Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 651 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ανθρωποκτονία από αμέλεια, Αναβολής αίτημα.




Περίληψη:
Καταδικαστική απόφαση για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Απόρριψη λόγων αναίρεσης ως αβάσιμων: α) για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας, β) εκ πλαγίου παράβαση των διατάξεων του άρθρου 28 ΠΚ, λόγω ασαφειών και αντιφάσεων μεταξύ αιτιολογικού και διατακτικού, και γ) για έλλειψη αιτιολογίας, όσον αφορά το αίτημα αναβολής της δίκης, προκειμένου να κληθεί η προταθείσα από τον κατηγορούμενο μάρτυρας.




Αριθμός 651/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα- Εισηγήτρια, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Σπανουδάκη, περί αναιρέσεως της 1253/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης.
Με πολιτικώς ενάγοντες 1. .... κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σαμαρά και 2. ..., κάτοικο ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σαμαρά.

Το Τριμελές Εφετείο Κρήτης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Μαρτίου 2008 αίτησή του καθώς και στους από 15 Ιουλίου 2008 προσθέτους λόγους αυτής, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 691/2008.

Αφού άκουσε
Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 28, 302 ΠΚ προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, χωρίς συνείδηση, απαιτούνται τα εξής στοιχεία α) να μη καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει κάτω από τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και της κοινής, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρας και λογικής, β) να μη μπορούσε αυτός, με βάση τις προσωπικές περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας ή του επαγγέλματός του να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ ενέργειας ή παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε (θανάτου). Εξάλλου, η δικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή τους στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Ειδικά, ως προς τα αποδεικτικά μέσα, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί να προσδιορίζονται απλώς κατά κατηγορίες, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους. Πρέπει, όμως, να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και όχι μόνο ένα μέρος αυτών, προκειμένου να μορφώσει την κρίση του. Περαιτέρω, εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται όταν ο δικαστής δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχθηκε στη διάταξη που εφαρμόστηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που αποτελεί λόγο αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠΔ, υπάρχει και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, γιατί δεν αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν, κατά την κρίση του δικαστηρίου από την ακροαματική διαδικασία, ή κατά την έκθεση αυτών υπάρχει αντίφαση είτε στην ίδια αιτιολογία είτε μεταξύ της αιτιολογίας που τα περιέχει και του διατακτικού της απόφασης, ώστε να μην είναι εφικτός από τον ’ρειο Πάγο ο έλεγχος, για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Πλημ/των Κρήτης με την προσβαλλόμενη 1253/2007 απόφασή του που εξέδωσε και με την οποία κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα ανθρωποκτονίας από αμέλεια και τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία δέχθηκε στο σκεπτικό αυτή ότι από τα κατ'είδος τους μνημονευόμενα σε αυτή αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στα ... και στο 2ο χιλιόμετρο της Νέας Εθνικής οδού ..., στις 15-9-2003 και ώρα 14.00 περίπου, ο κατηγορούμενος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να καταβάλει δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του επιφέροντας το θάνατο άλλου προσώπου. Ειδικότερα αυτός οδηγώντας το υπ'αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκίνητο, ρυμουλκό με ρυμουλκούμενο, εκινείτο επί της παραπάνω οδού με κατεύθυνση από ... προς τη .... Η οδός αυτή είναι διπλής κατεύθυνσης με δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Το οδόστρωμα σημαίνεται οριζόντια με διακεκομμένη διαχωριστική των δύο λωρίδων κυκλοφορίας γραμμή και στο ρεύμα κυκλοφορίας προς τη ..., το δε πλάτος του ρεύματος αυτού κυκλοφορίας είναι 8,10 μ. Πέραν δε του οδοστρώματος και δεξιά του ιδίου ρεύματος κυκλοφορίας υπάρχει έρεισμα, πλάτους 4,10 μ. Αυτός όταν έφθασε στο 2ο χλμ., προτιθέμενος να σταθμεύσει το όχημά του για να στη συνέχεια μεταβεί σε παρακείμενη του ερείσματος "καντίνα" για λόγους αναψυχής, κινήθηκε, ξαφνικά και χωρίς να καταστήσει την κίνησή του αυτή στους οδηγούς των λοιπών οχημάτων, προς τα δεξιά και στο εκεί υπάρχον έρεισμα, όπου τελικά σταμάτησε το όχημά του. Συνέπεια της παραπάνω αμελούς συμπεριφοράς του κατηγορουμένου ήταν να αιφνιδιασθεί ο ..., ο οποίος οδηγώντας την υπ'αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα εκινείτο και αυτός, έχοντας μόλις εξέλθει από παρακείμενο πρατήριο υγρών καυσίμων, επί του πιο πάνω ερείσματος για να στη συνέχεια εισέλθει στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας με την ίδια, προς τη ..., κατεύθυνση. Ο τελευταίος, μη δυνάμενος να προβεί σε επιτυχή, προς τα αριστερά, αποφευκτικό ελιγμό, καθόσον έβαιναν άλλα οχήματα, επέπεσε με το μπροστινό τμήμα του οχήματός του στο πίσω αριστερό μέρος του παραπάνω πρώτου οχήματος, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του οδηγού της μοτοσικλέτας, κατά το οποίο έπαθε βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση (μολονότι φορούσε προστατευτικό κράνος), εκ της οποίας, ως μόνης ενεργής αιτίας, επήλθε ο θάνατός του. Ειδικότερα η αμελής συμπεριφορά του κατηγορουμένου συνίσταται στη μη προσήλωσή του στην οδήγηση, καθόσον κινήθηκε απότομα προς το έρεισμα της οδού για να σταθμεύσει το όχημά του, όπως προειπώθηκε, μολονότι αυτό απαγορεύετο βάσει σχετικής απαγορευτικής πινακίδας "Ρ-40", που υπήρχε στο ρεύμα αυτό κυκλοφορίας της οδού και επί πλέον λόγω του ότι πρόκειτο για οδό ταχείας κυκλοφορίας και δεν βεβαιώθηκε, έστω, προηγούμενα ότι μπορούσε να κάνει αυτό ακίνδυνα για τα λοιπά οχήματα, που χρησιμοποιούσαν το οδόστρωμα, εν όψει και του όγκου του οχήματός του, "ρυμουλκό με ρυμουλκούμενο), που καταλάμβανε ολόκληρο σχεδόν το έρεισμα της οδού. Ο κατηγορούμενος απολογούμενος είπε "Το φορτηγό ήταν σταματημένο στο έρεισμα του δρόμου, κατέβηκα, πήγα στην καντίνα για λόγους υγείας, γυρνώντας πίσω και φθάνοντας στην μούρη του φορτηγού άκουσα τον κτύπο" (βλ. απολογία του). 'Όμως ο ισχυρισμός του αυτός ότι δηλαδή κατά τον κρίσιμο της σύγκρουσης χρόνο είχε ήδη σταθμευμένο το όχημά του και δη για λόγους υγείας και ως εκ τούτου πρόκειται για περίπτωση κατάστασης ανάγκης, ανεξάρτητα του αν ότι θα μπορούσε, σε κάθε περίπτωση, να θεωρηθεί ότι υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς του και του επελθόντος αποτελέσματος κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος. Εξάλλου τα παραπάνω αποδειχθέντα δεν αναιρούνται ούτε από την κατάθεση της μάρτυρος ... (ιδιοκτήτριας της "καντίνας"), η οποία επιβεβαίωσε τα όσα ο κατηγορούμενος είπε, καθόσον η κατάθεσή της κρίνεται μη πειστική. Γι'αυτό και πρέπει, απορριπτομένου του αιτήματος για κλήτευση της ..., ως μάρτυρα, ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Με βάση τις παραδοχές αυτές το ως άνω Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο ανθρωποκτονίας από αμέλεια και επέβαλε σ'αυτόν ποινή φυλάκισης 18 μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία. Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο και στοιχειοθετούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία πείστηκε γι'αυτά και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους τα υπήγαγε στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 28 και 302 ΠΚ που εφάρμοσε, την οποία ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου παραβίασε, με ασαφείς ή ελλιπείς ή αντιφατικές παραδοχές. Ειδικότερα δεν δημιουργείται ασάφεια από την αναφορά στο σκεπτικό ότι λήφθηκαν υπόψη, εκτός από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και (οι καταθέσεις) των μαρτύρων υπεράσπισης, καθόσον η αναφορά αυτή οφείλεται σε προφανή γραφική παραδρομή, αφού όπως προκύπτει από τη προσβαλλόμενη απόφαση μόνο μάρτυρες κατηγορίας εξετάσθηκαν, και αυτό ανεξάρτητα του ότι στα ενσωματωμένα στην προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά, ρητά αναφέρεται ότι "μετά την εκφώνηση των ονομάτων των μαρτύρων κατηγορίας που είχαν κλητευθεί η Πρόεδρος ρώτησε τον κατηγορούμενο και τον συνήγορο του αν κλήτευσαν μάρτυρες υπεράσπισης και αυτοί απάντησαν αρνητικά. Περαιτέρω δεν δημιουργείται καμμία ασάφεια ως προς το είδος της αμέλειας του αναιρεσείοντος εκ της μη ρητής αναφοράς στο σκεπτικό του από το άρθρο 28 του ΠΚ διδόμενου νομικού ορισμού αυτού. Αντίθετα από τις παραπάνω εκτιθέμενες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει με βεβαιότητα ότι το είδος της αμέλειας του αναιρεσείοντα, στα οποία είχε ως συνέπεια τον θάνατο του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας, είναι αυτό της ασυνείδητης αμέλειας, αφού σε κανένα σημείο αυτού δεν υπάρχει αναφορά και σε παραδοχές ότι ο αναιρεσείων προείδε το επελθόν αποτέλεσμα αλλά πίστεψε ότι θα το απέφευγε. Για την πληρότητα δε της αιτιολογίας του παραπάνω είδους αμελείας δεν ήταν αναγκαίο να εκτίθεται σε ποια χρονική στιγμή και σε ποια απόσταση από το φορτηγό σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη πορεία του κατέλαβε ο οδηγός της μοτοσικλέτας το προς τα δεξιά της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας έρεισμα, εξερχόμενος από το παρακείμενο κατάστημα υγρών καυσίμων, προκειμένου να εισέλθει στο δεξιό ρεύμα κυκλοφορίας αφού ήταν επαρκή για την θεμελίωση της αμέλειας του αναιρεσείοντος η αναφορά ότι αυτός όντας οδηγός του ογκώδους φορτηγού κινήθηκε ξαφνικά προς τα δεξιά και στο εκεί υπάρχον έρεισμα καταλαμβάνοντας αυτό χωρίς να καταστήσει γνωστή τη πρόθεσή του αυτή στους οδηγούς των λοιπών οχημάτων. Και τούτο διότι με τις παραδοχές αυτές αιτιολογείται πλήρως και ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς του αναιρεσείοντος και του επελθόντος θανάτου του οδηγού της μοτοσικλέτας, αφού η παραπάνω αιφνίδια κίνηση του αναιρεσείοντα ήταν δυνατό κατ'αντικειμενική κρίση λόγω του αιφνιδιασμού των οδηγών των όπισθεν αυτού κινουμένων οχημάτων και της εντεύθεν αδυναμίας τους να πραγματοποιήσουν κατάλληλο αποφευκτικό ελιγμό να προκαλέσει την επίπτωση των οχημάτων τους επί του φορτηγού, από την οποία να προξενηθεί θανατηφόρος τραυματισμός τους, όπως συνέβη και στην προκειμένη περίπτωση. Το αναφερόμενο στο διατακτικό ότι ο οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας εκινείτο επί της δεξιάς λωρίδας, όπισθεν του επ'αυτής ομοίως κινουμένου φορτηγού, ο οδηγός του οποίου σταμάτησε και στάθμευσε αυτό χωρίς να καταστήσει γνωστή την πρόθεση του αυτή στα όπισθεν αυτού κινούμενα οχήματα, δεν αποτελεί παραδοχή του Δικαστηρίου της ουσίας αλλά οφείλεται στην από προφανή παραδρομή πιστή αντιγραφή αυτού (διατακτικού) από το κατηγορητήριο και το διατακτικό της πρωτόδικης απόφασης δεν αναιρεί δε σε καμία περίπτωση την παραδοχή του δικαστηρίου ότι ο θανατηφόρος τραυματισμός του παθόντος οφείλεται στη εκτεθείσα συμπεριφορά του αναιρεσείοντος, ο οποίος κινήθηκε χωρίς προειδοποίηση προς τα δεξιά, αποκόπτοντας αιφνιδίως την πορεία του μοτοποδηλάτου. Τέλος το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε την απαιτούμενη αιτιολογία και ως προς την παρεμπίπτουσα απόφασή του με την οποία απορρίφθηκε κατ'ουσία το αίτημα του συνηγόρου του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης, προκειμένου να κληθεί και η μάρτυρας ..., το οποίο (αίτημα) υποβλήθηκε μετά την εξέταση του πολιτικώς ενάγοντος ... και για το οποίο επιφυλάχθηκε το Δικαστήριο να αποφανθεί, με την αναφορά στο σκεπτικό των αποδεικτικών μέσων και των συλλογισμών με τους οποίους κατέληξε στην κρίση του ότι δεν ήταν αναγκαία η προσέλευσή και εξέταση της ως άνω μάρτυρος αφού από τα ήδη προκύψαντα από τη διαδικασία αποδεικτικά στοιχεία είχε σχηματίσει δικανική πεποίθηση σε σχέση με την ουσία της υπόθεσης, αιτιολογώντας μάλιστα ειδικά την αβασιμότητα σχετικού αρνητικού της κατηγορίας ισχυρισμού του αναιρεσείοντος, δεν ήταν δε αναγκαίο για την πληρότητα της αιτιολογίας της απόρριψης του ως άνω αιτήματος να γίνει ειδική μνεία στις αναγνωσθείσες στο ακροατήριο σχετικές εκ του ατυχήματος αγωγές του πολιτικώς ενάγοντος ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου ως και η προσφυγή του κατά της Διάταξης του Εισαγγελέως Πρωτοδικών περί θέσεως της δικογραφίας στο αρχείο ως και αξιολόγηση αυτών, αφού με την στο προοίμιο του σκεπτικού αναφορά στα κατά το είδος τους αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων μνημονεύονται και τα έγγραφα, με βεβαιότητα προκύπτει ότι και τα παραπάνω έγγραφα λήφθηκαν υπόψη από το Δικαστήριο της ουσίας για να σχηματίσει την παραπάνω δικανική του πεποίθηση, περί της ενοχής του κατηγορουμένου η οποία καθιστούσε περιττή την αναβολή της υπόθεσης για κλήτευση και εξέταση της παραπάνω μάρτυρας. Συνακόλουθα οι με τις περί του αντιθέτου αιτιάσεις από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ΚΠΔ, συναφείς πρώτος και δεύτερος λόγοι του κυρίου δικογράφου και πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι των προσθέτων με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Απορριπτέος ως αβάσιμος είναι και ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Ε δεύτερος λόγος αναίρεσης κατά το μέρος με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της εκ πλαγίου παράβασης των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 28, 302 του ΠΚ και 28 του ΚΟΚ, με την αιτίαση της αντίφασης των πραγματικών περιστατικών, όπως εκτίθενται στο σκεπτικό και το αιτιολογικό της, ενώ για τον ίδιο λόγο είναι απορριπτέος και ο τρίτος λόγος του κυρίου δικογράφου με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ίδια πλημμέλεια της εκ πλαγίου παράβασης της διάταξης του άρθρου 28 του ΠΚ με την ειδικότερα αιτίαση ότι δεν προκύπτει από τις παραδοχές της απόφασης αν ο αναιρεσείων τέλεσε την αξιόποινη πράξη από ενσυνείδητη ή ασυνείδητη αμέλεια. Τέλος απορριπτέοι ως απαράδεκτοι είναι οι λοιποί λόγοι της αίτησης και των προσθέτων με τους οποίους υπό την επίφαση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας όσον αφορά την εκτίμηση και αξιολόγηση των αποδείξεων.
Μετά από αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγουσών ... και ... και στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 27-3-2008 αίτηση του ... και τους από 15-7-2008 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 1253/2007 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημ/των Κρήτης.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των στο σκεπτικό πολιτικώς εναγουσών, η οποία ορίζεται στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ και στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 5 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή