Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 2005 / 2008    (Ζ, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Ανωτέρα βία.




Περίληψη:
Είναι επιτρεπτή η άσκηση ενδίκου μέσου εκπροθέσμως λόγω ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, αλλά πρέπει στη δήλωση να αναφέρεται ο λόγος και τα αντίστοιχα αποδεικτικά μέσα. Ο λόγος ήταν γνωστός στον ασκήσαντα κατά το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου. Απορρίπτει αναίρεση.





Αριθμός 2005/2008


ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ


Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ


Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Μιχαήλ Δέτση), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Θεοδώρα Γκοΐνη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο (που ορίσθηκε με τη με αριθμό 30/2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την ομοία 75/2008), Βιολέττα Κυτέα (που ορίσθηκε με τη με αριθμό 44/2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου) και Ελευθέριο Μάλλιο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαΐου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου X1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγή Καπάτο, για αναίρεση της με αριθμό 282/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών (σε Συμβούλιο).
Το Τριμελές Εφετείο Πατρών (σε Συμβούλιο) με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Νοεμβρίου 2007 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2093/2007.
Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι η προθεσμία για την άσκηση των ενδίκων μέσων, όταν ο δικαιούμενος είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευσή της. Ενόψει, όμως, της γενικής αρχής του δικαίου ότι κανένας δεν υποχρεούται στα αδύνατα, είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση ενδίκου μέσου όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος. Στην εξαιρετική, όμως, αυτή περίπτωση, όπως συνάγεται από τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 2 ΚΠοινΔ, ο ασκών το ένδικο μέσο οφείλει να αναφέρει στην περί αυτού έκθεση (δήλωση) το λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του, δηλαδή, τα περιστατικά της ανώτερης βίας ή του ανυπερβλήτου κωλύματος, από τα οποία παρεμποδίστηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή του, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά. Κατ' εξαίρεση, ο λόγος αυτός μπορεί να προταθεί και στη συζήτηση του ενδίκου μέσου, αν δεν ήταν γνωστός κατά την άσκηση τούτου. Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός, είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο δεν μπορεί να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως, ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο το οποίο δεν οφείλεται οπωσδήποτε σε υπαιτιότητα του ασκούντος το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί απ' αυτόν με κανένα τρόπο. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1και 2 ΚΠοινΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε αδικαιολόγητα εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστήριο ή δικαστικό συμβούλιο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως επιτρέπεται αναίρεση, ο έλεγχος, όμως, του Αρείου Πάγου στην περίπτωση αυτή περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Πατρών, (σε Συμβούλιο), ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την υπ' αριθμ. 282/2007 απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει, απέρριψε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης άσκησης, την υπ' αριθμ. 25/9-5-2005 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 270/18-4-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας, με την οποία αυτός καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλάκισης 21 μηνών για τα αδικήματα της ψευδορκίας μάρτυρα, ψευδούς καταμήνυσης και συκοφαντικής δυσφήμησης. Στην πρωτόδικη εκείνη δίκη ο κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε δια του συνηγόρου του Παναγή Καπάτου, δυνάμει της από 13-4-2007 εξουσιοδοτήσεως. Όπως δε προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 340 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, σε πταίσματα και σε πλημμελήματα, ήδη δε μετά την αντικατάσταση της διατάξεως αυτής με το άρθρο 13 του Ν. 3346/2005 και σε κακουργήματα, επιτρέπεται να εκπροσωπείται ο κατηγορούμενος από συνήγορο, τον οποίο διορίζει με έγγραφη δήλωσή του, η οποία δίδεται κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 42 παρ. 2 εδ. γ' του ΚΠοινΔ. Στην περίπτωση αυτή ο κατηγορούμενος θεωρείται παρών και ο συνήγορός του ενεργεί όλες τις διαδικαστικές πράξεις γι' αυτόν. Κατά της πιο πάνω αποφάσεως (270/2007) του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας, που δημοσιεύτηκε στις 18-4-2007, ο άνω κατηγορούμενος, δι' εκθέσεως ενώπιον του γραμματέα του Ειρηνοδικείου Αργοστολίου, άσκησε την υπ' αριθμ.25, από 9-5-2007 έφεσή του, ήτοι μετά την πάροδο της ως άνω τασσόμενης δεκαήμερης προθεσμίας, ο δε εκκαλών ουδένα λόγο ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος επικαλείται στην έφεσή του, προς δικαιολόγηση του εκπροθέσμου της εφέσεώς του, ούτε γίνεται επίκληση αποδεικτικών μέσων, από τα οποία να αποδεικνύονται τα περιστατικά αυτά. Κατόπιν τούτου ορθά το Δικαστήριο απέρριψε την ως άνω έφεση ως απαράδεκτη. Κατά τη συζήτηση της εφέσεως ο κατηγορούμενος παρέστη με τους δικηγόρους Π. Καπάτο και Αναστάσιο Κοιτίδη, οι οποίοι ανέπτυξαν τις απόψεις τους, όπως αναφέρονται στο υπ' αριθμ. 125/2007 πρακτικό και το από 13-4-2007 σημείωμα. Οι λόγοι που προβλήθηκαν κατά τη συζήτηση, ότι δηλαδή απουσίαζε στο εξωτερικό (στην Ιταλία), ορθά δεν ελήφθησαν υπόψη, αφού κατά το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως ήσαν γνωστοί στον εκκαλούντα. Ο τελευταίος γνώριζε ότι χορήγησε εξουσιοδότηση στον Παναγή Καπάτο να τον εκπροσωπήσει στο Πρωτοβάθμιο δικαστήριο και μπορούσε να έλθει σε τηλεφωνική επικοινωνία με αυτόν για να πληροφορηθεί το αποτέλεσμα της δίκης και να χορηγήσει σε αυτόν ή σε άλλον τηλεφωνικώς εντολή ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως έγκαιρα. Μετά από όλα αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση ως αβάσιμη και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 9-11-2007 αίτηση του X1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 282/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών (σε Συμβούλιο). Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιουλίου 2008.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 9 Σεπτεμβρίου 2008.


Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ