Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 792 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Αιτιολογία αποφάσεως που απορρίπτει ένδικο μέσο (έφεση) ως εκπρόθεσμο. Αγνώστου διαμονής. Η τυχόν ακυρότητα της επίδοσης ή ανώτερη βία πρέπει να περιέχονται στην έφεση. Επίκληση λόγου αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας. Αοριστία λόγων εφέσεως (δεν προσδιορίζεται αν είχε η κατηγορούμενη γνωστή, και ποια, διαμονή). Απορρίπτει αίτηση.




Αριθμός 792/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη-Εισηγητή, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας-κατηγορουμένης ...., κατοίκου ......, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Λιακοπούλου, για αναίρεση της 46454/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα-κατηγορουμένη, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Οκτωβρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1766/2008.

Αφού άκουσε
Την πληρεξούσια δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ.2 και 156 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι ως άγνωστης διαμονής θεωρείται εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του σε άγνωστο μέρος για τη δικαστική αρχή που έχει εκδώσει το προς επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη εισαγγελική ή αστυνομική αρχή και στην περίπτωση αυτή η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως άγνωστης διαμονής, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ.1 εδ. δ προσώπων, προς τον δήμαρχο ή αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο, που όρισε ο δήμαρχος, της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του, άλλως η επίδοση είναι άκυρη και δεν αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως ενδίκων μέσων, που ορίζεται στη διάταξη του άρθρου 473 παρ.1, ΚΠΔ. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ.1 ΚΠΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλωθεί στη αρμόδια εισαγγελική αρχή και, αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ'αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Όταν δε το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως ή βουλεύματος επιτρέπεται αναίρεση (476 παρ.1 και 2 ΚΠΔ). Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσης για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα, η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως, ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος του εκκαλούντος, το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό τούτου ή μνεία, κατά τα άρθρα 154 παρ.1, 156 και 161 παρ.1 ΚΠΔ στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται δια της εφέσεως λόγος ακυρότητας της επιδόσεως, ή ανώτερης βίας, εκ της οποίας απολέσθηκε η προθεσμία, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου τούτου κρίση του δικαστηρίου. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ως άγνωστης διαμονής, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας δεν εμπίπτει ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεώς του. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 46454/2008 απόφασή του, απέρριψε ως εκπρόθεσμη την 16823/21-12-07 έφεση της ήδη αναιρεσείουσας κατά της 28571/2003 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία εκείνη είχε καταδικασθεί, ερήμην, σε ποινή φυλακίσεως 12 μηνών (η οποία μετατράπηκε σε χρηματική προς 4, 40 ευρώ ημερησίως), και χρηματική ποινή 1500 ευρώ, για μη έγκαιρη καταβολή εισφορών προς το ΤΕΒΕ, αφού δέχθηκε τα εξής: "Από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν, την κατάθεση του μάρτυρα και την εν γένει συζήτηση προέκυψε ότι η εκκαλουμένη απόφαση δημοσιεύτηκε ερήμην της κατηγορουμένης την 26.2.2003. Επιδόθηκε σ' αυτήν όπως προκύπτει από το παραπάνω αναγνωσθέν αποδεικτικό επίδοσης την 27.2.2006 ως αγνώστου διαμονής. Η κρινόμενη έφεση ασκήθηκε την 21-12-07 όπως προκύπτει από την αναγνωσθείσα έκθεση έφεσης. Η κατηγορούμενη ισχυρίζεται ότι ουδέποτε έλαβε γνώση της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία ακύρως της κοινοποιήθηκε ως αγνώστου διαμονής, δεδομένου ότι αυτή κατά τον χρόνο της επίδοσης είχε γνωστή διαμονή, διαμένουσα στην ..... επί της οδού ...... Ο παραπάνω εξετασθείς μάρτυρας καταθέτει ότι η κατηγορουμένη τον Φεβρουάριο 2006 έμενε στην .... Στα αναγνωσθέντα εκκαθαριστικά σημειώματα της Δ.Ο.Υ. αναφέρεται ως κατοικία της κατηγορουμένης η οδός ...... Πλην όμως από τα παραπάνω δεν πείθεται το Δικαστήριο διότι έρχονται εν αντίθεση με το αναγνωσθέν αποδεικτικό επίδοσης της εκκαλουμένης το οποίο δεν προσβάλλεται και από το οποίο προκύπτει ότι η κατηγορουμένη, αναζητήθηκε στην ...... όπου και δεν βρέθηκε αλλά ήταν απούσα από τον τόπο της πιο πάνω κατοικίας της και ήδη αγνώστου διαμονής. Ο επιδόσας αναφέρει στην συνέχεια ότι διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε στην κατοικία αυτή ή άλλο πρόσωπο σχετικό με τα αναφερόμενα στο άρθρ. 156 § 1 ΚΠΔ επεδόθη δε στην κατηγορουμένη ως αγνώστου διαμονής εγκύρως...." Από την 16823/21-12-07 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού και του βάσιμου των λόγων αναιρέσεως, προκύπτει ότι η εκκαλούσα, προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς της, είχε προβάλει με αυτή, επί λέξει, ότι "διότι ουδέποτε έλαβε γνώση ούτε του κλητηρίου θεσπίσματος ούτε της απόφασης, διότι επιδόθηκε σε λάθος διεύθυνση". Κατά την έναρξη της εκδίκασης της εφέσεως η ήδη αναιρεσείουσα, δια της συνηγόρου της, που την εκπροσώπησε στο Δικαστήριο, ζήτησε να γίνει δεκτό ότι η κατηγορουμένη αναιρεσείουσα "δεν έλαβε γνώση της εκκαλούμενης απόφασης η οποία ακύρως κοινοποιήθηκε σε αυτήν ως αγνώστου διαμονής και ζήτησε να εξετασθεί μάρτυρας αποδείξεως περί του εμπροθέσμου της έφεσης". Με όσα εξέθεσε η κατηγορουμένη αναιρεσείουσα στην πιο πάνω 16823/21-12-07 έφεσή της, δεν πρόβαλε ακυρότητα του αποδεικτικού ή της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής, ούτε και λόγους ανώτερης βίας για τους οποίους απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως (η επίκληση μόνο της μη γνώσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως, δεν συνιστά λόγο ανώτερης βίας). Συγκεκριμένα δεν ανέφερε η αναιρεσείουσα στην έφεσή της ποιά ήταν η τελευταία γνωστή κατοικία της, με την έννοια που αναφέρθηκε πιο πάνω, κατά το χρόνο της επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως, και αν αυτή ήταν γνωστή στην Εισαγγελική αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση. Δεν ανέφερε καν, αν κατά το χρόνο της επιδόσεως η αναιρεσείουσα διέμενε σε μία ορισμένη διεύθυνση, αλλά απλώς ότι "επιδόθηκε σε λάθος διεύθυνση". Η αναιρεσείουσα προβάλλει μόνο (εμμέσως) τον ισχυρισμό ότι δεν κλητεύθηκε, ισχυρισμός, όμως οποίος απορρίφθηκε με την πιο πάνω πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, ως αβάσιμος. Ειδικότερα, στην πιο πάνω αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, τόσο η χρονολογία επιδόσεως της εκκαλούμενης 28571/2003 ερήμην καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών στις 27/2/2006, η οποία προκύπτει από το με την αυτή ημερομηνία σχετικό αποδεικτικό επιδόσεως (που μνημονεύεται και αναφέρεται μεταξύ των εγγράφων που αναγνώσθηκαν, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης), όσο και η ημερομηνία ασκήσεως της εφέσεως, στις 21/12/2007, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας. Εφόσον δε η εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα δεν επικαλείτο με την έφεσή της ακυρότητα της επιδόσεως, ούτε επικαλείτο λόγους ανώτερης βίας, εξαιτίας των οποίων παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, ούτε ότι αυτή είχε κατά το χρόνο της εν λόγω επιδόσεως ειδικώς προσδιοριζόμενη γνωστή διαμονή, η οποία ήταν γνωστή στην Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως, με συνέπεια ο διαλαμβανόμενος στην έφεση ισχυρισμός της, να είναι εντελώς αόριστος και απαράδεκτος, το Δικαστήριο δεν είχε την υποχρέωση να διαλάβει στην προσβαλλόμενη, απόφασή του αιτιολογία για την εγκυρότητα της επιδόσεως ή για την ύπαρξη ή όχι λόγου ανώτερης βίας. Ως εκ περισσού δε εξετάσθηκε στο ακροατήριο μάρτυρας επί του ζητήματος αυτού και ως εκ περισσού το Δικαστήριο απάντησε στους, αορίστως, άλλωστε, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμούς του πληρεξουσίου της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας. Οι συναφείς, επομένως, προβαλλόμενες αιτιάσεις, σχετικά με την έλλειψη αιτιολογίας της απόφασης, είναι αβάσιμες, σύμφωνα και με την αναφερόμενη στην αρχή νομική σκέψη. Ειδικότερα η προβαλλόμενη αιτίαση της αναιρεσείουσας "ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του και δεν συνεκτίμησε τα αναγνωσθέντα έγγραφα και την κατάθεση του μάρτυρα από την οποία προκύπτουν ότι η διαμονή της κατηγορουμένης ήταν γνωστή και απεδείχθη ότι διαμένει επί της οδού ..... άνω των 20 ετών και δεν επήλθε καμία μεταβολή στην διεύθυνση της κατοικίας της", αλυσιτελώς προβάλλεται, αφενός, διότι, όπως προαναφέρθηκε η ήδη αναιρεσείουσα δεν πρόβαλε με την έφεσή της ότι είχε γνωστή διαμονή (......) και αφετέρου, όπως δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση σε αυτή την διεύθυνση αναζητήθηκε (ως η τελευταία γνωστή αυτής κατοικία), όπως προέκυπτε από το μη προσβαλλόμενο για πλαστότητα πιο πάνω αποδεικτικό επιδόσεως, πλην όμως δεν βρέθηκε, καθόσον μετώκησε σε άγνωστη διεύθυνση. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, με όσα δέχθηκε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ μοναδικό λόγο αναιρέσεως, είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν. Μετά από αυτά η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στην αναιρεσείουσα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την 109/17-10-2008 αίτηση αναιρέσεως της ....., κατά της 46454/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή