Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 349 / 2009    (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Συναυτουργία, Λαθρομεταναστών μεταφορά.




Περίληψη:
Παράνομη μεταφορά. ’ρθρο 88 παρ. 1α΄ Ν. 3386/2005 - Παράβαση. Προώθηση αλλοδαπών στο εσωτερικό της χώρας που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στο Ελληνικό έδαφος, κατά συρροή και κατά συναυτουργία. Λόγος αναιρέσεως, έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενη εσφαλμένη ερμηνεία ή μη ορθή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Απορρίπτει αναίρεση.




Αριθμός 349/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο - Εισηγητή, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Πιστικό, περί αναιρέσεως της 3260/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15 Νοεμβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2045/2007.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τις διατάξεις του άρθρου 88 § 1 περ. α' του Ν. 3386/2005, διώκονται και τιμωρούνται, μεταξύ άλλων, και οδηγοί κάθε είδους μεταφορικού μέσου που μεταφέρουν από το εξωτερικό στην Ελλάδα υπηκόους τρίτων χωρών, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο Ελληνικό έδαφος ή στους οποίους έχει απαγορευθεί η είσοδος για οποιαδήποτε αιτία, καθώς και αυτοί που τους προωθούν από τα σημεία εισόδου, τα εξωτερικά ή εσωτερικά σύνορα, στην Ελληνική Επικράτεια και αντίστροφα προς το έδαφος κράτους - μέλους της Ε.Ε. ή τρίτης χώρας ή διευκολύνουν τη μεταφορά ή προώθησή τους ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή πέντε χιλιάδων (5.000) έως είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα, κλπ.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν ο Δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το Δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης 3260/07 αποφάσεώς του, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε κατ' έφεση, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ' είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων, ότι αποδείχθηκαν, κατά πιστή αντιγραφή από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης του με αριθμ. κυκλοφορίας ... Δ.Χ.Ε. αυτοκίνητο ΤΑΞΙ μάρκας SKODA, με αριθμό πλαισίου... . Την 11-5-2006, έχοντας ως συνοδηγό τον Αλβανό υπήκοο ... μετέβησαν στην ... που βρίσκεται κοντά στην Ελληνοσκοπιανή μεθόριο, για να μεταφέρουν και να προωθήσουν στο εσωτερικό της χώρας έναντι αμοιβής και ειδικότερα έναντι ποσού 150 ευρώ, τους αλλοδαπούς υπηκόους της Αλβανίας 1) ... 2) ... και 3) ..., οι οποίοι νωρίτερα, είχαν εισέλθει παράνομα στο Ελληνικό έδαφος από τη FYROM, και συγκεκριμένα από αφύλακτο σημείο της Ελληνοσκοπιανής μεθορίου, στην αγροτική περιοχή ..., και ήθελαν να μεταβούν στη ... και με τους οποίους είχαν προσυνεννοηθεί με κινητά τηλέφωνα. Αφού επιβιβάσθηκαν στο ταξί οι προαναφερόμενοι ο κατηγορούμενος κινήθηκε μέσω της Ε.Ο. ... . Στο 12° χλμ. της εν λόγω Ε.Ο. και περί ώρα 12.45 μ.μ. σε έλεγχο που πραγματοποιήθηκε από τους αρμόδιους συνοριοφύλακες, που είχαν εν τω μεταξύ ειδοποιηθεί ότι στο ταξί επιβιβάσθηκαν ύποπτα άτομα, διαπιστώθηκε ότι οι τρεις προαναφερόμενοι Αλβανοί ο ένας εκ των οποίων είναι ξάδελφος του συνοδηγού δεν έφεραν νομιμοποιητικά έγγραφα και είχαν εισέλθει λαθραία στο Ελληνικό έδαφος, τους προωθούσαν δε στο εσωτερικό της χώρας έναντι χρηματικής αμοιβής που θα καταβαλλόταν στο τόπο προορισμού ο κατηγορούμενος και ο προαναφερόμενος Αλβανός υπήκοος. Επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος για τις αποδιδόμενες σ' αυτόν πράξεις της παράνομης μεταφοράς - προώθησης υπηκόων τρίτων χωρών στο εσωτερικό της χώρας που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στο Ελληνικό έδαφος, κατά συρροή και κατά συναυτουργία. Τέλος το Δικαστήριο δέχεται ότι ο κατηγορούμενος έζησε έως το χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή". Στη συνέχεια, με βάση όσα αναφέρθηκαν το Τριμελές Εφετείο Θεσ/νίκης κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο, και ήδη αναιρεσείοντα, Χ1, της αξιόποινης πράξεως της παράνομης μεταφοράς - προώθησης υπηκόων τρίτων χωρών στο εσωτερικό της χώρας, που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στο Ελληνικό έδαφος, κατά συρροή και κατά συναυτουργία, αναγνωρίζοντας σε αυτόν το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, και του επέβαλε συνολική ποινή φυλακίσεως έξι (6) μηνών, την οποία ανέστειλε για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών.
Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 18 εδ. β', 26 παρ. 1α, 27 παρ. 1, 45, 51, 53, 57, 76, 79, 84 § 2α', 94 § 1 ΠΚ, 88 περ. α Ν. 3386/2005, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου και χωρίς να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, αναφέρονται στην αιτιολογία της αποφάσεως τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα και απολογία κατηγορουμένου), από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε, κατά νόμο, ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τι προκύπτει χωριστά από το καθένα από αυτά. Και συγκεκριμένα έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο της ουσίας και συνεκτίμησε μαζί με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα και τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, ... και ..., οι οποίοι, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως εξετάσθηκαν ενόρκως στο ακροατήριο. Οι ειδικότερες αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, ότι δεν αναφέρει η προσβαλλόμενη απόφαση αν ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι οι αλλοδαποί που μετέφερε με το ταξί του, είχαν εισέλθει παράνομα στο Ελληνικό έδαφος, ούτε αναφέρονται σε αυτή περιστατικά, από τα οποία να συνάγεται η γνώση αυτή του κατηγορουμένου, πολύ δε περισσότερο, όπως γίνεται με αυτή δεκτό, αφού η επιβίβαση έγινε μεσημβρινή ώρα και σε Εθνική οδό, ενόψει όσων παραπάνω έχουν λεχθεί, είναι αβάσιμες, αφού ρητά αναφέρεται στο σκεπτικό, αλλά και στο διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι μετέβη στον προαναφερόμενο τόπο για να μεταφέρει και να προωθήσει στο εσωτερικό της χώρας έναντι του ποσού των 150 ΕΥΡΩ τους αλλοδαπούς, οι οποίοι νωρίτερα είχαν εισέλθει παράνομα στο Ελληνικό έδαφος από αφύλακτο σημείο. Επομένως, είναι αβάσιμος και, πρέπει να απορριφθεί, ο εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, λόγος της κριθείσας ως παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, καθώς και ο από το αυτό άρθρο § 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, αυτεπαγγέλτως κατά την ΚΠΔ 511 εδ. α' εξεταζόμενος της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας των άνω ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, λόγος αναιρέσεως. Περαιτέρω, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν παρατίθενται οι διατάξεις που προβλέπουν το έγκλημα, για το οποίο ο αναιρεσείων καταδικάστηκε, και ειδικότερα δεν αναφέρονται τα άρθρα 27 § 1 και 45 του ΠΚ. Και τούτο διότι, οι άνω διατάξεις, καθώς και άλλες που στοιχειοθετούν υποκειμενικά και αντικειμενικά το άνω έγκλημα, ρητά στην άνω απόφαση (σελ. 6), αυτές αναφέρονται, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κατά την ΚΠΔ 514 εδ. γ', ακόμα και αν δεν εμφανιστεί ο αναιρεσείων, ο ’ρειος Πάγος αυτεπαγγέλτως παραθέτει το σχετικό άρθρο του ποινικού νόμου που εφαρμόστηκε στην προσβαλλόμενη απόφαση, αν αυτό δεν έχει παρατεθεί σε αυτή ή έχει παρατεθεί εσφαλμένα. Τέλος, τα υποστηριζόμενα από τον αναιρεσείοντα με το από 9-10-2008 υπόμνημά του, που κατατέθηκε στο Γραμματέα του Δικαστηρίου αυτού στις 10-10-2008 (δηλαδή μετά τη συζήτηση της κρινόμενης αιτήσεως), ότι η κατάσχεση του Δ.Χ.Ε. αυτ/του (ταξί) που μετέφερε τους αλλοδαπούς αποτελεί (η κατάσχεση οχήματος + άδειας κυκλοφορίας - εκμεταλλεύσεως) υπέρμετρη παρεπόμενη ποινή, σε σχέση με την κυρία ποινή (φυλάκιση 6 μηνών ανασταλείσα) με συνέπεια, να υπάρχει δυσαναλογία σε σχέση με τη βασική κύρωση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ξεχωριστό λόγο, προτεινόμενο με την αίτηση αναιρέσεως ή με δικόγραφο προσθέτων λόγων, και έτσι, πρέπει να απορριφθεί ο ισχυρισμός του αυτός ως απαράδεκτος.-
Κατά τα λοιπά, με τους πιο πάνω λόγους αναιρέσεως, πλήττεται απαραδέκτως η ανωτέρω απόφαση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών περιστατικών.-
Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (ΚΠΔ 583 § 1).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 15 Νοεμβρίου 2007 (υπ' αριθμ. πρωτοκ. 59/2007) αίτηση του Χ1 για αναίρεση της με αριθμό 3260/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Θεσσαλονίκης.- Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ΕΥΡΩ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή