Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 539 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Καθυστέρηση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών.




Περίληψη:
Εργατικές και εργοδοτικές εισφορές. Απόρριψη λόγου αναίρεσης για μη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.




ΑΡΙΘΜΟΣ 539/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μίστρα, για αναίρεση της 598/2008 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Τρικάλων.

Το Τριμελές Πλημ/κείο Τρικάλων, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 20 Ιουνίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1222/2008.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε ό,σα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 1 του α.ν. 86/1967, με τις αναφερόμενες σ' αυτό ποινές τιμωρείται όποιος δεν καταβάλλει στους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης, μέσα σε ένα μήνα αφότου έγιναν απαιτητές, τις εργοδοτικές εισφορές που τον βαρύνουν και τις εργατικές εισφορές που παρακρατεί από τους μισθωτούς που απασχολεί. Επίσης, κατά το άρθρο 26 παρ. 1 και 5 του α.ν. 1846/1951, ο εργοδότης ευθύνεται για την καταβολή των εισφορών των ασφαλισμένων και ο ίδιος, κατά την πληρωμή των μισθών, υποχρεούται να παρακρατεί τα τμήματα των εισφορών που βαρύνουν τους ασφαλισμένους. Εργοδότης κατά τις πιο πάνω διατάξεις και σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 5 του α.ν. 1864/1951 είναι ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, για λογαριασμό των οποίων τα υπαγόμενα στην ασφάλιση πρόσωπα, προσφέρουν την εργασία τους. Περαιτέρω κατά το άρθρο 16 του Κανονισμού Ασφάλισης ΙΚΑ, ως χρόνος καταβολής των εισφορών ορίζεται το ημερολογιακό τέλος του μηνός εντός του οποίου παρασχέθηκε η εργασία ή η υπηρεσία. Αντιστοίχως, κατά το άρθρο 26 παρ. 3 του α.ν. 1846/1951, ως χρόνος υπολογισμού των εισφορών ορίζεται ο ημερολογιακός μήνας εντός του οποίου παρασχέθηκε η εργασία ή η υπηρεσία... . Ο υπόχρεος οφείλει να καταβάλλει τις εισφορές στο ΙΚΑ μέχρι την τελευταία εργάσιμη για τις δημόσιες υπηρεσίες ημέρα του επομένου μηνός από τον πιο πάνω οριζόμενο χρόνο. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση των εγκλημάτων της μη έγκαιρης καταβολής των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών, απαιτείται να προσδιορίζεται συγκεκριμένη οφειλή του εργοδότη που απασχολεί προσωπικό, για ασφαλιστικές εισφορές οι οποίες βαρύνουν τον ίδιο και συγκεκριμένη οφειλή αυτού από παρακράτηση ασφαλιστικών εισφορών, οι οποίες βαρύνουν τους εργαζόμενους σ' αυτόν, επί πλέον δε να συντρέχει και μη καταβολή των σχετικών ποσών, εντός μηνός αφότου κατέστησαν απαιτητά, στον ασφαλιστικό οργανισμό που είναι ασφαλισμένο το απασχολούμενο προσωπικό. Πρόκειται δηλαδή για γνήσια εγκλήματα παραλείψεως, τα οποία συντελούνται με την παράλειψη από τον εργοδότη της εμπρόθεσμης καταβολής των εισφορών μέσα σε τριάντα ημέρες από το ημερολογιακό τέλος κάθε μήνα που παρασχέθηκε η εργασία. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι δεν αποτελούν στοιχεία για τη θεμελίωση της αντικειμενικής υπόστασης των άνω εγκλημάτων, ο καθορισμός του αριθμού των απασχοληθέντων μισθωτών, ποιοι ήταν αυτοί και πόσο χρόνο εργάσθηκε ο καθένας τους στον υπόχρεο, ούτε οι αποδοχές τους και ποιες ήταν οι ανά εργαζόμενο εργοδοτικές και εργατικές εισφορές. Ο χρόνος απασχόλησης και καταβολής των μηνιαίων αποδοχών του προσωπικού, που συμπλέκεται αμέσως με τον χρόνο τέλεσης των δύο ως άνω αξιόποινων πράξεων, είναι κρίσιμος, όταν ασκεί επιρροή στην έρευνα της εξάλειψης του αξιοποίνου των πράξεων αυτών, λόγω παραγραφής. (Ολ. Α.Π. 1/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτώς συμπληρώνεται από το διατακτικό της, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Τρικάλων, που την εξέδωσε δικάζοντας ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δέχτηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του, την οποία στήριξε στα αναφερόμενα κατά το είδος τους αποδεικτικά μέσα [καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας, έγγραφα που αναγνώστηκαν, κλπ.] τα οποία έλαβε υπόψη του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος στα ..., κατά τον γενόμενο έλεγχο, την 2-7-2002, διαπιστώθηκε ότι: Α) εργοδότης τυγχάνων, ως υπεύθυνος Ποδοσφαιρικής Εταιρείας ΠΑΕ ΑΟ ΤΡΙΚΑΛΑ, ιδιοποιήθηκε ξένα κινητά πράγματα που περιήλθαν στην κατοχή του δηλαδή παρακράτησε τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων σ' αυτόν με το σκοπό να τις αποδώσει στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Υποκατάστημα ...) που ανέρχονται στο ποσό των 2.713,72 ΕΥΡΩ, της χρονικής περιόδου 12/01 μέχρι ΔΧ/01. Το ποσό αυτό δεν κατέβαλε στο παραπάνω ίδρυμα σε ένα μήνα από τότε που έγινε απαιτητό, αλλά το ιδιοποιήθηκε παράνομα και Β) Στον ίδιο τόπο και χρόνο, έχοντας νόμιμη υποχρέωση να καταβάλει τις ασφ/κές εισφορές που τον βαρύνουν (εργοδοτικές άσχετα από ποσό, προς τους υπαγόμενους στο Υπουργείο Εργασίας πάσης φύσεως οργανισμούς Κοινωνικής Πολιτικής ή Κοινωνικής Ασφαλίσεως ή ειδικούς λογαριασμούς), δεν κατέβαλε στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων Υποκατάστημα ... που υπάγεται στο Υπουργείο Εργασίας τις Ασφαλιστικές Εισφορές που βαρύνουν αυτόν τον ίδιο που ανέρχονται στο ποσό των 5.427,44 ΕΥΡΩ της ανωτέρω χρονικής περιόδου, σε ένα μήνα από τότε που έγιναν απαιτητές. Με βάση τις παραπάνω ουσιαστικές παραδοχές του το Τριμελές Πλημμελειοδικείο κήρυξε τον κατηγορούμενο ένοχο παραβάσεως των αρ. 1 παρ. 1 και 2 του α.ν. 86/1967 και 375 παρ.1 ΠΚ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 26 παρ. 3 του α.ν. 1846/1951, και του επέβαλε για την πρώτη πράξη, ποινή φυλάκισης 6 μηνών και χρηματική ποινή 300 ευρώ και για τη δεύτερη ποινή φυλάκισης 6 μηνών και χρηματική ποινή 300 ευρώ, συνολική δε, 8 μηνών φυλάκιση και χρηματική ποινή 400 ευρώ. Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των αξιόποινων πράξεων για τις οποίες καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις προαναφερόμενες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφάρμοσε, και έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο. Επομένως, είναι αβάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ του ΚΠΔ λόγος της αίτησης αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η απόφαση για ελλιπή και μη εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Ειδικότερα: α) η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης δεν είναι ελλιπής επειδή δεν αναφέρονται σ' αυτήν ο αριθμός των απασχοληθέντων στην επιχείρηση μισθωτών, ποιες ακριβώς ήταν οι αποδοχές καθενός και ποιο ήταν το ακριβές ποσό της εργατικής και εργοδοτικής εισφοράς για κάθε εργαζόμενο, δεδομένου ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν στοιχεία για τη θεμελίωση της αντικειμενικής υπόστασης των άνω εγκλημάτων, αφού, ενόψει του περιεχομένου των άνω ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, όπως αυτές προεκτέθηκαν, κρίσιμα περιστατικά είναι μόνο η σε συγκεκριμένο χρόνο απασχόληση με σχέση εξαρτημένης εργασίας του ασφαλισμένου στο ΙΚΑ προσωπικού και τα χρηματικά ποσά που βάσει των τακτικών αποδοχών του προσωπικού όφειλε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος να καταβάλει στο ΙΚΑ ως εργοδοτικές και εργατικές εισφορές, τα οποία δεν κατέβαλε ή παρακράτησε αυτός, και τα οποία περιστατικά με σαφήνεια και πληρότητα εκτίθενται στην προσβαλλόμενη απόφαση. β) Αφού το δικαστήριο αφενός μεν δέχεται, ότι ο χρόνος απασχόλησης των μισθωτών ήταν η χρονική περίοδος 1-12-2001 έως 31-12-2001, ότι ο χρόνος καταβολής των εισφορών στο ΙΚΑ ήταν ένας μήνας από το ημερολογιακό τέλος κάθε μήνα στον οποίο πραγματοποιήθηκε η εργασία και ότι ο χρόνος τέλεσης των άνω πράξεων ήταν το χρονικό διάστημα 1.2.2002 έως 2.7.2002, δεν ήταν αναγκαία μεγαλύτερη εξειδίκευση του χρόνου που έπρεπε να καταβληθούν οι επί μέρους μηνιαίες εργοδοτικές ή παρακρατήθηκαν οι εργατικές εισφορές, διότι τούτο δεν ασκούσε στην προκείμενη περίπτωση επιρροή στην παραγραφή των επίμαχων αξιόποινων πράξεων, αφού, κατά το χρόνο δημοσίευσης της απόφασης, δεν ανέκυπτε ζήτημα εξάλειψης του αξιοποίνου κάποιας από τις πράξεις αυτές, ενόψει του ότι από την πάροδο και των τριάντα ημερών από τη λήξη κάθε μήνα της άνω περιόδου εντός του οποίου παρασχέθηκε η εργασία και ο αναιρεσείων είχε υποχρέωση καταβολής των οφειλόμενων εισφορών, δεν είχε συμπληρωθεί οκταετία. γ) Το γεγονός ότι το σκεπτικό είναι, κατά ένα μέρος, ταυτόσημο του διατακτικού, δεν καθιστά την αιτιολογία της απόφασης ανεπαρκή. Εξάλλου, η σύμπτωση των περιστατικών που αναγράφονται στο κατηγορητήριο, το σκεπτικό και το διατακτικό της απόφασης δεν συνιστά έλλειψη αιτιολογίας, αφού τα περιστατικά αυτά του κατηγορητηρίου αποδείχθηκαν και όχι άλλα διαφορετικά. δ) Το Δικαστήριο δέχθηκε ανελέγκτως, ότι ο αναιρεσείων, ήταν Διευθύνων Σύμβουλος Ποδοσφαιρικής Εταιρείας (ΠΑΕ ΤΡΙΚΑΛΑ) και ως εργοδότης η τελευταία είχε απασχολήσει στην επιχείρησή της, στο συγκεκριμένο χρόνο, με σχέση εξαρτημένης εργασίας ασφαλισμένο στο ΙΚΑ προσωπικό. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, ο κατηγορούμενος δεν παραστάθηκε κατά την εκδίκαση της άνω υπόθεσής του και συνεπώς δεν απολογήθηκε, αλλά εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος όταν του δόθηκε ο λόγος, πριν την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας, ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε καμία σχέση με την ΠΑΕ ΑΟ ΤΡΙΚΑΛΑ, ότι ουσιαστικός ιδιοκτήτης αυτής ήταν ο ..., ο οποίος πλαστογράφησε την υπογραφή του και τον εμφάνισε ως μέλος του διοικητικού της συμβουλίου, εξ αιτίας δε αυτού δεν γνώριζε για τα χρέη της εταιρείας και δεν είχε την υποχρέωση, αλλά και τη δυνατότητα να καταβάλει αυτά. Για την απόδειξη των ισχυρισμών του αυτών ζήτησε να προσκομισθούν τα βιβλία της εταιρείας, δίχως όμως να υποβάλει συγκεκριμένο αίτημα αναβολής, αφού όταν του δόθηκε και πάλι ο λόγος, μετά το τέλος της αποδεικτικής διαδικασίας και την πρόταση του Εισαγγελέα για την ενοχή, ζήτησε μόνο να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός του και να κηρυχθεί αθώος ο κατηγορούμενος, δίχως να ζητήσει την αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλομένης απόφασης, το Δικαστήριο, με επαρκή αιτιολογία, απέρριψε τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, αφού δέχεται ότι "όσον αφορά τους αυτοτελείς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, οι οποίοι κατά την κρίση του δικαστηρίου ανάγονται σε απόλυτη άρνηση της κατηγορίας, αφού αρνείται την ουσιαστική συμμετοχή του στη διοίκηση της ΠΑΕ ΤΡΙΚΑΛΑ, πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμοι καθόσον, όπως προέκυψε και από την κατάθεση της μάρτυρα κατηγορίας υπαλλήλου του ΙΚΑ ο κατηγορούμενος ήταν διευθύνων σύμβουλος στην ΠΑΕ και ο, κατά τους ισχυρισμούς του, ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ονόματι ... δεν εμφανίζονταν σε κάποιο έγγραφο ως πράγματι διευθύνων σύμβουλος αυτής". Τέλος, εκ του ότι στο διατακτικό αναγράφεται ο κατηγορούμενος ως υπεύθυνος της ΠΑΕ ΑΟ ΤΡΙΚΑΛΑ και στο σκεπτικό διευθύνων σύμβουλος αυτής, δεν δημιουργείται ασάφεια και αντίφαση, αφού από το σκεπτικό της απόφασης σαφώς προκύπτει ότι το δικαστήριο δέχεται ότι ο κατηγορούμενος είχε την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου, από παραδρομή όμως στο διατακτικό αναφέρεται εκείνη του υπεύθυνου της ΠΑΕ. Επομένως οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 20.6.2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 598/2008 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείο Τρικάλων. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή