Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 2229 / 2007    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Ανθρωποκτονία από αμέλεια.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια. Ορθή και αιτιολογημένη η καταδίκη για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Υπάρχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία (93 παρ. 3 του Συντ. και 139 του Κ.Π.Δ.). Αποκλειστική υπαιτιότητα – υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ αμέλειας και επελθόντος αποτελέσματος. Δεν υπάρχει απόλυτη ακυρότητα (άρθρο 329, 331, 333, 364 παρ. 2 και 369 του Κ.Π.Δ.). Δεν είναι απαραίτητη η καταχώρηση στα πρακτικά του περιεχομένου του εγγράφου που αναγνώσθηκε. Δεν είναι αναγκαία η αναφορά πρόσθετων στοιχείων του εγγράφου (συντάκτης, τόπος καταρτίσεως κ.λ.π.), όταν μάλιστα ο κατηγορούμενος δεν πρόβαλε οποιαδήποτε αντίρρηση στην ανάγνωσή του. Απαιτείται η προηγούμενη υποβολή αιτήσεως από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του, που πρέπει να προκύπτει από τα πρακτικά για ανάγνωση εγγράφου που ο ίδιος δεν επικαλέστηκε.




Αριθμός 2229/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ......, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπύρο Αμπόνη, περί αναιρέσεως της 237/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22.2.2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 460/2007.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ'του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η αιτιολογία αυτή μπορεί να συμπληρώνεται από το διατακτικό της αποφάσεως, με το οποίο το σκεπτικό αποτελεί ενιαίο όλο. Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, ειδικότερα αρκεί ο προσδιορισμός τους κατ' είδος, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά. Πρέπει όμως να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά από αυτά, προκειμένου να μορφώσει την καταδικαστική για τον κατηγορούμενο κρίση του.
Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης, σε συνδυασμό με το διατακτικό της, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα εξής: " ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια που του αποδίδεται με το κατηγορητήριο. Συγκεκριμένα αποδείχθηκε ότι στο ....χιλιόμετρο της Ε.Ο Θεσσαλονίκης- Πολυγύρου, την ..... και περί ώρα 08.00 οδηγώντας την υπ' αριθμό .... δίκυκλη μοτοσυκλέττα, όταν έφθασε στο παραπάνω χιλιόμετρο ..... και ειδικότερα στο ύψος του χωριού .... αφενός δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή και δεν ασκούσε τον προσήκοντα έλεγχο και εποπτεία στο όχημά του, ώστε να μπορεί σε κάθε περίπτωση να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς και αφετέρου δεν ρύθμισε την ταχύτητα του οχήματός του κατά τρόπο ώστε αν είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματός του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο που μπορεί να προβλεφθεί και το οποίο βρίσκεται στο ορατό από αυτόν μπροστινό τμήμα της οδού, ενόψει του ότι εκινείτο σε κατοικημένη περιοχή και έτσι αν και αντιλήφθηκε από αρκετή απόσταση τον πεζό ..... υπήκοο Αλβανίας και κάτοικο ......, να διασχίζει κάθετα το οδόστρωμα από αριστερά προς δεξιά, σε σχέση με την πορεία του, δεν μπόρεσε να ακινητοποιήσει έγκαιρα το όχημά του, ούτε να ενεργήσει τον κατάλληλο αποφευκτικό ελιγμό, με αποτέλεσμα να παρασύρει τον παραπάνω παθόντα, ο οποίος πλην των άλλων σωματικών κακώσεων, υπέστη οργανωμένο αιμάτωμα αμφοτέρων των ημισφαιρίων του εγκεφάλου, ινιακή και διάβρωση της αρτηρίας της τραχείας και συνεπεία αυτής μαζική εσωτερική αιμορραγία από την οποία ως μόνη ενεργό αιτία επήλθε ο θάνατός του στις ..... ενώ συνέχιζε αδιακόπως να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, στο οποίο εισήχθη αμέσως μετά το θανάσιμο τραυματισμό του. Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου, ότι ο παθών, έτρεχε και εμφανίστηκε αιφνίδια μπροστά του δεν ευσταθεί, γιατί όπως αποδείχθηκε, ο παθών δεν έτρεχε, αλλά, μέχρι να φθάσει στο σημείο της οδού όπου παρασύρθηκε από τη μοτοσυκλέττα, είχε ήδη διανύσει ολόκληρο το άλλο ρεύμα της οδού, πλάτους έξι(6) μέτρων και το μισό του ρεύματος κυκλοφορίας στο οποίο εκινείτο ο κατηγορούμενος. Δηλαδή ο παθών, μέχρι να φθάσει στο σημείο παράσυρσής του, διήνυσε εννέα (9) μέτρα από την πλευρά του κατηγορούμενου, σε σχέση με την πορεία του, πράγμα που σημαίνει ότι ο τελευταίος, αν πρόσεχε, όπως όφειλε, μπορούσε να αντιληφθεί τον παθόντα και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα (ακινητοποίηση ή αποφευκτικό ελιγμό) ή να αποφύγει την παράσυρση του θύματος. Επίσης δεν αποδείχθηκε βάσιμος ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου, ότι ο θάνατος του θύματος δεν οφείλεται στον τραυματισμό του από το τροχαίο, αλλά σε άλλη αιτία. Αντίθετα, από τα αναγνωσθέντα έγγραφα (ιατροδικαστικές εκθέσεις κλπ), προκύπτει ότι αιτία του θανάτου του θύματος ήταν ο τραυματισμός του, έστω και αν αυτός (θάνατος) επήλθε κατά τη διάρκεια της συνεχιζόμενης νοσηλείας του ύστερα από 48 ημέρες από τον τραυματισμό του. Επομένως, πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια...". Στη συνέχεια, το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα μηνών, της οποίας την εκτέλεση ανέστειλε επί τρία έτη.
Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο και στοιχειοθετούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία πείστηκε γι' αυτά και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους τα υπήγαγε στην ουσιαστική ποινική διάταξη των άρθρων 28 και 302 παρ.1 του Π.Κ, που εφαρμόστηκαν, τις οποίες ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου παραβίασε με ασαφείς ή ελλιπείς ή αντιφατικές παραδοχές. Ειδικότερα σε σχέση με τις επί μέρους αιτιάσεις του αναιρεσείοντος και συγκεκριμένα για την ύπαρξη συνυπαιτιότητας του παθόντος προσώπου, αναφέρονται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση τα πραγματικά εκείνα περιστατικά, που απέκλειαν την ύπαρξη τέτοιας ευθύνης του και με βάση τα οποία κατέληξε στην αποκλειστική υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος. Επίσης πλήρη και ειδική αιτιολογία διαλαμβάνει η προσβαλλόμενη απόφαση, σε σχέση με τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος για ανυπαρξία αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς του και των τραυμάτων που προκλήθηκαν στον παθόντα, συνεπεία των οποίων, έστω μετά μακρά νοσηλεία 48 ημερών, αυτός κατέληξε, χωρίς να δημιουργείται περαιτέρω οποιαδήποτε αντίφαση, από το γεγονός ότι ενώ στα πρακτικά αναφέρεται, ότι αναγνώστηκε μια ιατροδικαστική έκθεση, στο αιτιολογικό της, από προφανή παραδρομή, αναφέρεται σε "ιατροδικαστικές εκθέσεις". Περαιτέρω, οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, με τις οποίες, υπό την επίκληση του λόγου της ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας, πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την ουσιαστική κρίση του Δικαστηρίου, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες. Μετά από αυτά, ο σχετικός λόγος αναιρέσεως, που προβλέπεται από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ'του Κ.Π.Δ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Από τις διατάξεις των άρθρων 329, 333 παρ.2, 358, 364 και 369 Κ.Π.Δ, προκύπτει ότι η συνεκτίμηση από το δικαστήριο, ως αποδεικτικού μέσου, εγγράφου που δεν αναγνώστηκε κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, κατά το άρθρο 171 παρ.1 εδ.δ του ίδιου Κώδικα, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α του Κ.Π.Δ λόγο αναιρέσεως, διότι αποστερείται ο κατηγορούμενος του δικαιώματος να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο. Περαιτέρω, στα πρακτικά της δίκης δεν είναι απαραίτητο να καταχωρείται το περιεχόμενο του εγγράφου που αναγνώσθηκε, πρέπει όμως να αναφέρονται τα στοιχεία που το εξατομικεύουν, ώστε να μπορεί να διαγνωσθεί αν το συγκεκριμένο έγγραφο πράγματι αναγνώσθηκε. Διαφορετικά παραβιάζονται οι ως άνω διατάξεις που επιβάλλουν την ανάγνωση των εγγράφων στο δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου. 'Ετσι, εφόσον βεβαιώνεται στα πρακτικά ότι έγινε η ανάγνωση τέτοιου εγγράφου, νοείται ότι παρασχέθηκε και η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο, ενόψει του ότι η δυνατότητά του αυτή δεν εξαρτάται από τον τρόπο που αναφέρεται το έγγραφο αυτό στα πρακτικά, αλλά από το αν αναγνώσθηκε.
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της απόφασης, το Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, στήριξε την περί ενοχής κρίση του και καταδίκη του αναιρεσείοντος και στα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά της δίκης, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα με αριθμούς ... 3) ιατροδικαστική έκθεση, 4) το 3112/2000 έγγραφο και 5) το 110/2002 ειδική διαδικασία....". Με την καταχώριση των εγγράφων αυτών στα πρακτικά, για την ανάγνωση των οποίων άλλωστε ο αναιρεσείων δεν προέβαλε οποιαδήποτε αντίρρηση, δε δημιουργείται καμία αμφιβολία ως προς την ταυτότητά τους, όπως και δεν ήταν αναγκαία οποιαδήποτε άλλη αναφορά σχετική με τα πρόσθετα στοιχεία αυτών, όπως ο συντάκτης τους, ή ο τόπος και ο χρόνος εκδόσεώς τους, αφού, με την ανάγνωσή τους, προσδιορίστηκε η ταυτότητά τους και κατά το περιεχόμενό τους, οπότε ο αναιρεσείων είχε την δυνατότητα να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις αναφορικά με το περιεχόμενό τους. Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 364 παρ.1 του Κ.Π.Δ, προκύπτει ότι είναι υποχρεωτική η ανάγνωση των εγγράφων που υποβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας και δεν αμφισβητήθηκε η γνησιότητά τους. Αν το δικαστήριο αρνηθεί την άσκηση του δικαιώματος αυτού στον κατηγορούμενο ή δεν απαντήσει, τότε ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ακροάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. β και 170 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. Η έλλειψη όμως της ακροάσεως προϋποθέτει την υποβολή γραπτού ή προφορικού αιτήματος ή προτάσεως, που να συνοδεύεται με την άσκηση του δικαιώματος αυτού, που παρέχεται στον κατηγορούμενο από το νόμο, η υποβολή δε πρέπει να προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδριάσεως του δικαστηρίου, χωρίς να επιτρέπεται αμφισβήτηση της ακριβείας αυτών, παρά μόνο με προσβολή τους για πλαστότητα ή διόρθωσή τους, κατά τη διαδικασία του άρθρου 145 του Κ.Π.Δ. Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Δικαστήριο δεν ανέγνωσε και κατ' επέκταση δεν έλαβε υπόψη του την έγγραφη ιατρική γνωμάτευση του ιατρού ...., την οποία είχε επικαλεστεί και προσκομίσει στο Δικαστήριο. Από τα πρακτικά όμως της δίκης του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, που παραδεκτά επισκοπούνται από τον 'Αρειο Πάγο, δεν προκύπτει ότι υποβλήθηκε από τον αναιρεσείοντα- κατηγορούμενο ή τον παραστάντα συνήγορό του ανάλογο αίτημα, ούτε περαιτέρω προκύπτει ότι ζητήθηκε η διόρθωση των πρακτικών της δίκης εκείνης κατά το σημείο τούτο, ούτε ότι προσβλήθηκαν αυτά για πλαστότητα.
Συνεπώς ο σχετικός, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. β του Κ.Π.Δ, προβαλλόμενος λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση στο σύνολό της και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Π.Δ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την αναίρεση του ......για αναίρεση της υπ' αριθμό 237/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα, από διακόσια είκοσι (220) ) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή