Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 46 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 46/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..... και ήδη κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Αλικαρνασσού, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Ιωάννου, περί αναιρέσεως της 967/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 20 Μαΐου 2008 και 23 Ιουνίου 2008 αιτήσεις του, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1208/2008.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.Οι από 20 Μαΐου 2008 και 23 Ιουνίου 2008 αιτήσεις του ..... για αναίρεση της αυτής αποφάσεως, υπ'αριθμ. 967/2008 του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, δια της οποίας κατεδικάσθη εις την ποινή της ισοβίου καθείρξεως και χρηματική ποινή 30.000 €, για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών (Ν.1729/1983 όπως ισχύει νυν), πρέπει να συνεκδικασθούν, εμπροθέσμως αμφότεραι ασκηθείσαι και η μεν πρώτη δια δηλώσεως ενώπιον του διευθυντού της Κλειστής φυλακής Αλικαρνασσού, η δε δευτέρα δια δηλώσεως επιδοθείσης εις τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
2. Επί της από 20 Μαΐου 2008 αιτήσεως αναιρέσεως.
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ'ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ'αποφάσεων, πρέπει στη δήλωση αναιρέσεώς των να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ'αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερομένους περιοριστικά στο άρθρο 510 παρ.1 ΚΠΔ η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και ως τοιαύτη απορριπτέα (άρθρ. 513 ΚΠΔ). Ούτω λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως για κακή εκτίμηση των αποδείξεων είναι απαράδεκτος, αφού ο 'Αρειος Πάγος ελέγχει μόνο την νομικήν ορθότητα της αποφάσεως και δεν ερευνά την ουσιαστική εκτίμηση των αποδείξεων, για τις οποίες κρίνει κυριαρχικά το δικαστήριο. Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινομένη από 20 Μαΐου 2008 αίτηση αναιρέσεως του .... πλήττεται η υπ'αριθμ. 967/2008 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποίαν ο αναιρεσείων κατεδικάσθη εις ποινή ισοβίου καθείρξεως και χρηματική ποινή 30.000 ευρώ για αγορά, κατοχή και πώληση ναρκωτικών ουσιών με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του άρθρου 8 Ν.1729/1983, όπως ισχύει. Στην έκθεση αναιρέσεως, η οποία συνετάγη με δήλωση του αναιρεσείοντος στο διευθυντή της Κλειστής Φυλακής Αλικαρνασσού, όπου κρατείται ούτος, δηλώνει κατά λέξη ότι "κάνει αναίρεση,,, διότι δεν εξετιμήθησαν σωστά από το δικαστήριο διάφορα γεγονότα, με αποτέλεσμα να καταδικασθεί στην ποινή της ισόβιας κάθειρξης". Ούτω διατυπούμενος ο λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι πλήττει την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.
Συνεπώς η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).
3. Επί της από 23 Ιουνίου 2008 αιτήσεως αναιρέσεως.
Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτουμένη από τις διατάξεις του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγον αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα προκύψαντα από την ακροαματική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία εστηρίχθη η κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφηρμόσθη. Ειδικότερα ως προς την έκθεση των αποδείξεων αρκεί η κατά το είδος τους αναφορά γενικώς, χωρίς να είναι ανάγκη να εκτίθενται τι προέκυψε χωριστά εξ ενός εκάστου αυτών. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ των. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβεν υπ' όψη του και συνεξετίμησε για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά εξ αυτών κατ'επιλογήν, όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδεδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ.1 και 178 ΚΠΔ (Ολ.ΑΠ 1/2005). Εξ άλλου από τις διατάξεις των άρθρων 329, 331, 333 παρ.2, 358, 364 και 369 ΚΠΔ, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 171 παρ.1 στοιχ.δ' ιδίου Κώδικος προκύπτει ότι η λήψη υπ' όψη από το δικαστήριο της ουσίας για τον σχηματισμό της κρίσεώς του για την ενοχή ή αθωότητα του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν ανεγνώσθησαν, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, η οποία ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Α' ΚΠΔ λόγον αναιρέσεως, γιατί έτσι αποστερείται ο κατηγορούμενος της δυνατότητος να εκθέσει τις απόψεις του και να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, που είναι σχετικές με το αποδεικτικό αυτό μέσο. Βέβαια δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται στα πρακτικά της αποφάσεως το περιεχόμενο του εγγράφου, όπως δεν είναι αναγκαίο να αναφέρεται ο συντάκτης του εγγράφου και η χρονολογία του. Είναι όμως αναγκαίο ν'αναφέρονται σ'αυτά (πρακτικά) τα στοιχεία από τα οποία προσδιορίζεται με επάρκεια η ταυτότητά του, ώστε να μη καταλείπεται αμφιβολία για το ποίο έγγραφο της δικογραφίας ανεγνώσθη και ελήφθη υπ' όψη και να προκύπτει σε ποίο έγγραφο εστηρίχθη η κρίση του δικαστηρίου, διότι άλλως παραβιάζονται οι άνω διατάξεις, οι οποίες επιβάλλουν την ανάγνωση στο ακροατήριο των εγγράφων, τα οποία έλαβεν υπ'όψη του το δικαστήριο για την ενοχή ή αθωότητα του κατηγορουμένου. Στην προκειμένη περίπτωση το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλομένη υπ'αριθμ. 967/2008 απόφασή του, εκήρυξε τον κατηγορούμενο και νυν αναιρεσείοντα ένοχο αγοράς, κατοχής και πωλήσεως ναρκωτικών ουσιών, χωρίς να είναι τοξικομανής, με τις επιβαρυντικές περιστάσεις Ν.1729/1987 όπως ισχύει, και επέβαλεν εις αυτόν την ποινή της ισοβίου καθείρξεως και της χρηματικής ποινής 30.000 ευρώ. Το άνω δικαστήριο για να καταλήξει στην περί ενοχής του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου κρίση του, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, έλαβεν υπ'όψη του και συνεξετίμησε, εκτός άλλων, τα πρακτικά της πρωτοβαθμίου δίκης ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών ως και τα έγγραφα που αναφέρονται στα πρακτικά του Πενταμελούς Εφετείου και δη "τις καταθέσεις των απολειπομένων μαρτύρων". Οι μάρτυρες αυτοί είναι εκείνοι, οι οποίοι είχαν κλητευθεί ως μάρτυρες κατηγορίας, εξεφωνήθησαν κατά την συνεδρίαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών (της 7ης Απριλίου 2008) και ευρέθησαν απόντες, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση και τα πρακτικά της.
Συνεπώς προκύπτει ποίοι συγκεκριμένως ήσαν οι απολειπόμενοι μάρτυρες, οι οποίοι ήσαν μάρτυρες κατηγορίας, εξεφωνήθησαν παρουσία του κατηγορουμένου αναιρεσείοντος και τις καταθέσεις των έλαβεν υπ' όψη και εξετίμησε το άνω δικαστήριο για την ενοχή αυτού (αναιρεσείοντος). Εντεύθεν, και προσδιοριζομένης της ταυτότητος των απολειπομένων μαρτύρων και γνωστής ούσης εις τον αναιρεσείοντα, ο σχετικός μόνος λόγος της κρινομένης από 23 Ιουνίου 2008 αιτήσεως αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, της ελλείψεως της εκ του νόμου απαιτουμένης ειδικής αιτιολογίας ως προς το αποδεικτικό μέσον των μαρτύρων, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, απορριφθεί δε, μετά ταύτα στο σύνολό της η αίτηση αναιρέσεως και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει τις από 20 Μαΐου 2008 και 23 Ιουνίου 2008 αιτήσεις του ..... για αναίρεση της υπ'αριθμ. 967/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ, δι'εκάστην αίτηση αναιρέσεως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 9 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή