Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1109 / 2008    (Ε, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Προθεσμία.




Περίληψη:
Η αναίρεση κατά καταδικαστικής αποφάσεως από τον καταδικασθέντα ασκείται και με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών από την καταχώριση της τελεσίδικης απόφασης καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473§3. Στην υπό ευρεία έννοια “τελεσίδικο” απόφαση, ήτοι η απόφαση που από την έκδοσή της δεν υπόκειται εις έφεση. Εάν η αναίρεση ασκηθεί εκπρόθεσμα εις την άνω περίπτωση, ήτοι πέραν της εικοσαημέρου προθεσμίας, χωρίς να εκτίθεται λόγος ανωτέρας βίας, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη (άρθρο 513§1α και 476§1 ΚΠΔ). Απορρίπτει.





ΑΡΙΘΜΟΣ 1109/2008


ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ


E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 21 Μαρτίου 2008, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου χ1, προσωρινά κρατουμένου στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κασσαβέτειας Βόλου, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της με αριθμό 7971/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Με συγκατηγορουμένους τους: 1) ....., 2) ...... και 3) ...... .Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Νοεμβρίου 2007 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1970/2007.
Έπειτα η Αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με τη με αριθμό 86/15.2.2008 έγγραφη πρότασή της, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω στο Δικαστήριό σας (σε Συμβούλιο) την προκειμένη ποινική δικογραφία και εκθέτω τα εξής: Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με την αριθμ. 7971/2007 απόφασή του καταδίκασε τον χ1, κρατουμένου ήδη για την έκτιση της χρηματικής ποινής στις Αγροτικές Φυλακές Ανηλίκων Βόλου, σε φυλάκιση τριών (3) μηνών, την οποία ανέστειλε για μια τριετία και χρηματική ποινή 1.500 ευρώ για παράβαση του άρθρου 83 παρ. 1 του Ν.3386/2005. Κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης ο κατηγορούμενος ήταν παρών, η δε απόφαση καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης στις 4-10-2007 (βλ. απόφαση και σχετική υπηρεσιακή βεβαίωση). Κατά της απόφασης αυτής άσκησε την από 5-11-2007 αναίρεση, με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 6-11-2007 (βλ. αυτή) προβάλλων τους αναφερόμενους σ' αυτή λόγους. Από τις διατάξεις των άρθρων 507 παρ. 1 και 473 παρ. 1-2-3 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι η αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάστηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παράγ. 2 του επόμενου άρθρου (474) και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών, η οποία αρχίζει, επί αποφάσεως εκδοθείσης παρόντος του κατηγορουμένου, από της καταχωρίσεως της αποφάσεως καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο που τηρείται στη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 2 Κ.Π.Δ., προκύπτει, ότι εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο οφείλει να αναφέρει στην έκθεση ασκήσεως αυτού, τον λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του, δηλαδή τα περιστατικά της ανωτέρας βίας ή του ανυπερβλήτου κωλύματος, από τα οποία παρεμποδίσθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία αποδεικνύουν την βασιμότητά τους, διαφορετικά το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο (Α.Π. 429/2005, Ποιν.Δ. 2005 σελ. 922 κ.α.). Στην προκειμένη περίπτωση η προσβληθείσα ανέκκλητη απόφαση (άρθρο 504 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.) εκδόθηκε, όπως αναφέρθηκε, παρόντος του κατηγορουμένου, καταχωρίστηκε στο ειδικό βιβλίο στις 4-10-2007 και η κατ' αυτής αναίρεση, με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ασκήθηκε στις 6-11-2007, δηλαδή μετά την πάροδο της τασσομένης εικοσαήμερης προθεσμίας ασκήσεώς της. Στη σχετική έκθεση κανένας λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος δεν αναφέρεται που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της.
Συνεπώς η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι εκπρόθεσμη και επομένως απαράδεκτη. Εν όψει όλων αυτών πρέπει, κατά τα άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ., να κηρυχθεί απαράδεκτη η προαναφερθείσα αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα από 220 ευρώ.
Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: 1) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 6-11-2007 αίτηση αναίρεσης του χ1, ήδη κρατουμένου στις Αγροτικές Φυλακές Ανηλίκων Βόλου, κατά της αριθμ. 7971/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. 2) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα από 220 ευρώ. Αθήνα 9-1-2008 Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη".
Αφού άκουσε την Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην παραπάνω έγγραφη εισαγγελική πρότασή της και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Στην προστεθείσα με το άρθρο 9 του Ν.969/1979 παρ. 3 του άρθρου 473 παρ. 3 ΚΠοινΔικ ορίζεται ότι "η προθεσμία για την άσκηση της αναίρεσης αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραφημένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου". Ο όρος "τελεσίδικη απόφαση" που απαντάται στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας μόνο στην ανωτέρω διάταξη χρησιμοποιείται με την γενική έννοια της αποφάσεως που δεν μπορεί να προσβληθεί με τα προβλεπόμενα από τον νόμο τακτικά ένδικα μέσα, όπως είναι μόνο η έφεση. Ο σκοπός της ανωτέρω διατάξεως συνίσταται στην ανάγκη να έχει λάβει ο ενδιαφερόμενος διάδικος πλήρη γνώση του αιτιολογικού της αποφάσεως ώστε να είναι σε θέση να θεμελιώσει προβλεπομένους από το άρθρο 510 παρ. 1 ΚΠοινΔικ λόγους αναιρέσεως και ιδίως αυτόν της ελλείψεως αιτιολογίας, να αποφεύγεται δε η άσκηση ματαίως αιτήσεως αναιρέσεως, όταν δεν προκύπτει νόμιμος λόγος, ώστε να αποτρέπεται η εντεύθεν ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση του διαδίκου (Ολ.ΑΠ 6/2002). Ενώ όταν πρόκειται για απόφαση εκκλητή δικαιούται να ασκήσει το τακτικό αυτό ένδικο μέσο (έφεση) ανεξαρτήτως "λόγου" για να αποκατασταθεί η ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου όσο και η ορθή εκτίμηση της ουσίας της υποθέσεως. Περαιτέρω, έχει επικρατήσει από μακρού στην ελληνική νομική ορολογία να χαρακτηρίζονται ως "ανέκκλητες" οι αποφάσεις που από την έκδοσή τους δεν υπόκεινται σε έφεση, οι εν λόγω δε αποφάσεις θεωρούνται ως υποδιαίρεση των υπό ευρεία έννοια τελεσιδίκων αποφάσεων. Ενόψει των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι στην έννοια του όρου "τελεσίδικη απόφαση" του άρθρου 473 παρ. 2 ΚΠοινΔικ περιλαμβάνονται και οι δύο κατηγορίες αποφάσεων που μνημονεύονται στο άρθρο 504 παρ. 1 ΚΠοινΔικ, δηλαδή όχι μόνο οι αποφάσεις των δευτεροβαθμίων δικαστηρίων που έχουν εκδοθεί ύστερα από άσκηση εφέσεως, αλλά και οι αποφάσεις που, όπως απηγγέλθησαν, δεν προσβάλλονται με έφεση. Τη λύση αυτή επιβάλλει όχι μόνο η γραμματική ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 473 παρ. 3 ΚΠοινΔικ, αλλά και η ανάγκη στην οποία στοχεύει, κατά τα προαναφερόμενα, η οποία συντρέχει τόσο στις αποφάσεις των δευτεροβαθμίων δικαστηρίων, όσο και στις αποφάσεις που έχουν απαγγελθεί ανεκκλήτως.
Συνεπώς, από την διάταξη του άνω άρθρου 473 παρ. 3 σε συνδυασμό με την του άρθρου 473 παρ. 2 ΚΠοινΔικ, κατά την οποίαν "η αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάσθηκε με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παρ. 2 του επομένου άρθρου και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών, η οποία αρχίζει σύμφωνα με την παρ. 1", προκύπτει ότι η προθεσμία για την άσκηση αναιρέσεως κατά της καταδικαστικής αποφάσεως που έχει απαγγελθεί ανεκκλήτως και ασκείται από τον καταδικασθέντα με δήλωση, που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, είναι είκοσι ημέρες από της ανωτέρω καταχωρίσεως στο ειδικό βιβλίο. Βέβαια κατά την συναγομένη από το άρθρο 255 ΑΚ γενική αρχή του δικαίου, ότι κανείς δεν υποχρεούται στα αδύνατα, ο αναιρεσείων μπορεί να επικαλεσθεί στην αίτηση αναιρέσεως τον λόγον εξαιτίας του οποίου κατέστη αδύνατη η εμπρόθεσμη άσκησή της, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που τον στηρίζουν. Τέλος, κατ' άρθρον 513 παρ. 1 σε συνδ. με άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠοινΔικ όταν η αναίρεση ασκήθηκε εκπρόθεσμα το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων κατεδικάσθη δια της υπ' αριθμ. 7971/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, για παράβαση του άρθρου 83 παρ. 1 του Ν.3386/2005 εις ποινή φυλακίσεως τριών (3) μηνών και χρηματική ποινή χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ, ήτοι ανεκκλήτως (άρθρο 489 β' στοιχ. γ' ΚΠοινΔικ.) παρών, η απόφαση δε αυτή κατά της οποίας επιτρέπεται αναίρεση (κατ' άρθρα 504 παρ. 1 και 505 παρ. 1α ΚΠοινΔικ) κατεχωρίσθη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 ΚΠοινΔικ την 4.10.2007, όπως φαίνεται από την σχετική επισημείωση της Γραμματέως επί της άνω αποφάσεως (και εν αρχή αυτής). Κατά της τοιαύτης αποφάσεως ο ανωτέρω καταδικασθείς ήσκησε αναίρεση με την από 5.11.2007 δήλωσή του, η οποία επεδόθη στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την ...., όπως προκύπτει από την σχετική επισημείωση του Δικ.Επιμελητού ......., επί της άνω δηλώσεως. Εντεύθεν και η κρινομένη αναίρεση ησκήθη μετά την πάροδο της νομίμου εικοσαημέρου προθεσμίας από την καταχώριση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο του δικαστηρίου, χωρίς να εκτίθενται στην αναίρεση οι λόγοι ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος που να δικαιολογούν την εκπρόθεσμη άσκησή της.
Συνεπώς και μετά την ειδοποίηση του αντικλήτου του αναιρεσείοντος να εμφανισθεί στο Συμβούλιο και την μη εμφάνισή του, πρέπει η κρινομένη δήλωση αναιρέσεως να απορριφθεί ως απαράδεκτη, επιβληθούν δε τα έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔικ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 5.11.2007 αίτηση του χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 7971/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Απριλίου 2008. Και
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 22 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ