Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 941 / 2008    (Ε, Penal Cases)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Αοριστία λόγου αναιρέσεως, Ναρκωτικά.




Περίληψη:
Πότε σαφής και ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας. Πότε ορισμένος ο ισχυρισμός περί τοξικομανίας. Μόνον εάν είναι ορισμένος, το δικαστήριο έχει υποχρέωση να απαντήσει. Αλλιώς, εάν δεν απαντήσει, δεν ιδρύεται λόγος αναιρέσεως. Ισχυρισμός ότι δεν ελήφθη υπ’ όψη έκθεση ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης αλυσιτελώς προβάλλεται ως πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, διότι ο περί τοξικομανίας ισχυρισμός ήταν αόριστος. Απορρίπτει.





Αριθμός 941/2008


ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ


Ε' Ποινικό Τμήμα


Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 25 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσειούσης - κατηγορουμένης Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παπαϊωάννου, περί αναιρέσεως της 57/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κέρκυρας. Με συγκατηγορούμενο τον .........
Το Πενταμελές Εφετείο Κέρκυρας, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Νοεμβρίου 2006 αίτησή της αναιρέσεως καθώς και στο από 12 Νοεμβρίου 2007 δικόγραφο προσθέτων λόγων, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 117/2007.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσειούσης, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 § 2, 474 § 2, 476 § 1, 484 § 1, 509 §1 και 510 Κ.Ποιν.Δικ. προκύπτει ότι για το κύρος και κατ'ακολουθίαν το παραδεκτόν της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγον αναιρέσεως, χωρίς αναφορά περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια δεν αρκεί, ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή εις άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 § 2 Κ.Ποιν.Δικ. την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως (Ολομ. Α.Π. 2/2002). Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δικ. λόγου αναιρέσεως, δι'έλλειψη από την απόφαση της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα, πρέπει α) εάν ελλείπει παντελώς αιτιολογία, να διαλαμβάνεται, εις τον σχετικόν λόγον η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με τα συγκεκριμένα ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως και β) εάν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επί πλέον σε τί συνίσταται η έλλειψη αυτή, σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, δεν αντίκειται δε στο τεκμήριο αθωότητος, του άρθρου 6 § 2 της ΕΣΔΑ, η απαίτηση του να είναι σαφής και ορισμένος ο ερευνώμενος λόγος αναιρέσεως (Ολομ. Α.Π. 19/2001). Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινομένη αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ'αριθμ. 57/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κερκύρας, δια της οποίας κατεδικάσθη η αναιρεσείουσα εις ποινή φυλακίσεως πέντε (5) ετών και χρηματική ποινή δύο χιλιάδων (2.000) Ευρώ, για κατοχή ναρκωτικών (από κοινού), η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται, δια του πρώτου λόγου αυτής (αναιρέσεως), ότι ζητεί την αναίρεση της άνω αποφάσεως "δια έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας της αποφάσεως που επιβάλλει το Σύνταγμα" και ουδέν άλλο πέραν αυτού. Ούτως όμως διατυπούμενος ο λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος και απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού δεν αναφέρει εις τί συνίσταται η απλώς κατά τον ορισμόν του νόμου επικαλουμένη έλλειψη αιτιολογίας που προβάλλεται χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα περιστατικά και παραδοχές της αποφάσεως. Η απαιτουμένη κατά τα άρθρα 93 § 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δικ., όπως ετροποποιήθη το τελευταίο με το άρθρο 2 § 5 του Ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγον αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δικ. υπάρχει όταν, προκειμένου περί καταδικαστικής αποφάσεως, περιέχονται σ'αυτήν με πληρότητα και σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και στήριξαν την κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που απεδείχθησαν, στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Η αιτιολογία αυτή πρέπει να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς. Είναι δε αυτοτελείς ισχυρισμοί εκείνοι, οι οποίοι προβάλλονται, σύμφωνα με τα άρθρα 170 § 1 και 332 § 2 Κ.Ποιν.Δικ. στο δικαστήριο της ουσίας, από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του και τείνουν εις την άρση του αδίκου χαρακτήρος της πράξεως, τον αποκλεισμό ή την μείωση της ικανότητος προς καταλογισμόν ή την εξάλειψη του αξιοποίνου ή την μείωση της ποινής, εφ'όσον όμως προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα, δηλαδή, τα πραγματικά περιστατικά τα οποία είναι αναγκαία για την θεμελίωσή τους, χωρίς να αρκεί μόνον η επίκληση της νομικής διατάξεως, η οποία τους προβλέπει ή του χαρακτηρισμού με τον οποίον είναι γνωστοί αυτοί στην νομική ορολογία· και τούτο δια να μπορέσει ο δικαστής, ύστερα από αξιολόγηση να τους κάμει δεκτούς ή να τους απορρίψει, άλλως το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή τους. Τοιούτος αυτοτελής ισχυρισμός είναι και η επίκληση από τον κατηγορούμενο για παραβάσεις του Νόμου 1729/1987 "καταπολέμηση της διάδοσης των ναρκωτικών, προστασία των νέων και άλλες διατάξεις", ή τον συνήγορό του της συνδρομής της περιπτώσεως του άρθρου 13 § 1 του ιδίου νόμου όπως ισχύει, η οποία καλύπτει εκείνους που απέκτησαν την έξη της χρήσεως των ναρκωτικών (ουσιών) και την οποία δεν μπορούν να αποβάλουν με τις δικές τους δυνάμεις και έχει ως συνέπεια την ηπιώτερη ποινική μεταχείριση του δράστου (παραγρ. 4). Δια να είναι όμως σαφής και ορισμένος αυτός ο ισχυρισμός και να προκύπτει εντεύθεν υποχρέωση του δικαστηρίου να τον εξετάσει και να αιτιολογήσει την σχετική κρίση του, δεν αρκεί μόνον η επίκληση του όρου ότι εκείνος είναι "τοξικομανής", αλλά πρέπει για την θεμελίωσή του να γίνεται επίκληση και των κατά την άνω διάταξη πραγματικών περιστατικών, δηλαδή ότι ο κατηγορούμενος από τη χρήση των ναρκωτικών ουσιών απέκτησε την έξη της χρήσεως αυτών, την οποίαν δεν μπορεί να αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις. Χωρίς την προβολή του ως άνω σαφούς και ορισμένου ισχυρισμού, δεν υφίσταται υποχρέωση του δικαστηρίου να απαντήσει επ' αυτού με ιδιαίτερη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση και τα πρακτικά αυτής, υπ'αριθμ. 57/2006 του Πενταμελούς Εφετείου Κερκύρας, ο συνήγορος της αναιρεσειούσης υπέβαλε τον αυτοτελή ισχυρισμό "περί τοξικομανίας" αυτής, μόλις ήρχισεν η αποδεικτική διαδικασία, στο στάδιο δε της αγορεύσεώς του περί της ενοχής της κατ/νης ζήτησε να γίνει δεκτός ο αυτοτελής ισχυρισμός "περί τοξικομανίας" αυτής, χωρίς κατ' αμφότερα τα άνω σημεία, να επικαλεσθεί άλλα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, ότι, ήτοι, έχει αποκτήσει την έξη της χρήσεως των ναρκωτικών και δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές της δυνάμεις. Εντεύθεν και το δικαστήριο δεν είχεν υποχρέωση να απαντήσει στον άνω ασαφή και αόριστο ισχυρισμό της αναιρεσειούσης, πέραν του ότι (το δικαστήριο) ως εκ περισσού απήντησε στον τοιούτο ισχυρισμό τον οποίον τελικώς απέρριψε και δη: Για την δεύτερη κατηγορουμένη πλέον της στο ακροατήριο εμφανίσεώς της υπάρχουν οι εκθέσεις ψυχικής πραγματογνωμοσύνης των .... και ....., ψυχιάτρων, επί των οποίων όμως το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηρίξει τον ισχυρισμό της τοξικομανίας γιατί αμφότερες οι εκθέσεις συντάχθηκαν κατόπιν πληροφοριών της ιδίας εξετασθείσης και, στην μεν πρώτη κρίνεται η ίδια ως τοξικομανής, στην δε δεύτερη η ίδια είναι "παλαιά τοξικομανής". Πρέπει να σημειωθεί και ότι η τελευταία κατηγορουμένη με την θέλησή της παρακολουθεί πρόγραμμα απεξαρτήσεως. Επομένως οι εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δικ. δεύτερος λόγος της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως και πρώτος των προσθέτων λόγων είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Περαιτέρω και ο έτερος των προσθέτων λόγων, με την αιτίαση ότι η ανωτέρω (ως εκ περισσού εκτεθείσα) αιτιολογία, με την οποία απερρίφθη ο περί τοξικομανίας αυτοτελής ισχυρισμός, περιέχει ασάφεια και αντίφαση και στερείται νομίμου βάσεως και καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικόν έλεγχο περί της ορθής ή μη εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως του άρθρου 13 Ν. 1729/1987, αλυσιτελώς προβάλλεται, ως ερειδόμενος επί αναληθούς προϋποθέσεως, ότι έπρεπε δηλαδή να αιτιολογηθεί η απόρριψή του, και πρέπει να απορριφθεί, αφού το δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει, πολλώ μάλλον δε να αιτιολογήσει απόρριψη του ασαφούς και αορίστου ισχυρισμού.
Μετά ταύτα πρέπει να απορριφθούν η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της καθώς και οι από 12/14-11-2007 πρόσθετοι λόγοι, καταδικασθεί δε η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 § 1 Κ.Ποιν.Δικ.).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7/11/2006 αίτηση της Χ1, καθώς και τους από 12/14-11-2007 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της υπ'αριθμ. 57/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κερκύρας. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 4 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ