Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1174 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1174/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μαυρομμάτη, περί αναιρέσεως της 96/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης. Το Πενταμελές Εφετείο Κρήτης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 19 Σεπτεμβρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1613/2008.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ Δ. ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, εκτείνεται όχι μόνο στην κρίση για την ενοχή, αλλά περιλαμβάνει και την αναφορά των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία το Δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση. Τα αποδεικτικά μέσα δηλαδή πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο, στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνον από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες-έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από το καθένα. 'Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από αυτά, δεν προκύπτει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα. Η κατά το άρθρο 178 ΚΠΔ απαρίθμηση των αποδεικτικών μέσων κατά την ποινική διαδικασία, είναι ενδεικτική και αφορά τα κυριότερα από αυτά, χωρίς να αποκλείει τα άλλα. Ειδικά η αυτοψία και πραγματογνωμοσύνη, που διατάσσονται κατά τα άρθρα 180 επ. και 183 επ. ΚΠΔ με τη συνδρομή των εις τις οικείες διατάξεις προϋποθέσεων, από Ανακριτικό υπάλληλο, το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Δικαστήριο αποτελούν ιδιαίτερο και αυτοτελές είδος αποδεικτικού μέσου, διακρινόμενο των εγγράφων, τα οποία, μάλιστα μνημονεύονται και στην αναφερόμενη διάταξη του άρθρου 178 ΚΠΔ, πρέπει δε για τη δημιουργία βεβαιότητας ότι έλαβε και αυτά τα αποδεικτικά μέσα υπόψη του το Δικαστήριο, να αναφέρεται ειδικά στην αιτιολογία, μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη του. Διαφορετικά, αν δηλαδή δεν αναφέρονται μεταξύ των αποδεικτικών μέσων, δεν προκύπτει βεβαιότητα, ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και τα ιδιαίτερα αυτά αποδεικτικά μέσα, μη αρκούσης της αναφοράς στα έγγραφα και ιδρύεται ο αναφερόμενος λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλομένη υπ'αριθμ. 96/2008 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης, ο αναιρεσείων .... κηρύχθηκε ένοχος καλλιέργειας φυτών κάνναβης κατά συναυτουργία. Για να καταλήξει στην καταδικαστική του κρίση το δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στο προοίμιον του σκεπτικού της προσβαλλομένης αποφάσεώς του, ότι τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά αποδείχθηκαν "Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας που εξετάσθηκε στο ακροατήριο, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης καθώς και των εγγράφων που αναγνώστηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία". Από τα πρακτικά της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι αναγνώσθηκαν: 1) η από 13-7-2004 έκθεση αυτοψίας - ανεύρεσης, 2) η από 13-7-2004 έκθεση εξερεύνησης, 3) η από 13-7-2004 έκθεση εκρίζωσης κατάσχεσης, 4) η από 13-7-2004 τοξικολογική έκθεση, και 5) η από 13-7-2004 έκθεση εξέτασης της χημικής υπηρεσίας. Τα ως άνω υπό τον αριθμό 2, 3, 5 έγγραφα, τιτλοφορούμενα ως "έκθεση εξερεύνησης, έκθεση εκρίζωσης κατάσχεσης, και έκθεση εξέτασης της χημικής υπηρεσίας", συνιστούν τα αποδεικτικά μέσα των "εγγράφων" (άρθρ. 178 εδ.στ ΚΠΔ) και ως τέτοια ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας και συνεκτιμήθηκαν μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα. Ομοίως το ως έκθεση αυτοψίας - ανεύρεσης αναφερόμενο ως άνω έγγραφο, δεν αποτελεί ίδιον αποδεικτικό μέσο, αφού δεν διετάχθη από το δικαστήριο η διενέργεια αυτοψίας, αλλά είναι απλό έγγραφο, συνεκτιμώμενο ως τέτοιο, μετά των λοιπών αποδείξεων. Τέλος για την από 13-7-2004 τοξικολογική εξέταση (έκθεση) που συντάχθηκε από τον ιατρό .... Αναπληρωτή καθηγητή Τοξικολογίας του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου κατόπιν της υπ'αριθμ. 3008/12/354-β της 13-7-2004 έγγραφης παραγγελίας του Τμήματος Ασφαλείας Περάματος Ρεθύμνου, που αποτελεί, κατά την προαναφερόμενη διάταξη, ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο στην ποινική διαδικασία, ναι μεν δεν γίνεται καμία μνεία στην αρχή της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπου προσδιορίζονται γενικά και κατ' είδος τα ληφθέντα υπόψη αποδεικτικά μέσα, όμως από το όλο περιεχόμενο της (προσβαλλομένης) αποφάσεως, αδιστάκτως προκύπτει, ότι ελήφθη υπόψη και συνεκτιμήθηκε και η ως άνω "τοξικολογική εξέταση", αφού το συμπέρασμα αυτής ότι "στα υπό εξέταση 910 δενδρύλια ανιχνεύτηκαν κανναβινόλες (δραστικές ουσίες του φυτού cannabis)", αποτελεί παραδοχή της αποφάσεως, όπως από την παραδεκτή επισκόπηση αυτής προκύπτει. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, ότι η απόφαση πρέπει να αναιρεθεί γιατί δεν λήφθηκαν υπόψη τα ως άνω έγγραφα και η ως άνω "τοξικολογική εξέταση", πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος. Η επιβαλλόμενη από το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των αποφάσεων, η έλλειψη της οποίας, ιδρύει τον κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, πρέπει, επί καταδικαστικών αποφάσεων, να υπάρχει, όχι μόνον ως προς την κατηγορία, αλλά να επεκτείνεται και στους προβαλλόμενους από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, αυτοτελείς ισχυρισμούς. Αυτοί δε είναι εκείνοι, οι οποίοι προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής. Χαρακτήρα αυτοτελούς ισχυρισμού έχει και το αίτημα του κατηγορουμένου ή του συνηγόρου του, για επιβολή μειωμένης ποινής στην περίπτωση του άρθρου 133 εδ. 1 του ΠΚ, σύμφωνα με το οποίο, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλλει ποινή ελαττωμένη (άρθρο 83) σε όποιον, κατά το χρόνο που τέλεσε αξιόποινη πράξη, είχε συμπληρώσει το δέκατο όγδοο , όχι όμως και το εικοστό πρώτο έτος της ηλικίας του. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των ενσωματωμένων σε αυτήν πρακτικών ο συνήγορος του κατηγορουμένου προέβαλε το αίτημα να αναγνωρισθεί στον τελευταίο το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας (αριθμ. 133 εδ. 1, 83 του ΠΚ). Το ως άνω Δικαστήριο απέρριψε το παραπάνω αίτημα του κατηγορουμένου με την αιτιολογία, ότι "η ακριβής ηλικία (έτος γεννήσεως) του κατηγορουμένου δεν αποδείχθηκε από τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, οπωσδήποτε δε δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο που τέλεσε την πράξη δεν είχε συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος της ηλικίας του". Έτσι κρίνοντας το ως άνω δικαστήριο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, με βάση την οποία απέρριψε το αίτημα του αναιρεσείοντος για την επιβολή ελαττωμένης ποινής λόγω μετεφηβικής ηλικίας του. Επομένως οι συναφείς, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ., λόγοι αναιρέσεως, για ελλιπή, ασαφή και αντιφατική αιτιολογία της απόφασης, σε σχέση με την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού και έλλειψη νομίμου βάσεως αυτής, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Μετά από αυτά, και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 19ης Σεπτεμβρίου 2008 αίτηση του ...., για αναίρεση της υπ' αριθμό 96/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 15 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή