Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1298 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1298/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό-Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων 1) Χ1, κατοίκου ... και 2) Χ2, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Μοσχονά, για αναίρεση της 237/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Κεφαλληνίας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι, ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 10 Σεπτεμβρίου 2008 δύο αυτοτελείς αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1589/2008.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνουν δεκτές εν μέρει οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι υπό κρίση αιτήσεις α) υπ' αριθμ. 1/10-9-2008 του κατηγορουμένου Χ1 και β) υπ' αριθμ. 2/10-9-2008 του κατηγορουμένου Χ2για αναίρεση της 237/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας, πρέπει να συνεκδικασθούν λόγω της υφισταμένης μεταξύ των πρόδηλης συνάφειας.
Από τις διατάξεις των άρθρων 474, 476 παρ. 1 και 498 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι η έκθεση που περιέχει τη δήλωση ασκήσεως του ένδικου μέσου της εφέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει ορισμένο λόγο, όπως είναι και η κακή εκτίμηση των αποδείξεων. Ειδικά, προκειμένου για έφεση του Εισαγγελέα κατά της αθωωτικής αποφάσεως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 486 παρ. 3 ΚΠοινΔ που προστέθηκε με το άρθρο 2 παρ. 11 του Ν. 2408/1996 και ισχύει από 4-6-1996, "η άσκηση έφεσης από τον Εισαγγελέα πρέπει να αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα στη σχετική έκθεση (άρθρο 498), άλλως η έφεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη". Από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει ότι η αξιούμενη αιτιολόγηση της ασκούμενης από τον Εισαγγελέα εφέσεως κατά αθωωτικής αποφάσεως αποτελεί πρόσθετο τυπικό όρο του ένδικου αυτού μέσου και απαιτείται ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία από τον Εισαγγελέα των λόγων της εφέσεως, στην οποία πρέπει να εκτίθενται με σαφήνεια και πληρότητα οι πραγματικές ή νομικές πλημμέλειες που αποδίδονται στην προσβαλλόμενη αθωωτική απόφαση. Όταν δε η έφεση του Εισαγγελέα κατά αθωωτικής αποφάσεως έχει την πιο πάνω απαιτούμενη αιτιολογία και το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο τη δέχεται τυπικά και προβαίνει στην εξέταση της ουσίας της υποθέσεως, δεν υπερβαίνει την εξουσία του και δεν ιδρύεται στην περίπτωση αυτή ο από το άρθρο 510 παραγρ. 1 στοιχ. Η' ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως.
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 237/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας, το εν λόγω Δικαστήριο δέχθηκε τυπικά την υπ' αριθμ.16/31-3-2006 έφεση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κεφαλληνίας κατά της 241-242/2006 αθωωτικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας και στη συνέχεια, αφού εξέτασε την ουσία της υποθέσεως, κήρυξε ενόχους τους κατηγορουμένους, και ήδη αναιρεσείοντες Χ1 και Χ2 για την αξιόποινη πράξη της ηθικής αυτουργίας στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος (Ν.1650/1986) και επέβαλε στον καθένα από αυτούς ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, της οποίας η εκτέλεση ανεστάλη για τρία έτη. Στην ανωτέρω έφεση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κεφαλληνίας, την οποία παραδεκτώς επισκοπεί ο Άρειος Πάγος για τον αναιρετικό έλεγχο, αναφέρεται ότι ο εκκαλών Εισαγγελέας ασκεί έφεση κατά της προδιαληφθείσας αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας, με την οποία κηρύχθηκαν αθώοι οι αναιρεσείοντες για την ανωτέρω αξιόποινη πράξη αιτούμενος την παραδοχή αυτής, την εξαφάνιση της εκκαλουμένης και την κήρυξη των κατηγορουμένων ενόχων "διότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο τους αθώωσε, καθόσον αξιολόγησε εσφαλμένα τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, ειδικά δε αξιολόγησε εσφαλμένα τα κάτωθι αποδεικτικά στοιχεία της δικογραφίας και της ακροαματικής διαδικασίας: 1) Την κατάθεση της πολιτικώς εναγούσης Ψ, 2) Την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας ΑΑ, 3) Την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας ΒΒ, 4)Το υπ'αριθμ.πρωτ. ... έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Κεφαλληνίας σύμφωνα με το οποίο προκύπτει ότι ο Δήμος Ελειού -Πρόννων είχε την υποχρέωση καθαρισμού και ευπρεπισμού των ακτών της χωρικής του αρμοδιότητας έως την 15.4.2002 χωρίς να έχει λάβει χώρα έκδοση κοινής απόφασης Υπουργών Οικονομικών και Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης για την εκ νέου παραχώρηση της χρήσης των κοινόχρηστων χώρων του αιγιαλού στον ανωτέρω Δήμο, 5) Το υπ'αριθμ πρωτ. ... έγγραφο της Δ/νσης Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος με θέμα "Εναπόθεση φυκιών" σύμφωνα με το οποίο για την εναπόθεση και επεξεργασία φυκιών απαιτείται προέγκριση χωροθέτησης και έγκριση περιβαλλοντικών όρων σύμφωνα με την Κ.Υ.Α 69269/5387/90, 6) Την υπ'αριθμ. πρωτ. ... απόφαση του Νομάρχη Κεφ/νίας -Ιθάκης, 7)Το υπ'αριθμ.πρωτ. ... έγγραφο της Ανεξάρτητης Διοικητικής Αρχής "Συνήγορος του Πολίτη" σύμφωνα με το οποίο απαιτείται η εκπόνηση και η έγκριση μελετών από το ΥΠΕΧΩΔΕ και συγκεκριμένα Προέγκριση Χωροθέτησης και Έγκριση Περιβαλλοντικών όρων, 8) Το υπ'αριθμ. ... έγγραφο του Δήμου Ελειού Πρόννων, 9) πέντε (5) φωτογραφίες.
Από τη συνδυαστική θεώρηση αυτών προέκυψε αποχρώντως ότι ο πρώτος των κατηγορουμένων ΓΓ στη θέση "..." ... την 26η και την 27η Απριλίου του έτους 2002 με πρόθεση προκάλεσε ρύπανση και υποβάθμισε το περιβάλλον με πράξη που αντιβαίνει στις διατάξεις του Νόμου 1650/1986 και συγκεκριμένα ότι αυτός όντας χειριστής χωματουργικών μηχανημάτων και φορτηγού αυτοκινήτου με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... φορτηγό αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του, προέβη σε παράνομη συλλογή φυκιών από την παραλία του ... και ακολούθως τα μετέφερε και τα απόρριψε χωρίς να κατέχει σχετική προς τούτο άδεια και έγκριση στη χαράδρα της ... του ..., αλλά και σε άλλη αγροτική θέση σε γκρεμό των ... προκαλώντας δια της αυθαίρετης αυτής απόρριψης των στερεών αποβλήτων αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην οικολογική ισορροπία, ενώ οι δύο άλλοι συγκατηγορούμενοί του με πρόθεση προκάλεσαν στον ανωτέρω (...) την απόφαση να εκτελέσει την ανωτέρω άδικη πράξη που αυτός διέπραξε".
Έτσι όπως έχει η έφεση του πιο πάνω Εισαγγελέα, περιέχει την κατά τη διάταξη του άρθρου 486 παρ. 3 ΚΠοινΔ απαιτούμενη για την άσκησή της ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, καθόσον ο Εισαγγελέας στη συνταχθείσα σχετική έκθεση εκθέτει με σαφήνεια και πληρότητα τις συγκεκριμένες πραγματικές πλημμέλειες που αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία οι εν λόγω κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν αθώοι της ηθικής αυτουργίας στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος και, επί πλέον, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και ένεκα των οποίων υφίσταται η συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων της πράξεως αυτής, όπως και τα αποδεικτικά στοιχεία, από τα οποία προκύπτει η ενοχή των κατηγορουμένων και εντεύθεν η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο. Μετά από αυτά, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Κεφαλληνίας, το οποίο έκρινε ως τυπικά δεκτή την ανωτέρω έφεση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σερρών και επιλήφθηκε της κατ' ουσίαν έρευνας της υποθέσεως, δεν υπερέβη την εξουσία του, ο δε περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του ΚΠοινΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως των κρινομένων αιτήσεων είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Από τις διατάξεις των άρθρων 173 παρ.1, 174 παρ.2, 320 παρ. 2, 321 παρ.1 στοιχ. δ', ε' και 4 ΚΠΔ, προκύπτει ότι το κλητήριο θέσπισμα συντάσσεται σε δύο αντίτυπα, από τα οποία το ένα επιδίδεται στον κατηγορούμενο και καλείται με αυτό στο ακροατήριο και το άλλο επισυνάπτεται στη δικογραφία κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, πρέπει δε να περιέχει, μεταξύ άλλων στοιχείων, τον ακριβή καθορισμό της πράξης για την οποία κατηγορείται, και μνεία του άρθρου του ποινικού νόμου που την προβλέπει. Διαφορετικά υπάρχει σχετική ακυρότητα, η οποία καλύπτεται, αν, εκείνος που κλητεύθηκε στη δίκη, εμφανιστεί και δεν προβάλλει αντιρρήσεις στην πρόοδό της. Αν δεν καλυφθεί η ακυρότητα αυτή, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Β' ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία το Δικαστήριο αυτό παραδεκτώς επισκοπεί για το βάσιμο των λόγων αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες κατά τη συζήτηση στον πρώτο βαθμό προέβαλαν ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος για την μη αναγραφή σ' αυτό της ουσιαστικής ποινικής διάταξης του ν.1650/1986 ή των κατ' εξουσιοδότησή του εκδιδομένων υπουργικών ή νομαρχιακών αποφάσεων την οποία παραβίασαν με την πράξη ή την παράλειψη που τους αποδίδεται . Η ένσταση αυτή απορρίφθηκε με την παρεμπίπτουσα υπ' αριθ. 241-242/2006 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, το οποίο ακολούθως δίκασε την υπόθεση κατ' ουσίαν και με την ταυτάριθμη οριστική απόφασή του κήρυξε αθώους τους κατηγορουμένους της αποδοθείσας σε αυτούς αξιόποινης πράξης της ηθικής αυτουργίας στην παράβαση του ν. 1650/1986. Κατά της απόφασης αυτής όπως αναφέρθηκε ο Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Κεφαλληνίας άσκησε έφεση, κατά τη συζήτηση της οποίας οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν και πάλι την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος. Από την επισκόπηση του αντιτύπου του κλητηρίου θεσπίσματος που υπάρχει στη δικογραφία, στην οποία παραδεκτώς προβαίνει ο Άρειος Πάγος, κατά το άρθρο 321 § 5 του ΚΠΔ, για την έρευνα του προβαλλόμενου λόγου ακυρότητάς του, προκύπτει, ότι αναφέρονται σ'αυτό , τα άρθρα 1,12,14,16,17,18,19,26 παρ.1α,27,51,53,57,79,46 παρ.1α Π.Κ. καθώς και τα άρθρα 2 παρ.1 και 2 και 28 παρ. 1 περ.α' του ν.1650/1986. Κατά τον τρόπο αυτό πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το προαναφερθέν άρθρο 321 παρ.1 περ. δ' Κ.Ποιν.Δ με την μνεία (πέραν των προαναφερθέντων άρθρων του γενικού μέρους του Π.Κ.) και των άρθρων του ν.1650/1986 που τυποποιούν την αξιόποινη πράξη (υποβάθμιση, με πρόθεση, περιβάλλοντος, με την πρόκληση ρύπανσης και ηθική αυτουργία σε αυτήν) και καθορίζουν την απειλούμενη ποινή, χωρίς να είναι αναγκαία η παράθεση και άλλων διατάξεων του ιδίου νόμου (1650/1986) ή κατ' εξουσιοδότηση αυτού εκδιδομένων υπουργικών ή νομαρχιακών αποφάσεων, δεδομένου και του ότι, η κρίση για την υποβάθμιση δεν προϋποθέτει μετρήσεις με βάση τεχνικούς κανόνες, αλλά αφορά την αισθητική παρουσία του περιβάλλοντος χώρου, η οποία κρίνεται αντικειμενικά και σύμφωνα με τις αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου που αναβιώνει ανάλογες συνθήκες. Επομένως ο περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ Β' ΚΠοινΔ δεύτερος λόγος αναιρέσεως των κρινομένων αιτήσεων για σχετική ακυρότητα είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1α, του Ν.1650/1986, με φυλάκιση τριών μηνών έως δύο έτη και χρηματική ποινή τιμωρείται όποιος προκαλεί ρύπανση ή υποβαθμίζει το περιβάλλον με πράξη ή παράλειψη που αντιβαίνει στις διατάξεις του νόμου αυτού ή των κατ' εξουσιοδότησή του εκδιδομένων υπουργικών ή νομαρχιακών αποφάσεων. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 2 του ίδιου νόμου, οι βασικοί στόχοι αυτού είναι, μεταξύ άλλων, και η αποτροπή της ρύπανσης και γενικότερα της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, η λήψη όλων των αναγκαίων, για το σκοπό αυτό, προληπτικών μέτρων και η διασφάλιση της ανθρώπινης υγείας και από τις διάφορες μορφές υποβάθμισης του περιβάλλοντος και ειδικότερα από τη ρύπανση και τις οχλήσεις. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 2 του ίδιου νόμου, ως περιβάλλον νοείται το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων και στοιχείων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, την ποιότητα της ζωής, την υγεία των κατοίκων, την ιστορική και πολιτιστική παράδοση και τις αισθητικές αξίες. Ρύπανση δε είναι η παρουσία στο περιβάλλον ρύπων, δηλαδή κάθε είδους ουσιών, θορύβου, ακτινοβολίας ή άλλων μορφών ενέργειας, σε ποσότητα, συγκέντρωση ή διάρκεια που μπορούν να προκαλέσουν αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία, στους ζωντανούς οργανισμούς και στα οικοσυστήματα ή υλικές ζημιές και γενικά να καταστήσουν το περιβάλλον ακατάλληλο για τις επιθυμητές χρήσεις του. Τέλος, ως υποβάθμιση νοείται η πρόκληση από ανθρώπινες δραστηριότητες ρύπανσης ή οποιασδήποτε άλλης μεταβολής στο περιβάλλον, η οποία είναι πιθανό να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικολογική ισορροπία, στην ποιότητα ζωής και στην υγεία των κατοίκων, στην ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά και στις αισθητικές αξίες. Από τη διάταξη του άρθρου 46 παρ. 1 εδ. α' του ΠΚ, κατά την οποία "με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται επίσης: α) όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε" προκύπτει, ότι για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας, η οποία είναι νοητή και επί αγνώστου φυσικού αυτουργού, εφόσον υπάρχουν περιστατικά που συνδέουν το άγνωστο πρόσωπο του αυτουργού με τον ηθικό αυτουργό, απαιτείται, αντικειμενικώς, η πρόκληση από τον ηθικό αυτουργό σε κάποιον άλλον της αποφάσεως να τελέσει ορισμένη πράξη, η οποία συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος, την οποία και τέλεσε. Η πρόκληση της αποφάσεως αυτής μπορεί να γίνει, αφού ο νόμος δεν ορίζει, με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο, όπως με προτροπές (δηλαδή με παρακίνηση ή παρόρμηση ή ενθάρρυνση) και παραινέσεις (δηλαδή με συμβουλές κλπ), πειθώ και φορτικότητα. Υποκειμενικώς δε απαιτείται δόλος του ηθικού αυτουργού, δηλαδή, ηθελημένη πρόκληση της απόφασης για την διάπραξη από τον άλλο της αντικειμενικής υποστάσεως ορισμένου εγκλήματος με θέληση και γνώση η αποδοχή της συγκεκριμένης εγκληματικής πράξεως. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, όταν εκτίθενται σ' αυτή με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο σχετικά με τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα, γενικώς κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα απ' αυτά, από τα οποία αποδείχθηκαν τα περιστατικά αυτά καθώς και οι συλλογισμοί με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις. Στην περίπτωση της ηθικής αυτουργίας για την πληρότητα της αιτιολογίας πρέπει να αναφέρονται ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στη συγκεκριμένη περίπτωση στον αυτουργό την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε καθώς και τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε ότι ο ηθικός αυτουργός παρήγαγε με τον τρόπο και τα μέσα αυτά στο φυσικό αυτουργό την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε. Ειδικώς, για το δόλο που απαιτείται για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης της ηθικής αυτουργίας, δεν απαιτείται ιδιαίτερη αιτιολογία, γιατί αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος, στο οποίο παρακινεί ο ηθικός αυτουργός το φυσικό αυτουργό και εξυπακούεται ότι υπάρχει στην πραγμάτωση των περιστατικών αυτών. Όσον αφορά τα αποδεικτικά μέσα για την πληρότητα της αιτιολογίας, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από αυτά, δεν προκύπτει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης γιατί δεν εξαίρονται τα τελευταία. Η αιτιολογία της απόφασης παραδεκτά συμπληρώνεται από το διατακτικό, μαζί με το οποίο αποτελεί ενιαίο σύνολο. Τέλος κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτή διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται όταν το Δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στην εφαρμοσθείσα διάταξη. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει και όταν η παραβίαση αυτής γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της απόφασης που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκείμενη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Κεφαλληνίας (που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο) με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 237/2008 απόφασή του, όπως προκύπτει από το σκεπτικό αυτής σε συνδυασμό με το διατακτικό της, δέχτηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα, κρίση του, ότι από όλα τα μνημονευόμενα στο σκεπτικό του αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: " Με την από 05.02.2002 (αναγνωσθείσα) "σύμβαση παραχώρησης εκμετάλλευσης φυκιών που εκβράζονται στην παραλία ...", που υπογράφεται, αφενός μεν από την Προϊσταμένη της Κτηματικής Υπηρεσίας Κεφαλληνίας, ως εκπροσώπου του Υπουργού Οικονομικών, αφετέρου δε από την Ψ, που διατηρεί ατομική επιχείρηση επεξεργασίας φυκιών με το διακριτικό τίτλο Oceanica Compost Hellas, παραχωρήθηκε η εκμετάλλευση ποσότητας φυκιών περίπου 3.500 τόνων που εκβράζονται στην παραλία ... του Δήμου ..., για το χρονικό διάστημα από την υπογραφή της σύμβασης αυτής (05.02.2002) μέχρι τις 31.03.2002, στην Ψ, κατόπιν σχετικής δημοπρασίας και αντί τιμήματος 5.392,52 ευρώ. Με το ... (αναννωσθέν) έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Κεφαλληνίας, επιτράπηκε στην Ψ να προχωρήσει στην απόληψη των άνω ποσοτήτων φυκιών από την πιο πάνω παραλία μέχρι τις 20 Απριλίου 2002, ενόψει και του ότι δεν είχε εκδοθεί ακόμη από το Υπουργείο Οικονομικών απόφαση παραχώρησης της χρήσης του αιγιαλού στο Δήμο Ελειού - Πρόννων, στον οποίο υπάγεται εδαφικά η παραλία ... . Σημειώνεται, πως με την 1037252/3474/Β0010/15.04.1999 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών είχε αποφασιστεί η παραχώρηση της απλής χρήσης των κοινόχρηστων χώρων του αιγιαλού και της παραλίας του ... στο Δήμο Ελειού - Πρόννων για χρονικό διάστημα τριών ετών από την υπογραφή της άνω απόφασης (ήτοι μέχρι 16.04.2002), ενώ, ακολούθως η παραχώρηση της χρήσης προς το Δήμο αυτό της πιο πάνω παραλίας και του αιγιαλού, έγινε με την 1047427/4612/Β0010/03.06.2002 απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών, που ίσχυσε από 01.06.2002 (για το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, από 17.04.2002 μέχρι 31.05.2002, δεν εκδόθηκε αντίστοιχη Υ.Α. παραχώρησης χρήσης αιγιαλού και παραλίας στο Δήμο Ελειού - Πρόννων). Με βάση τις ανωτέρω Υ.Α., ο Δήμος Ελειού - Πρόννων είχε, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση να μεριμνά για την καθαριότητα των ακτών και επομένως και της παραλίας του ... . Η Ψ, όμως, μέχρι τις 20.04.2002, είχε προβεί στην απόληψη μόνον ενός τόνου περίπου από τα φύκια που είχαν εκβραστεί στην παραλία ..., με αποτέλεσμα να παραμένουν στην παραλία αυτή σημαντικότατες ποσότητες φυκιών, 2.500 τόνων περίπου, που είχαν εκβραστεί από τη θάλασσα. Επισημαίνεται, πως, με βάση το άρθρο 21 της 69728/824/17.05.1996 Κ.Υ.Α. Υπουργών Εσωτερικών, Οικονομ., ΠΕΧΩΔΕ, Γεωργίας, Ναυτιλίας, Δημόσιας Τάξης (Φ. Ε. Κ. Β' 358), με τίτλο: "Μέτρα και όροι για τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων" παράρτημα ΙΑ - ΙΒ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 2 παρ. 11 του ν. 1650/1986, τα φύκια αποτελούν στερεά απόβλητα (ως απόβλητα ορίζονται στο άνω άρθρο 2 παρ. 11 του ν. 1650/1986, κάθε ποσότητα ρύπων (ουσιών, θορύβου, ακτινοβολίας ή άλλων μορφών ενέργειας) σε οποιαδήποτε φυσική κατάσταση ή αντικειμένων από τα οποία ο κάτοχος τους θέλει ή πρέπει ή υποχρεούται να απαλλαγεί, εφόσον είναι δυνατό να προκαλέσουν ρύπανση). Τότε, οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι, εκ των οποίων ο πρώτος (Χ1) ήταν (τότε) Δήμαρχος του Δήμου Ελειού Πρόννων και ο δεύτερος (Χ2) ήταν Αντιδήμαρχος του ίδιου Δήμου, ανέθεσαν, υπό τις ιδιότητες τους αυτές στον πρώτο κατηγορούμενο, που διέθετε και χειριζόταν χωματουργικό μηχάνημα, να προβεί με το τελευταίο στη συγκέντρωση των εν λόγω ποσοτήτων φυκιών, που παρέμεναν στην παραλία του ... (2.500 περίπου τόνοι) κα στη φόρτωση τους σε φορτηγά για την, στη συνέχεια, απομάκρυνση τους από την άνω παραλία. Παράλληλα ανέθεσαν σε τρίτους, οδηγούς φορτηγών αυτοκινήτων, τα στοιχεία ταυτότητας των οποίων δεν κατέστη δυνατό να διακριβωθούν, αντί αμοιβής, να παραλάβουν με τα φορτηγά τους τις άνω ποσότητες φυκιών από την παραλία ... και να τις μεταφέρουν με αυτά και στη συνέχεια να τις απορρίψουν - αποθέσουν, ιδίως, σε δύο σημεία που τους υποδείχθηκαν και δη: α) σε γκρεμό της περιοχής ... και β) σε χαράδρα στη θέση "..." ή "..." της περιοχής ... . Σημειώνεται, πως ο προαναφερόμενος γκρεμός της περιοχής ... έχει απότομη κλίση και ικανή έκταση, αποτελείται από βράχια, αλλά και διάσπαρτη χαμηλή βλάστηση σε διάφορα σημεία του, ιδίως στις παρυφές του, καταλήγει δε στη θάλασσα (βλ. προσκομιζόμενες φωτογραφίες). Η δε προαναφερόμενη χαράδρα στη θέση "..." ή "..." περιβάλλεται γύρωθεν από χαμηλή βλάστηση και συγκεκριμένα και στο σημείο όπου αυτή (χαράδρα) απολήγει, δηλαδή στις παρυφές της, η έκταση καλύπτεται ομοίως από χαμηλή βλάστηση (βλ. σχετικές φωτογραφίες). Οι άνω οδηγοί φορτηγών αυτοκινήτων εκτέλεσαν επακριβώς τις εντολές που τους δόθηκαν από τους δύο τελευταίους των κατηγορουμένων, οι οποίοι (δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι) συνόδευσαν αυτές με παραινέσεις και προτροπές που έγιναν με πειθώ και φορτικότητα, εργασία άλλωστε για την οποία αμείφθηκαν (οι άγνωστοι οδηγοί των φορτηγών αυτοκινήτων), και απέρριψαν τις μεγαλύτερες από τις άνω ποσότητες φυκιών, συνολικού βάρους τουλάχιστον 2.000 τόνων, στα δύο προαναφερόμενα σημεία. Για να εκτελέσουν την εργασία αυτή χρειάστηκε να εργαστούν συνεχόμενα επί δύο ημέρες, ήτοι στις 26 και 27 Απριλίου 2002. Κατά τον τρόπο αυτό, με την ανεξέλεγκτη δηλαδή απόρριψη, των άνω σημαντικότατων ποσοτήτων φυκιών (στερεών αποβλήτων) στις προαναφερόμενες δύο περιοχές - φυσικούς αποδέκτες (φυσικός αποδέκτης είναι, κάθε στοιχείο του περιβάλλοντος που χρησιμοποιείται για την τελική διάθεση των αποβλήτων, βλ. άρθρο 2 παρ. 7 ν. 1650/1986), προκλήθηκε αδιαμφισβήτητα σοβαρότατη και σημαντική ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Τούτο καθόσον η άνω ανεξέλεγκτη απόθεση των προαναφερόμενων πολύ μεγάλων ποσοτήτων φυκιών, δηλαδή οργανικών αποβλήτων, στις δύο πιο πάνω περιοχές που καλύφθηκαν με αυτά (φύκια), δημιούργησε, εκτός των άλλων, αναερόβιες συνθήκες, στέρηση της ζωής της χλωρίδας και μικροπανίδας κλπ., και είχε ως συνέπεια την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος των άνω περιοχών, το οποίο καθίστατο, εκτός των άλλων, και οπτικά αντιαισθητικό (βλ. και τις φωτογραφίες του γκρεμού στην περιοχή των ...), ενώ προηγουμένως συνιστούσε ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο τοπίο, που συνέθετε για εκείνον που το παρατηρούσε μία ευχάριστη οπτική εμπειρία (τοπίο = κάθε δυναμικό σύνολο βιοτικών και μη βιοτικών παραγόντων και στοιχείων του περιβάλλοντος που μεμονωμένα ή αλληλοεπιδρώντας σε συγκεκριμένο χώρο συνθέτουν μία οπτική εμπειρία, άρθρο 2 παρ. 16 ν. 1650/1986), γεγονότα δηλαδή που επέφεραν αρνητικές επιπτώσεις στις αισθητικές αξίες των κατοίκων των περιοχών, ενώ καθίστατο πολύ πιθανό να έχουν αρνητικές επιπτώσεις και στην οικολογική ισορροπία (= η σχετικά σταθερή σχέση που διαμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου ανάμεσα στους παράγοντες και τα στοιχεία του περιβάλλοντος ενός οικοσυστήματος, βλ. άρθρο 2 παρ. 9 ν. 1650/1986), αλλά και στην ποιότητα ζωής των κατοίκων αυτών (λόγω της καταστροφής της χλωρίδας, δυσοσμία κλπ.). Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω στο κεφάλαιο της απόφασης όπου απορρίφθηκε η ένταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος, η κρίση αυτή για την υποβάθμιση δεν προϋποθέτει μετρήσεις με βάση τεχνικούς κανόνες, γιατί αφορά την αισθητική παρουσία του περιβάλλοντος χώρου, η οποία κρίνεται αντικειμενικά και σύμφωνα με τις αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου που βιώνει ανάλογες συνθήκες. Οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι, δέχονται μεν ότι με δική τους εντολή τα φορτηγά, οδηγούμενα από άτομα στα οποία οι ίδιοι, υπό τις προαναφερόμενες ιδιότητες τους, ανέθεσαν το σχετικό έργο, μετέφεραν τα φύκια και τα απέρριψαν, αρνούνται, όμως, αφενός τις ποσότητες των φυκιών που απορρίφθηκαν (ο δεύτερος κατηγορούμενος κάνει λόγο για ποσότητα 500 τόνων περίπου), αφετέρου την ακριβή θέση στην οποία ρίχθηκαν και συγκεκριμένα δεν δέχονται ότι ρίχθηκαν φύκια στη θέση "..." ή "...", αλλά ισχυρίζονται ότι αυτά εναποτέθηκαν σε χωράφι που βρίσκεται πάνω από τον προαναφερόμενο επίμαχο γκρεμό στην περιοχή ..., παραδέχονται, δε, μόνο, ότι μπορεί κάποια ποσότητα να έπεσε και στο γκρεμό, χωρίς οι ίδιοι να έχουν δώσει σχετική εντολή. Οι ισχυρισμοί τους όμως, αυτοί δεν κρίνονται πειστικοί, αφού αναιρούνται πλήρως από τις καταθέσεις των δύο πρώτων μαρτύρων που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, που προέρχονται από άμεση αντίληψη τους, την κατάθεση στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο του ΑΑ, σε συνδυασμό και με τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες των δύο επίμαχων περιοχών, που οι άνω δύο πρώτοι μάρτυρες "έβγαλαν" και αναπαρήγαγαν κατά τον κρίσιμο πιο πάνω χρόνο (26-27.04.2002). Συγκεκριμένα, όπως και από την προμνησθείσα από 05.02.2002 σύμβαση παραχώρησης εκμετάλλευσης φυκιών προκύπτει, η ποσότητα των εκβραζομένων φυκιών που αγόρασε η Ψ ανερχόταν σε 3.500 τόνους περίπου. Από αυτήν, όπως διαβεβαίωσαν οι άνω δύο πρώτοι μάρτυρες (Ψ και ΑΑ), αλλά και ο εξετασθείς στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο μάρτυρας, ΑΑ, είχαν αποληφθεί από την ίδια την Ψ μόνον 1.000 τόνοι και απέμεναν στην παραλία άλλοι 2.500 περίπου τόνοι, από τους οποίους τουλάχιστον 2.000 τόνοι απορρίφθηκαν στις πιο πάνω περιοχές. Για το γεγονός της απόρριψης των φυκιών στις άνω περιοχές καταθέτουν μετά λόγου γνώσεως, αφού διαπίστωσαν αυτή ως αυτόπτες μάρτυρες, οι προαναφερθέντες δύο πρώτοι μάρτυρες που εξετάστηκαν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, οι καταθέσεις τους δε ενισχύονται και από τις φωτογραφίες των εν λόγω περιοχών, που οι ίδιοι "τράβηξαν" κατά τον πιο πάνω κρίσιμο χρόνο, όπου εμφαίνονται φορτηγά να απορρίπτουν, δια των οδηγών τους, στερεά απόβλητα στις άνω περιοχές, ενώ φαίνονται επίσης και μεγάλες ποσότητες φυκιών που έχουν ριφθεί στον πιο πάνω γκρεμό στην περιοχή ... . Έτσι, και ο ισχυρισμός του δεύτερου κατηγορουμένου, που προέβαλε, όταν του επιδείχθηκαν οι άνω φωτογραφίες, ότι δεν γνώριζε αν το φορτηγό που απέρριπτε τα φύκια ήταν από τη στιγμή, καταρρίπτεται πλήρως από τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα. Κατά την κρίση, δηλαδή του Δικαστηρίου, που στηρίζεται στα άνω αποδεικτικά μέσα, στις φωτογραφίες που επισκοπήθηκαν απεικονίζονται οι επίμαχες απορρίψεις φυκιών που έγιναν κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα (26 και 27 Απριλίου 2002) από τους οδηγούς φορτηγών, κατόπιν εντολών και υποδείξεων των δύο τελευταίων κατηγορουμένων, περί των οποίων η επίδικη κατηγορία. Με βάση τα ανωτέρω, συνάγεται αδιαμφισβήτητα, ότι οι προπεριγραφείσες δύο περιοχές (χαράδρα στη θέση "..." ή "..." και γκρεμός στην περιοχή ...) ήταν εκείνες ακριβώς στις οποίες δόθηκαν οι σχετικές εντολές από τους δύο τελευταίους των κατηγορουμένων προς τους οδηγούς των φορτηγών αυτοκινήτων να απορριφθούν οι προαναφερθείσες σημαντικότατες ποσότητες φυκιών που είχαν ξεβραστεί από τη θάλασσα στην παραλία του ..., οι δε οδηγοί των φορτηγών αυτοκινήτων ενήργησαν ακριβώς μέσα στα πλαίσια των εντολών αυτών, αφού, άλλωστε, είχαν προβεί σε σχετική συμφωνία με τους δύο τελευταίους των κατηγορουμένων, που ενεργούσαν υπό τις προαναφερθείσες ιδιότητες τους, και είχαν (οι οδηγοί) κάθε συμφέρον να εκτελέσουν επακριβώς τις εντολές πους τους είχαν δοθεί, ώστε να λάβουν και τη συμφωνηθείσα αμοιβή. Μάλιστα, όπως ανέφερε στην απολογία του ο τρίτος των κατηγορουμένων, ο ίδιος επέβλεπε το σημείο όπου απορρίπτονταν τα φύκια. Εξάλλου, εάν οι οδηγοί των φορτηγών είχαν παραβιάσει τις εντολές που τους είχαν δοθεί από τους δύο τελευταίους των κατηγορουμένων, ως προς τον τόπο της απόρριψης των φυκιών, είναι βέβαιο ότι οι τελευταίοι θα είχαν στραφεί εναντίον τους, ζητώντας τους προς τούτο ευθύνες, κάτι, όμως, που ουδέποτε έπραξαν. Οι δύο τελευταίοι των κατηγορουμένων ασφαλώς γνώριζαν, ότι με την απόρριψη των προαναφερθεισών ιδιαίτερα μεγάλων ποσοτήτων φυκιών στις πιο πάνω δύο περιοχές θα προκαλείτο σημαντική ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος, αφού η απόρριψη αυτών στα εν λόγω σημεία θα είχε τις προαναφερθείσες αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον, την οικολογική ισορροπία, τις αισθητικές αξίες και την ποιότητα της ζωής των κατοίκων των περιοχών, γεγονός, που, όπως προαναφέρθηκε, κρίνεται αντικειμενικά και σύμφωνα με τις αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου που βιώνει ανάλογες συνθήκες, όπως και αυτοί οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι. Αυτοί, μάλιστα, υπό τις προαναφερθείσες ιδιότητες τους, των δημοτικών αρχόντων, είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να μεριμνούν για την τήρηση των διατάξεων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος (άρθρο 28 παρ. 5 του ν. 1650.1986). Παρ' όλα αυτά, οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι προκάλεσαν με πρόθεση, έχοντας δηλαδή συνείδηση ότι παράγουν σε άλλους την απόφαση για την εκτέλεση της άδικης πράξης της -υποβάθμισης περιβάλλοντος, στους ως άνω οδηγούς φορτηγών αυτοκινήτων την απόφαση να απορρίψουν τις προαναφερθείσες ιδιαίτερα μεγάλες ποσότητες φυκιών στις πιο πάνω δύο περιοχές, αναθέτοντας τους με σχετική σύμβαση και ενεργώντας υπό τις προαναφερθείσες ιδιότητες τους, του Δημάρχου ο πρώτος και του Αντιδημάρχου ο δεύτερος του Δήμου Ελειού Πρόννων Ν. Κεφαλληνίας και αντί αμοιβής, το έργο αυτό της απόρριψης, υποδεικνύοντας τους και τις άνω περιοχές αυτής. Οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι επικαλούνται προς επιστήριξη του ισχυρισμού τους περί συγγνωστής νομικής πλάνης, το (αναγνωσθέν) ... έγγραφο της Διεύθυνσης Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος της Ν.Α. Κεφαλληνίας και Ιθάκης, σύμφωνα με το οποίο: "το διάστημα από 01-01-1999 έως 31-12-2002, για την απλή εναπόθεση φυκιών δεν απαιτούνταν προέγκριση χωροθέτησης και έγκριση περιβαλλοντικών όρων". Το έγγραφο αυτό, όμως, δεν είναι πρόσφορο για να θεμελιώσει τον άνω ισχυρισμό των δύο τελευταίων των κατηγορουμένων, προεχόντως, γιατί, όπως προεκτέθηκε, αρκεί εν προκειμένω για τη στοιχειοθέτηση του άνω στοιχείου της γνώσης αυτών, η συναγόμενη με βάση τις αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, όπως και οι ίδιοι, κρίση, ότι, με την ανεξέλεγκτη απόρριψη των προαναφερθεισών ιδιαίτερα μεγάλων ποσοτήτων φυκιών στις πιο πάνω δύο περιοχές θα προκαλείτο σημαντική ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος, αφού η απόρριψη αυτών στα εν λόγω σημεία θα είχε τις προαναφερθείσες αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον, την οικολογική ισορροπία, τις αισθητικές αξίες και την ποιότητα της ζωής των κατοίκων των περιοχών (βλ. και ΤριμΕφΠατρ 2044/1998, ΠοινΔικ 1999.573, πρβλ. και ΑΠ 743/2006, ΠοινΧρ ΝΖΜ55, ΠοινΔικ 2006.1105). Το γεγονός ότι τα φύκια συνιστούν στερεά απόβλητα, ασφαλώς το γνώριζαν οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι, αφού για το ζήτημα τούτο είχαν επανειλημμένως σχετικές συζητήσεις με την Ψ (βλ. κατάθεση αυτής, αλλά και τις από 26.04.2001 και 20.04.2001 επιστολές της Ψ προς το Δήμαρχο και Αντιδήμαρχο του Δήμου Ελειού - Πρόννων η πρώτη και προς το Δήμαρχο του ίδιου Δήμου (δηλαδή προς το δεύτερο κατηγορούμενο) η δεύτερη, όπου ρητώς αυτή αναφέρει ότι δέχεται στην επιχείρηση της οργανικά απόβλητα από τη Δημοτική ετήσια επιχείρηση καθαριότητας της ακτής ..., όπως φύκη κλπ., ενώ και στο από 23.03.2000 έγγραφο του άνω Δήμου προς το Σύλλογο ... Μ. Π. Θ. Χ. Ζ., περί παραχώρησης στον τελευταίο άδειας για περισυλλογή φυκιών από την παραλία ... κατά τους μήνες Δεκέμβριο -Απρίλιο, γνωστοποιείται ότι για τη λήψη σχετικής απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου απαιτούνταν: τοπογραφικό διάγραμμα του χώρου εναποθέτησης των φυκιών, ώστε να μην δημιουργούνται νοσογόνες εστίες δυσοσμίας, νόμιμες άδειες και υπεύθυνες δηλώσεις των όμορων ιδιοκτητών με τις οποίες να αποδέχονται την εναπόθεση των φυκιών σε συγκεκριμένο χώρο). Άλλωστε, το προαναφερόμενο έγγραφο, σε κάθε περίπτωση, εκδόθηκε πολύ αργότερα από την απόρριψη των επίμαχων ποσοτήτων φυκιών, ενώ είχε προηγηθεί της απόρριψης αυτής, το (αναγνωσθέν) ... έγγραφο της ίδιας πιο πάνω Υπηρεσίας (Διεύθυνσης Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος) που κοινοποιήθηκε προς το Δήμο Ελειού Πρόννων, σύμφωνα με το οποίο: "για την εναπόθεση και επεξεργασία φυκιών από την κ. Ψ και το Δήμο Ελειού Πρόννων απαιτείται προέγκριση χωροθέτησης και έγκριση περιβαλλοντικών όρων σύμφωνα με την Κ.Υ.Α. 69269/538/90 ...". Στο σημείο αυτό, ανεξάρτητα του ότι, και μόνο για τους προαναφερθέντες λόγους στοιχειοθετείται γνώση των δύο τελευταίων κατηγορουμένων για τη ρύπανση και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος που προκλήθηκε από την απόρριψη των άνω ποσοτήτων φυκιών στις άνω περιοχές, που έγινε κατόπιν δικής τους υπόδειξης και με δικές τους εντολές, υποδείξεις κι παραινέσεις, πρέπει να σημειωθούν και τα ακόλουθα: Σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 5 του ν 1650/1986, απαγορεύεται η ανεξέλεγκτη απόρριψη στερεών αποβλήτων εντός ή εκτός ... έγγραφο της Διεύθυνσης Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος της Ν. Α. Κεφαλληνίας και Ιθάκης, σύμφωνα με το οποίο: "το διάστημα από 01-01-1999 έως 31-12-2002, για την απλή εναπόθεση φυκιών δεν απαιτούνταν προέγκριση χωροθέτησης και έγκριση περιβαλλοντικών όρων". Το έγγραφο αυτό, όμως, δεν είναι πρόσφορο για να θεμελιώσει τον άνω ισχυρισμό των δύο τελευταίων των κατηγορουμένων, προεχόντως, γιατί, όπως προεκτέθηκε, αρκεί εν προκειμένω για τη στοιχειοθέτηση του άνω στοιχείου της γνώσης αυτών, η συναγόμενη με βάση τις αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, όπως και οι ίδιοι, κρίση, ότι, με την ανεξέλεγκτη απόρριψη των προαναφερθεί σων ιδιαίτερα μεγάλων ποσοτήτων φυκιών στις πιο πάνω δύο περιοχές θα προκαλείτο σημαντική ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος, αφού η απόρριψη αυτών στα εν λόγω σημεία θα είχε τις προαναφερθείσες αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον, την οικολογική ισορροπία, τις αισθητικές αξίες και την ποιότητα της ζωής των κατοίκων των περιοχών (βλ. και ΤριμΕφΠατρ 2044/1998, ΠοινΔικ 1999.573, πρβλ. και ΑΠ 743/2006, ΠοινΧρ ΝΖΜ55, ΠοινΔικ 2006.1105). Το γεγονός ότι τα φύκια συνιστούν στερεά απόβλητα, ασφαλώς το γνώριζαν οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι, αφού για το ζήτημα τούτο είχαν επανειλημμένως σχετικές συζητήσεις με την Ψ (βλ. κατάθεση αυτής, αλλά και τις από 26.04.2001 και 20.04.2001 επιστολές της Ψ προς το Δήμαρχο και Αντιδήμαρχο του Δήμου Ελειού - Πρόννων η πρώτη και προς το Δήμαρχο του ίδιου Δήμου (δηλαδή προς το δεύτερο κατηγορούμενο) η δεύτερη, όπου ρητώς αυτή αναφέρει ότι δέχεται στην επιχείρηση της οργανικά απόβλητα από τη Δημοτική ετήσια επιχείρηση καθαριότητας της ακτής ..., όπως φύκη κλπ., ενώ και στο από 23.03.2000 έγγραφο του άνω Δήμου προς το Σύλλογο ... Μ. Π. Θ. Χ. Ζ., περί παραχώρησης στον τελευταίο άδειας για περισυλλογή φυκιών από την παραλία ... κατά τους μήνες Δεκέμβριο -Απρίλιο, γνωστοποιείται ότι για τη λήψη σχετικής απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου απαιτούνταν: τοπογραφικό διάγραμμα του χώρου εναποθέτησης των φυκιών, ώστε να μην δημιουργούνται νοσογόνες εστίες δυσοσμίας, νόμιμες άδειες και υπεύθυνες δηλώσεις των όμορων ιδιοκτητών με τις οποίες να αποδέχονται την εναπόθεση των φυκιών σε συγκεκριμένο χώρο). Άλλωστε, το προαναφερόμενο έγγραφο, σε κάθε περίπτωση, εκδόθηκε πολύ αργότερα από την απόρριψη των επίμαχων ποσοτήτων φυκιών, ενώ είχε προηγηθεί της απόρριψης αυτής, το (αναγνωσθέν) 1279/30.08.2001 έγγραφο της ίδιας πιο πάνω Υπηρεσίας (Διεύθυνσης Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος) που κοινοποιήθηκε προς το Δήμο Ελειού Πρόννων, σύμφωνα με το οποίο: "για την εναπόθεση και επεξεργασία φυκιών από την κ. Ψ και το Δήμο Ελειού Πρόννων απαιτείται προέγκριση χωροθέτησης και έγκριση περιβαλλοντικών όρων σύμφωνα με την Κ. Υ. Α. 69269/538/90 ...". Στο σημείο αυτό, ανεξάρτητα του ότι, και μόνο για τους προαναφερθέντες λόγους στοιχειοθετείται γνώση των δύο τελευταίων κατηγορουμένων για τη ρύπανση και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος που προκλήθηκε από την απόρριψη των άνω ποσοτήτων φυκιών στις άνω περιοχές, που έγινε κατόπιν δικής τους υπόδειξης και με δικές τους εντολές, υποδείξεις κι παραινέσεις, πρέπει να σημειωθούν και τα ακόλουθα: Σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 5 του ν 1650/1986, απαγορεύεται η ανεξέλεγκτη απόρριψη στερεών αποβλήτων εντός ή εκτός αστικών περιοχών και σε οποιοδήποτε φυσικό αποδέκτη, ενώ όμοια διάταξη περιέχεται και στην παρ. 5 της προαναφερθείσας 69728/824/17.05.1996 Κ. Κατά το άρθρο 4 της εν λόγω Κ. Υ. Α., η διαχείριση των στερεών αποβλήτων (= το σύνολο των δραστηριοτήτων συλλογής, διαλογής, μεταφοράς επεξεργασίας, επαναχρησιμοποίησης ή τελικής διάθεσης αποβλήτων σε φυσικούς αποδέκτες, με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος, άρθρο 2 παρ. 12 ν. 1650/1986) πραγματοποιείται κατά τρόπο ώστε να διασφαλίζεται ότι δεν τίθεται σε κίνδυνο άμεσα ή έμμεσα η υγεία του ανθρώπου και ότι δεν χρησιμοποιούνται διαδικασίες ή μέθοδοι που ενδέχεται να βλάψουν το περιβάλλον. Κατά δε το άρθρο 10 της ίδιας Κ. Υ. Α.: "Για την πραγματοποίηση κάθε έργου ή δραστηριότητας που αναφέρεται στη διαχείριση των στερεών αποβλήτων και ειδικότερα: α) σε μία από τις εργασίες διάθεσης ή αξιοποίησης, β) στη συλλογή, προσωρινή αποθήκευση, μεταφορά και μεταφόρτωση των αποβλήτων αυτών, απαιτείται έγκριση περιβαλλοντικών όρων, όπως προβλέπεται στο άρθρο 4 (παρ. 1, 2 και 3 του ν. 1650/1986) (παρ. 1). Η άδεια για τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων χορηγείται με τις διαδικασίες και σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται κατά περίπτωση παρακάτω και ειδικότερα: α) Ως προς την άδεια διάθεσης ή αξιοποίησης: Η διάθεση ή αξιοποίηση των στερεών αποβλήτων από φυσικά ή νομικά πρόσωπα γίνεται μετά από άδεια που χορηγείται από τον οικείο Νομάρχη, β) Ως προς την άδεια συλλογής, προσωρινής αποθήκευσης, μεταφοράς και μεταφόρτωσης: Η προσωρινή αποθήκευση, συλλογή, μεταφορά και μεταφόρτωση των στερεών αποβλήτων από φυσικά ή νομικά πρόσωπα, γίνεται μετά από άδεια που χορηγείται από τον οικείο Νομάρχη (παρ. 2). Τέλος, κατά το άρθρο 13 της ίδιας Κ.Υ.Α., κάθε κάτοχος αποβλήτων υποχρεούται: α) Να παραδίδει τα απόβλητα σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο (δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου) για τη συλλογή, μεταφορά, διάθεση ή αξιοποίηση τους, στο οποίο έχει χορηγηθεί η προβλεπόμενη στο άρθρο 10 σχετική άδεια, ή β) να εξασφαλίζει ο ίδιος την αξιοποίηση ή διάθεση τους σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης (βλ. και ΜονΠρΚαλ 109/2003, ΠερΔικ 2004.217). Τα ανωτέρω ασφαλώς και γνώριζαν οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι, που, όπως προαναφέρθηκε, είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση, ως εκ των προαναφερόμενων ιδιοτήτων τους, να μεριμνούν για την τήρηση των διατάξεων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος και παρόλα αυτά προκάλεσαν με την προπεριγραφείσα συμπεριφορά τους (ηθική αυτουργία), χωρίς προηγουμένως να λάβουν οιαδήποτε άδεια ή έγκριση, ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Άλλωστε, το ζήτημα τούτο, της διάθεσης των φυκιών που ξεβράζονταν από τη θάλασσα στην παραλία του ... κάθε χρόνο, είχε επανειλημμένως και στο παρελθόν απασχολήσει το Δήμο Ελειού Πρόννων. Η γνώση αυτή προκύπτει αδιαμφισβήτητα και από την κατάθεση του ΑΑ, που περιέχεται στα πρακτικά της δίκης που έγινε ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (241-242/2006 απόφαση Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αργοστολίου), ο οποίος, όντας ο ίδιος άτομο με ευαισθητοποιημένη οικολογική συνείδηση, κατέθεσε, ότι κατά το χρόνο της συγκέντρωσης από τον πρώτο κατηγορούμενο των φυκιών στην παραλία του ... για να φορτωθούν αυτά στη συνέχεια στα φορτηγά και να απορριφθούν, επικοινώνησε με τους δύο τελευταίους κατηγορουμένους, λόγω των άνω ιδιοτήτων που είχαν αυτοί, και τους επέστησε την προσοχή ότι είναι παράνομη η ανεξέλεγκτη απόρριψη φυκιών σε φυσικούς αποδέκτες, αναφέροντας τους και τις σχετικές διατάξεις, αλλά οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι δεν του έδωσαν σημασία και ούτε καν του απάντησαν. Με βάση όσα προαναφέρθηκαν, στοιχειοθετείται τόσο κατά την αντικειμενική όσο και κατά την υποκειμενική του υπόσταση το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε υποβάθμιση του περιβάλλοντος για τους δύο τελευταίους κατηγορουμένους, και πρέπει, αφού απορριφθούν οι ισχυρισμοί τους περί εξ αμελείας τέλεσης του αδικήματος της υποβάθμισης περιβάλλοντος και περί συγγνωστής νομικής τους πλάνης, να κηρυχθούν ένοχοι της άνω πράξης. Περαιτέρω, το Δικαστήριο δέχεται ότι οι δύο τελευταίοι κατηγορούμενοι έζησαν έως το χρόνο που διέπραξαν τις άνω πράξεις έντιμη, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή, όντας, μάλιστα, κατά τα έτη 1999-2002 Δήμαρχος ο πρώτος και Αντιδήμαρχος ο δεύτερος του Δήμου Ελειού - Πρόννων Κεφαλληνίας και επομένως συντρέχει στο πρόσωπο τους η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α' ΠΚ. Αντίθετα, ο πρώτος κατηγορούμενος, πρέπει να κηρυχθεί αθώος της αποδιδόμενης σε αυτόν αξιόποινης πράξης της με πρόθεση ρύπανσης και υποβάθμισης του περιβάλλοντος, αφού, όπως προαναφέρθηκε, αυτός περιορίστηκε απλώς, κατόπιν εντολών των δύο τελευταίων των κατηγορουμένων, να συγκομίσει τα φύκια που υπήρχαν στην παραλία του ... και να βοηθήσει στη φόρτωση τους στα φορτηγά, που οδηγούνταν όχι από τον ίδιο, αλλά από τρίτους οδηγούς, τα στοιχεία ταυτότητας των οποίων δεν διακριβώθηκαν, χωρίς, όμως, να μετάσχει καθ' οιονδήποτε τρόπο στην πιο πάνω ανεξέλεγκτη απόρριψη αυτών και μάλιστα ούτε καν γνώριζε τους τόπους της εναπόθεσης τους, που καθορίστηκαν με πρωτοβουλία των δύο τελευταίων των κατηγορουμένων." Με αυτά που δέχθηκε το πιο πάνω Δικαστήριο διέλαβε στην απόφασή του την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 την ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει στο σκεπτικό με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και τα οποία συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης για την οποία κήρυξε ενόχους τους κατηγορουμένους, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν αυτά και τους συλλογισμούς με τους οποίους τα υπήγαγε στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1,27,46 παρ.1α ,84 παρ.2α ΠΚ 2,και 28 παρ. 1 περ. α' του ν. 1650/1986, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου, αφού στο πόρισμα της αποφάσεώς του που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση και την ταυτότητα του ως άνω εγκλήματος δεν έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά που να καθιστούν ανέφικτο τον έλεγχο από τον Αρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων. Ειδικότερα, σε σχέση με τις προβαλλόμενες από τους αναιρεσείοντες ταυτόσημες αιτιάσεις : α) εκτίθενται με σαφήνεια στην προσβαλλόμενη απόφαση τα μέσα και ο τρόπος που χρησιμοποίησαν οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι να πείσουν τους άγνωστους φυσικούς αυτουργούς να διαπράξουν την ως άνω άδικη πράξη της παράβασης του Ν.1650/1986, και ειδικότερα εκτίθεται σ' αυτή ότι οι αναιρεσείοντες με παραινέσεις και προτροπές που έγιναν με πειθώ και φορτικότητα, έπεισαν τους άγνωστους αυτουργούς οδηγούς φορτηγών αυτοκινήτων να απορρίψουν τις ποσότητες φυκιών συνολικού βάρους 2000 τόννων σε γκρεμό της περιοχής ... και σε χαράδρα στη θέση "..." ή "..." της περιοχής ..., β)δεν ήταν αναγκαία για την πληρότητα της αιτιολογίας να διαλάβει α) ποίες οι αρνητικές επιπτώσεις και στην οικολογική ισορροπία από την απόρριψη στις παραπάνω θέσεις της ποσότητας φυκιών συνολικού βάρους 2000 τόννων αλλά αρκεί η παραδοχή ότι από την απόρριψη αυτή προκλήθηκε σοβαρότατη και σημαντική ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος καθόσον η ανεξέλεγκτη απόθεση των πολύ μεγάλων ποσοτήτων φυκιών στις δύο πιο πάνω περιοχές που καλύφθηκαν με αυτά (φύκια), δημιούργησε ,εκτός των άλλων, αναερόβιες συνθήκες, στέρησης ζωής της χλωρίδας και μικροπανίδας και είχε ως συνέπεια την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος των ως άνω περιοχών ,το οποίο καθίστατο εκτός των άλλων και οπτικά αντιαισθητικό, ενώ προηγουμένως συνιστούσε ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο τοπίο ,που συνέθετε για εκείνο που το παρατηρούσε μία ευχάριστη οπτική εμπειρία, γεγονότα που επέφεραν αρνητικές επιπτώσεις στις αισθητικές αξίες των κατοίκων των περιοχών αλλά και στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων αυτών λόγω της καταστροφής της χλωρίδας και της δυσοσμίας και β) ποίο το διάταγμα ή υπουργική απόφαση ή νομαρχιακή απόφαση ή διάταξη νόμου που να προβλέπει τα όρια των ρύπων καθόσον η κρίση για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος δεν προϋποθέτει μετρήσεις με βάση τεχνικούς κανόνες, αλλά αφορά την αισθητική παρουσία του περιβάλλοντος χώρου, η οποία κρίνεται αντικειμενικά και σύμφωνα με τις αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου που βιώνει ανάλογες συνθήκες, γ)δεν έχουν έννομο συμφέρον οι αναιρεσείοντες να επικαλεσθούν ότι έπρεπε σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 28 παρ.5 του ν.1650/1986 και υπό την ιδιότητα που δέχεται η προσβαλλομένη απόφαση ότι είχαν, ήτοι του Δημάρχου ο πρώτος και του Αντιδημάρχου ο δεύτερος, να τιμωρηθούν ως φυσικοί και όχι ως ηθικοί αυτουργοί και τούτο διότι η κατά το νόμο (άρθρο 46 παρ.1α Π.Κ.) ποινική μεταχείρηση του ηθικού είναι η ίδια με εκείνη του φυσικού αυτουργού. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' λόγοι των κρινομένων αιτήσεων αναιρέσεως, με τους οποίους προβάλλονται αιτιάσεις για έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, πρέπει, να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Μετά από αυτά αφού δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως με τις αιτήσεις, πρέπει οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως να απορριφθούν στο σύνολό τους και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις υπ' αριθμ. 1/10-9-2008 και 2/10-9-2008 αιτήσεις των Χ1 και Χ2, αντίστοιχα, για αναίρεση της 237/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντας στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ για τον καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιανουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή