Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1002 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως.




Περίληψη:
Αόριστοι λόγοι αναιρέσεως. Απορρίπτεται η αίτηση ως απαράδεκτη.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1.002/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ -----
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2008, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων α) Χ1, β) Χ2 και γ) Χ3, κατοίκων ..., που δεν παρέστησαν στο συμβούλιο, για αναίρεση της με αριθμό 234/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας.

Το Πενταμελές Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 10 Ιουνίου 2008, δύο (2) τον αριθμό και από 25 Ιουνίου 2009, αντίστοιχα, αιτήσεις τους, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1.471/2008.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου Γεώργιος Βλάσσης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με τη με αριθμό 482/14.10.2008 έγγραφη πρόταση του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Δημητρίου-Πριάμου Λεκκού, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγων, μετά της σχετικής δικογραφίας, τις αιτήσεις αναιρέσεως, α) από 10-6-2008 του κατηγορουμένου Χ1, β) από 10-6-2008 του κατηγορουμένου Χ2 και γ) από 25-6-2008 του κατηγορουμένου Χ3, κατά της υπ'αριθμ. 234/3-6-2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, εκθέτω τα εξής: Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει, ότι διά το κύρος και κατ'ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχωνται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι διά τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ'αυτή ένας τουλάχιστον λόγος, από τους αναφερομένους περιοριστικώς στο άρθρ. 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη, χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρ. 513 ΚΠΔ. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Εξ άλλου, η αίτηση αναιρέσεως που δεν περιέχει λόγους ή περιέχει λόγους ασαφείς και αορίστους, δεν μπορεί να συμπληρωθή με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρ. 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτού λόγου αναιρέσεως (βλ. ΑΠ 354/2006, εις ΠΧ/ΝΣΤ'/887).
Στην προκειμένη περίπτωση, ως προκύπτει από τις εκθέσεις των υπό κρίση αιτήσεων αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες εδήλωσαν απλώς, ότι ασκούν το εν λόγω ένδικο μέσο δι'έλλειψη της υπό του Συντάγματος επιβαλλομένης ειδικής αιτιολογίας (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ), ο δε τρίτος εξ αυτών και δι'εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής διατάξεως "των προβλεπομένων ποινικών παραβάσεων του Νόμου περί των οποίων καταδικάστηκε (άρθρο 510 παρ. Ε' ΚΠΔ)", χωρίς όμως να αναφέρουν ουδέν περιστατικό θεμελιωτικό των επικαλουμένων ανωτέρω πλημμελειών.
Επομένως, οι υπό κρίση αιτήσεις αναιρέσεως, μη περιέχουσες αναιρετικό λόγο κατά τρόπο ορισμένο, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες.Τέλος, πρέπει οι αναιρεσείοντες να καταδικασθούν στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς - Π ρ ο τ ε ί ν ω.
Να απορριφθούν ως απαράδεκτες οι αιτήσεις αναιρέσεως α) από 10-6-2008 του Χ1, β) από 10-6-2008 του Χ2, κρατουμένων εις Κλειστή Φυλακή ..., και γ) από 25-6-2008 του Χ3, κρατουμένου εις Κλειστή Φυλακή ..., κατά της υπ'αριθμ. 234/3-6-2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας. Και Να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.
Αθήναι 6 Οκτωβρίου 2008
Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου
Δημήτριος-Πρίαμος Λεκκός".

Αφού άκουσε
τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην προαναφερόμενη εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκαν, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, οι αντίκλητοι των αναιρεσειόντων.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
ΕΠΕΙΔΗ, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεως της, να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη, χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ειδικότερα, για την πληρότητα των από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ' και Ε' ΚΠΔ λόγων αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, αντιστοίχως, πρέπει: 1) στην πρώτη περίπτωση, αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση, ενώ αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά προβάλλεται ότι αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται με την αναίρεση, επί πλέον, σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες της σε σχέση με τις παραδοχές της ή ποιά αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 2/2002, ΟλΑΠ 19/2001) και 2) στη δεύτερη περίπτωση, να αναφέρεται η διάταξη που παραβιάστηκε και να προσδιορίζεται σε τί ακριβώς συνίσταται η παραβίασή της, σε σχέση με τις παραδοχές της αποφάσεως. Εξάλλου, η αίτηση αναιρέσεως, που δεν περιέχει λόγους ή περιέχει λόγους ασαφείς και αόριστους, δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτού λόγου αναιρέσεως (ΟλΑΠ 2/2002).
Εν προκειμένω, οι αναιρεσείοντες 1) Χ2, 2) Χ1 και 3) Χ3 άσκησαν τις από 10.6.2008 και 25.6.2008, αντίστοιχα, αιτήσεις αναιρέσεως ενώπιον του Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής ... ο πρώτος και ο δεύτερος και του Διευθυντή της Κλειστής Φυλακής ... ο τρίτος, κατά της 234/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, με την οποία καταδικάσθηκαν στις αναφερόμενες στην απόφαση αυτή ποινές. Στη σχετική έκθεση αναιρέσεως αναφέρει ο αναιρεσείων Χ2 επί λέξει ότι "κάνει αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ' αριθμ. 234/3.6.2008 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή κάθειρξης 7 ετών και χρηματική ποινή 10.000 ευρώ για απλή συνεργεία σε απόπειρα πώλησης ναρκωτικών. Αιτεί την αναίρεση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει διά του πληρεξουσίου δικηγόρου του". Τα αυτά ακριβώς εκθέτει στην έκθεση αναιρέσεως του και ο αναιρεσείων Χ1, ενώ ο αναιρεσείων Χ3 στη δική του έκθεση αναιρέσεως εκθέτει επί λέξει τα ακόλουθα: "Κάνει αναίρεση κατά της αριθ. 234/3.6.2008 απόφασης του 5/μελούς Εφετείου Λάρισας, διά της οποίας καταδικάστηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης και χ.π. 30.000 ευρώ για κατοχή και απόπειρα πώλησης ναρκωτικών, ενώπιον του Αρείου Πάγου, για τους παρακάτω αναφερομένους λόγους: 1) Διότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν έχει την προσήκουσα κατά το Σύνταγμα αιτιολογία, άρθρο 510 παρ. Δ' Κ.Π.Δ. και 2) Για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής διατάξεως των προβλεπομένων ποινικών παραβάσεων του Νόμου περί των οποίων καταδικάστηκε (άρθρο 510 παρ. Ε' Κ.Π.Δ.)". Με το περιεχόμενο αυτό, οι ως άνω αιτήσεις αναιρέσεως είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, διότι δεν περιέχουν κανένα λόγο σαφή και ορισμένο, αφού δεν αναφέρουν τις παραδοχές της πληττόμενης αποφάσεως, ούτε γίνεται σαφής και ορισμένη αναφορά περιστατικών προς θεμελίωση των επικαλουμένων πλημμελειών της αποφάσεως αυτής.
Επειδή ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ τις αιτήσεις αναιρέσεως: α) από 10.6.2008 του κατηγορουμένου Χ1, β) από 10.6.2008 του κατηγορουμένου Χ2 και γ) από 25.6.2008 του κατηγορουμένου Χ3, κατά της 234/3.6.2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι ευρώ (220€), για κάθε αναιρεσείοντα.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 8 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή