Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 268 / 2008    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ανθρωποκτονία από αμέλεια.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια. Αναίρεση καταδικαστικής απόφασης με την επίκληση ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Υπάρχει αντιφατική αιτιολογία. Αναιρεί και παραπέμπει.





Αριθμός 268/2008


ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ


Στ' Ποινικό Τμήμα


Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, ........., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Σταμούλο, περί αναιρέσεως της 129/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσες τις 1) ........, 2) ........., 3) ........ και 4) ..........., που οι τρείς πρώτες παρέστησαν η τέταρτη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μπλάνα.
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Μαρτίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 827/07.
Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 302 παρ. 1 και 28 του ΠΚ, προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του προβλεπόμενου από αυτές εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται αντικειμενικά μεν πρόκληση θανάτωσης άλλου, υποκειμενικά δε α) μη καταβολή από το δράστη της επιβαλλόμενης, κατ' αντικειμενική κρίση, προσοχής, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλει, βάσει των νομικών κανόνων, των συνηθειών που επικρατούν στις συναλλαγές και της κοινής πείρας και λογικής και β) δυνατότητα αυτού, βάσει των προσωπικών περιστάσεων, γνώσεων και ικανοτήτων του, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο, από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής, είτε δεν προέβλεψε (άνευ συνειδήσεως αμέλεια), είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν (συνειδητή αμέλεια) και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της πράξης ή παράλειψης του δράστη και του επελθόντος αποτελέσματος. Εξάλλου, έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ. ΚΠοινΔ, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την διαδικασία, σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται η αποδεικτική βαρύτητα εκάστου. Πρέπει, όμως, να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, για να καταλήξει στην κρίση του περί ενοχής του κατηγορουμένου, όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνον ορισμένα από αυτά. Περαιτέρω, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν κάνει σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών, που δέχθηκε ως αληθινά, στη διάταξη που εφάρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκείμενη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε τον αναιρεσείοντα ένοχο ανθρωποκτονίας από αμέλεια και του επέβαλε ποινή φυλακίσεως 12 μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για μία τριετία. Η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε στο αιτιολογικό της, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει, αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, τα ακόλουθα: " Την 10-8-2000, την 05.16 πρωϊνή ώρα ο ......... οδηγούσε την ....... μοτοσυκλέτα του και κινούνταν στην προς ...... κατεύθυνση της επαρχιακής οδού ......-........ Ιστιαίας, που είναι δρόμος πλάτους 6.30 μ. Σε κάποιο σημείο του δρόμου αυτού ο παραπάνω οδηγός, για άγνωστους λόγους, ξέφυγε από την πορεία του, διέγραψε με το δίτροχό του ελικοειδή πορεία περίπου 43.30 μέτρων και προσέκρουσε πλαγιομετωπικά στο αντιθέτως κινούμενο όχημα με αριθμό κυκλοφορίας ....... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο κατηγορούμενος. Στη συνέχεια το δίτροχο, διαγράφοντας μια περίπου κάθετη πορεία 12.40 μ στο ρεύμα προς ......., ακινητοποιήθηκε, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του οδηγού του δίτροχου, σε όλο του το σώμα και την επέλευση του θανάτου του. Υπαίτιος του παραπάνω αποτελέσματος υπήρξε και ο κατηγορούμενος, ο οποίος, από αμέλειά του, έλλειψη δηλαδή της προσοχής που όφειλε ως μέσος συνετός οδηγός και μπορούσε να καταβάλει στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, ώστε να αντιληφθεί έγκαιρα την απότομη εκτροπή του δίτροχου και να τροχοπεδήσει, μειώνοντας στο ελάχιστο την ταχύτητα του οχήματός του, ενεργώντας συγχρόνως αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά. Αντίθετα ο παραπάνω, ενώ είχε αντιληφθεί την κίνηση του δίτροχου από απόσταση περίπου 2,5 χιλιομέτρων(βλ απολογία του)και όφειλε να είχε αντιληφθεί και την εκτροπή του, εφόσον αυτή έγινε σε απόσταση 43,30 μ. πριν τη σύγκρουση, συνέχισε την πορεία του, χωρίς να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε αποφευκτική για τη σύγκρουση και τις εξ' αυτής συνέπειες, ενέργεια. Εξ' άλλου, και ο ίδιος δεν αναφέρει ότι προέβη σε οποιαδήποτε αποφευκτική ενέργεια για την αποφυγή της σύγκρουσης ή τη μείωση έστω των συνεπειών της. Τα παραπάνω αποδεικνύονται από το σχεδιάγραμμα της τροχαίας, με ημερομηνία ........, που συνοδεύει την έκθεση αυτοψίας και ενισχύονται από τις καταθέσεις των μαρτύρων και την απολογία του κατηγορουμένου. Πρέπει επομένως να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος της πράξεως της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, όπως αυτή διαλαμβάνεται στο διατακτικό". Με τις παραδοχές όμως αυτές, η προσβαλλόμενη απόφαση, περιέχει ασαφείς, ελλιπείς και αντιφατικές αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν περαιτέρω ανέφικτο τον έλεγχο από τον ’ρειο Πάγο, ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων των άρθρων 28, και 302 του Π.Κ, τις οποίες εκ πλαγίου παραβίασε με ελλιπείς και αντιφατικές παραδοχές και έτσι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Τούτο, γιατί: α) ενώ η απόφαση δέχεται, ότι ο κατηγορούμενος- αναιρεσείων δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη προσοχή, ώστε να αντιληφθεί έγκαιρα την απότομη εκτροπή του διτρόχου, δεν αιτιολογεί με βάση ποια συγκεκριμένα περιστατικά, όφειλε αυτός να αντιληφθεί την απότομη εκτροπή του διτρόχου, β) δεν προσδιορίζεται το όριο ταχύτητας στην περιοχή του συμβάντος, ώστε σε περίπτωση υπέρβασής του, να υπάρξει ανάλογη μείωσή της, όπως επίσης δεν προσδιορίζεται η ταχύτητα με την οποία έβαινε το όχημα του αναιρεσείοντος γ) δεν αιτιολογείται ότι ο αναιρεσείων, είχε τη δυνατότητα, προκειμένου να αποφύγει την πρόσκρουση επί του οχήματός του, του δικύκλου μοτοποδηλάτου, να κατευθύνει το όχημά του, σε διαφορετική από εκείνη που οδηγούσε κατεύθυνση και συγκεκριμένα, ότι στο ρεύμα πορείας του προς τα δεξιά, υπήρχε ανάλογος χώρος, ώστε να επιχειρήσει οιονδήποτε αποφευκτικό ελιγμό, δ) υπάρχει αντίφαση, ως προς την παραδοχή της προσβαλλόμενης αποφάσεως, σύμφωνα με την οποία ο αναιρεσείων, κανονικά κινούμενος στο δικό του ρεύμα πορείας, όφειλε και μπορούσε να αντιληφθεί την εκτροπή του δικύκλου μοτοποδηλάτου, τη στιγμή που δέχεται ότι υπήρξε αιφνίδια (απότομη) η εκτροπή του οχήματος, που οδηγούσε ο παθών, με ελικοειδή μάλιστα πορεία, η κατάληξη της οποίας δεν ήταν δυνατό να προβλεφθεί. 'Ετσι, όμως, υφίσταται αντιφατική αιτιολογία και ο σχετικός, από το άρθρο 510 παρ. 1 εδ. Δ' του Κ.Π.Δ, λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας με την μορφή της ελλείψεως νόμιμης βάσεως, είναι ουσιαστικά βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, ενώ παρέλκει η έρευνα για τους λοιπούς λόγους. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 519 του Κ.Π.Δ., στο ίδιο Δικαστήριο που την εξέδωσε, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμό 129/19-9-2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1 Φεβρουαρίου 2008 .



Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή