταν γνήσιο. Ο δε πρώτος κατηγορούμενος γνώριζε ότι όσα αναφέρονταν στις προτάσεις του ήταν ψευδή και μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του εγκαλούντος. Περαιτέρω, δεν αποδείχτηκε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος ενήργησε για την προστασία των δικαιωμάτων του στην πολιτική δίκη, ώστε να συντρέχει νόμιμος λόγος άρσης του αδίκου χαρακτήρα της πράξης του κατ' άρθρο 367 παρ. 1γ' του Π.Κ., αλλά με σκοπό συκοφαντικής δυσφήμησης του εγκαλούντος. Με δεδομένο ότι οι παραπάνω έγγραφες προτάσεις κατατέθηκαν στη γραμματέα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου στις 12-11-2001, ημερομηνία κατάθεσης που χορηγήθηκε από το Δικαστήριο αυτό και εφόσον με την επανυποβολή των προτάσεων αυτών στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο λαμβάνει χώρα νέα τέλεση της συκοφαντικής δυσφήμησης και στην προκειμένη περίπτωση το έγκλημα αυτό διώκεται κατ' έγκληση και την παραπάνω ημερομηνία ο εγκαλών έλαβε γνώση ότι τελέστηκε το έγκλημα αυτό και εφόσον η τρίμηνη προθεσμία για την υποβολή της έγκλησης για το παραπάνω έγκλημα αρχίζει από τις 12-11-2001, ημέρα γνώσης του εγκλήματος και λήγει στις 8-2-2002, που κατατέθηκε η έγκληση για το έγκλημα αυτό, επομένως δεν επήλθε εξάλειψη του αξιοποίνου, αφού η έγκληση υποβλήθηκε εντός της τρίμηνης προθεσμίας από τη γνώση από τον εγκαλούντα του εγκλήματος αυτού. Ενόψει όσων εκτέθηκαν παραπάνω πρέπει να κηρυχθούν αθώα η δεύτερη κατηγορουμένη της αξιόποινης πράξης της συκοφαντικής δυσφήμησης και ένοχος ο πρώτος κατηγορούμενος της πράξης αυτής και να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος αυτοτελείς ισχυρισμοί του κατηγορουμένου αυτού".
Μετά ταύτα εκήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι "στο Μεσολόγγι την 8/11/2001 με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίστηκε για κάποιον άλλο γεγονός ψευδές εν γνώσει του ψεύδους του μπορούσε δε να βλάψει την τιμή και υπόληψή του. Ειδικότερα έδωσε εντολή στον πληρεξούσιό του δικηγόρο Μεσολογγίου Λεωνίδα Βλάχο κατά τη συζήτηση έφεσής του κατά της υπ'αριθμ. 2/2001 απόφασης του Ειρηνοδικείου Μεσολογγίου, στρεφόμενης εναντίον του εγκαλούντος .....και της ...... ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσσολογγίου, να καταθέσει τις από 8-11-2001 έγγραφες προτάσεις στις οποίες ανέφερε τα εξής πραγματικά περιστατικά: (Στη σελίδα 31) "Και το μέγα ερώτημα που γεννιέται είναι ποιος έχει διαγράψει με Χ τις επίμαχες διαστάσεις από το παραπάνω έγγραφο που είναι θεωρημένο από δημόσια υπηρεσία. Είναι προφανές ότι έχει γίνει επέμβαση στο ανωτέρω έγγραφο από την πλευρά των αντιδίκων που είχαν λόγο να μειώσουν μήκη πλευρών προς το συμφέρον τους...", (Στη σελίδα 32) "Ποιός είχε πρόσβαση στο Αρχείο της Πολεοδομίας και διόρθωσε δημόσια έγγραφα, όπως είναι το ανωτέρα τοπογραφικό διάγραμμα... Στην προκειμένη περίπτωση καταφανέστατα φαίνεται ότι διορθώθηκε η επίμαχη πλευρά του ακινήτου μας και διορθώνεται με ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ το μήκος της πλευράς από 13,20 σε 12,70, ΔΗΛΑΔΗ ΟΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΔΙΚΟΥΣ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΠΑΧΟΥΣ - ΠΛΑΤΟΥΣ ΣΤΟ ΜΗΚΟΣ ΤΩΝ 6,95 ΜΕΤΡΩΝ (13,20 - 12,70 - 0,50 εκατοστά πλάτος)... Φυσικά το συμπέρασμα που εξάγεται αβίαστα. Ο ορθός υπολογισμός είναι ο διαγεγραμμένος. Και οι μόνοι που είχαν λόγο να το κάνουν είναι οι αντίδικοι για να ενισχύσουν τις θέσεις των. Μάλιστα, είναι προφανές ότι η επέμβαση αυτή έγινε πρόσφατα και μετά τη διένεξη με τους αντιδίκους που άρχισε τον Αύγουστο του 1999... ". (Στη σελίδα 33, 34): "Αν δεν είναι και αυτό ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΗ απόδειξη για το ότι έγινε επέμβαση στο συγκεκριμένο φάκελο για να αλλοιωθούν αρχικά και ακολούθως να εξαφανιστούν τα στοιχεία που εμπεριέχει αυτός, τότε τι είναι: Ποιος είχε λόγο να διαγράψει τις διαστάσεις του οικοπέδου του δικαιοπαρόχου μας που εμφανίζουν την επίμαχη νότια πλευρά ως έχουσα μήκος, όσο και ημείς ισχυριζόμεθα, δηλαδή 13,20... Παρατηρήστε και τα γράμματα των διορθώσεων. Πρόκειται για τελείως διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα. Τα αληθή δεδομένα του εγγράφου είναι τα διαγεγραμμένα. Δεν μπορούσε ο πλαστογράφος να κάνει τίποτα άλλο από τη διαγραφή με Χ, διότι εάν έκανε νέο υπολογισμό του εμβαδού βάσει των εσφαλμένων διαστάσεων, έπρεπε να γράψει ολόκληρες σειρές, οπότε θα ήταν εμφανής η πλαστογραφία, "Ποιος είχε λόγο να το κάνει και να εξαφανίσει ακολούθως ολόκληρο το φάκελο για να εξαφανιστούν και τα ίχνη του πλαστογράφου. Φυσικά άνθρωπος που είχε πρόσβαση στο αρχείο της πολεοδομίας και πήρε εντολή από κάποιον από την αντίδικο πλευρά". (Στη σελίδα 34 και 35): ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΔΗΛΑΔΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ, ΕΧΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟ ΝΟΜΙΜΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, ΝΑ ΔΙΑΒΙΒΑΖΕΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΥΤΑ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΩΞΕΩΣ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΞΑΓΩΓΗ ΕΓΓΡΑΦΩΝ". Ισχυρίστηκε δηλαδή για τον εγκαλούντα ενώπιον των δικαστών του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου που δίκασαν την έφεσή του και του γραμματέα της έδρας ότι πλαστογράφησε το επίμαχο έγγραφο ή ότι έκανε χρήση του φερόμενου ως πλαστού εγγράφου, γεγονός που είναι ψευδές, αφού αλήθεια είναι ότι το ανωτέρω έγγραφο είναι γνήσιο, το γνώριζε αυτό ο κατηγορούμενος, μπορούσε δε να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του εγκαλούντος ....."Με αυτά που εδέχθη το Εφετείο που δίκασε, δεν διέλαβε στο σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, αλλά ούτε και στο διατακτικό της, που παραδεκτώς το συμπληρώνει και δεν το αντιγράφει, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, με αναφορά σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, που δικαιολογούν και ακολούθως θεμελιώνουν την από τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο γνώση της αναληθείας των γεγονότων που διέδωσε και ισχυρίσθη ούτος και έλαβαν γνώση οι άνω αναφερόμενοι. Ειδικότερα ως προς το στοιχείο του αμέσου δόλου, δηλαδή της γνώσεως η προσβαλλομένη απόφαση περιορίζεται τα παραθέσει απλώς στο σκεπτικό "ότι ο πρώτος κατηγορούμενος γνώριζε ότι όσα αναφέρονταν στις προτάσεις του ήσαν ψευδή"... στο δε διατακτικό της και εν αρχή αυτού την φράση του νόμου "εν γνώσει του ψευδούς", χωρίς όμως να εκθέσει συστηματικά και να αιτιολογήσει από ποία συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά συνάγεται η γνώση αυτή, η οποία, να σημειωθεί, δεν προκύπτει ούτε από τις καθόλου παραδοχές και την κυρία αιτιολογία της περί ενοχής κρίσεώς του. Επίσης όσον αφορά τις με τις προτάσεις "καταγγελία εις βάρος του εγκαλούντος ότι αυτός πλαστογράφησε το από .... τοπογραφικό διάγραμμα" όπως αναφέρεται ως άνω στο σκεπτικό, στο διατακτικό εκτίθεται ασαφώς και αντιφατικώς, ότι ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε για τον εγκαλούντα ότι "πλαστογράφησε το επίμαχο έγγραφο ή ότι έκανε χρήση του φερομένου ως πλαστού εγγράφου".
Συνεπώς οι σχετικοί λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ' και Ε' Κ.Π.Δ. για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης εφαρμογής των σχετικών ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, ως προς το στοιχείο της γνώσεως είναι βάσιμοι και ως τοιούτοι πρέπει να γίνουν δεκτοί, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο που την εξέδωσε, συγκροτηθησόμενο από άλλους δικαστάς, εκτός εκείνων που εδίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 519 Κ.Π.Δ.).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ'αριθμ. 799/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών.
Και
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 23 Ιανουαρίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή