Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 154 / 2019    (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)


Αριθμός 154/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα και Μαρία Κουβίδου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Σ. Γ. του Δ., συζύγου Ι. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Ανδρουτσόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Κ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Σταύρο Γεωργιάδη και Χαράλαμπο Παμπούκη και κατέθεσε προτάσεις.
Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος της ως άνω αναιρεσείουσας, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, ζήτησε την αναβολή της συζήτησης της κρινόμενης αίτησης σε μεταγενέστερη δικάσιμο, για τους λόγους που ανέπτυξε. Το Δικαστήριο, αφού διασκέφθηκε με την παρουσία και του Γραμματέα του, απέρριψε το αίτημα αναβολής και διέταξε την πρόοδο της δίκης.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/10/2015 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9416/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1576/2018 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 24/5/2018 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 1576/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 592 επ. ΚΠολΔ (γαμικών διαφορών). Με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η από 15-11-2017 έφεση της ήδη αναιρεσείουσας κατά της 9416/2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε απαγγελθεί η λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου, κατά παραδοχή της από 5-10-2015 αγωγής του αναιρεσιβλήτου λόγω του τεκμαιρόμενου αμάχητου κλονισμού εξαιτίας της διετούς διάστασης των συζύγων - διαδίκων.
Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).
Σύμφωνα με το άρθρο 1439 παρ. 3 ΑΚ, όπως ισχύει, εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από δύο τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο του ενάγοντος. Από τη διάταξη αυτή, που καθιερώνει ως λόγο διαζυγίου τον αντικειμενικό κλονισμό της έγγαμης σχέσεως των συζύγων προκύπτει ότι, εφόσον αποδειχθεί η διετής διάσταση, η οποία υπολογίζεται αναδρομικά από το χρόνο της πρώτης συζήτησης της αγωγής στο ακροατήριο, τεκμαίρεται αμάχητα ο κλονισμός των σχέσεων των συζύγων και το δικαστήριο προχωρεί, μετά και τη διαπίστωση της πρόθεσης για διάσταση, στη λύση του γάμου. Για τη λύση του γάμου είναι πλέον αδιάφορο, αν ο κλονισμός οφείλεται σε υπαίτιο ή ανυπαίτιο κλονιστικό γεγονός. Αντικείμενο της δίκης διαζυγίου είναι όχι η δικαστική διάγνωση του λόγου διαζυγίου, που δικαιολογεί την απαγγελία του διαζυγίου, αλλά το διαπλαστικό αποτέλεσμα της λύσης του γάμου. Οι αιτιολογίες της απόφασης δεν έχουν στοιχεία διατακτικού και δεν παράγουν δεδικασμένο για τα ζητήματα της υπαιτιότητας, ούτε για τα πραγματικά περιστατικά των λόγων διαζυγίου( ΑΠ 315/2018, ΑΠ 1731/2017, ΑΠ 1314/2015, ΑΠ 576/2014). Τούτο σημαίνει ότι στη δίκη διαζυγίου με βάση τον τεκμαιρόμενο ισχυρό κλονισμό λόγω του ότι οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από δύο τουλάχιστον χρόνια, αν δεν αμφισβητείται από τον εναγόμενο σύζυγο η συνεχής διάσταση από διετία, δεν δικαιολογείται έννομο συμφέρον του τελευταίου για την άσκηση έφεσης προς μεταρρύθμιση των αιτιολογιών της απόφασης ως προς τον ακριβή χρόνο έναρξης της διετούς διάστασης, αφού από τις αιτιολογίες αυτές, που δεν έχουν στοιχεία διατακτικού, δεν ιδρύεται δεδικασμένο για το ζήτημα του χρόνου έναρξης της διάστασης σε καμία περίπτωση ,ούτε και στη δίκη αξίωσης συμμετοχής στα αποκτήματα, που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 1400 ΑΚ.
Εξάλλου, το έννομο συμφέρον αποτελεί διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης επί της έφεσης και η συνδρομή του ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, η έλλειψή του δε συνεπάγεται την απόρριψη του ένδικου μέσου της έφεσης, ως απαράδεκτου (άρθρα 68, 73, 516 και 532 ΚπολΔ). Η νομιμοποίηση του διαδίκου ως και το έννομο συμφέρον αποτελούν ουσιαστικές προϋποθέσεις για την παροχή δικαστικής προστασίας και η εσφαλμένη κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων αυτών ελέγχεται αναιρετικά με το λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αρ 1 ΚΠολΔ. και όχι με τον αναιρετικό λόγο του αριθμού 14 του ίδιου άρθρου, που ορίζει ότι υπάρχει λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, καθόσον ο λόγος αυτός αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο (ΑΠ 67/2015) και ανακύπτει μόνον όταν το δικόγραφο της αγωγής ή της έφεσης δεν περιέχει τα στοιχεία που θεμελιώνουν την νομιμοποίηση και δικαιολογούν το έννομο συμφέρον για την άσκησή της (Ολ.ΑΠ 25/2008, ΑΠ 1731/2017, ΑΠ 772/2014).
Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή κατ άρθρο 561 παρ 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "Στην προκειμένη περίπτωση, με τη με αρ. κατ. δικογρ. 91011/11914/5-10-2015 αγωγή διαζυγίου του ενάγοντος και ήδη εφεσιβλήτου, εδιώκετο η λύση του υφισταμένου μεταξύ των διαδίκων γάμου, με θεμελίωσή του στις διατάξεις του άρθρου 1439 παρ 3 ΑΚ(τεκμαιρόμενος αμάχητος κλονισμός λόγω διετούς διάστασης των συζύγων - διαδίκων). Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε ερήμην της εναγομένης, η προσβαλλόμενη με αριθμό 9416/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε ότι επήλθε ισχυρός κλονισμός στις μεταξύ των συζύγων διαδίκων σχέσεις, λόγω της διετούς διάστασης αυτών, η οποία άρχισε από τον Ιούνιο του έτους 2012 και συνεχίστηκε χωρίς διακοπή μέχρι τη συζήτηση της αγωγής (20-3-2017) και στο διατακτικό απήγγειλε τη λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου, που τελέστηκε την 30-6-…. Κατά της παραπάνω απόφασης παραπονείται η εναγόμενη και ήδη εκκαλούσα με το μοναδικό λόγο της έφεσής της και ζητεί, ενώ αποδέχεται τη λύση του γάμου της, την εξαφάνιση της εκκαλούμενης, άλλως την τροποποίηση του αιτιολογικού της απόφασης, ώστε να οριοθετηθεί ως ακριβής χρόνος έναρξης της διετούς διάστασης των διαδίκων - συζύγων η 17-6-2012, επικαλούμενη ως έννομο συμφέρον, το ενδεχόμενο ότι, το γεγονός αυτό της μη αναγραφής στο σκεπτικό της εκκαλούμενης ότι η διάσταση των συζύγων επήλθε την ως άνω ακριβή ημεροχρονολογία αλλά αναγράφεται τον Ιούνιο του έτους 2012, ενδέχεται να επηρεάσει την κρίση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ενώπιον του οποίου έχει αυτή καταθέσει αγωγή κατ άρθρο 1400 ΑΚ εναντίον του εφεσίβλητου. Σύμφωνα, όμως, με τα εκτεθέντα στην αμέσως προηγούμενη νομική σκέψη, η κρινόμενη έφεση, πρέπει, κατόπιν αυτεπάγγελτης έρευνας του Δικαστηρίου, να απορριφθεί ως απαράδεκτη ,ελλείψει εννόμου συμφέροντος της εκκαλούσας στην άσκηση αυτής (άρθρα 68,73,516 και 532 ΚΠολΔ),με την έννοια ότι η εκκαλούσα δεν αναφέρει ότι οι αιτιολογίες της πρωτόδικης απόφασης δημιουργούν συγκεκριμένο δυσμενές δεδικασμένο, το οποίο να καταλήγει σε βάρος της".
Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο, εφόσον η αναιρεσείουσα με την έφεσή της, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση του περιεχομένου της (άρθρο 561 παρ 2 ΚΠολΔ) ,αποδεχόμενη τη λύση του γάμου, δεν προσέβαλε τις παραδοχές της πρωτοβάθμιας απόφασης που αφορούσαν τη συνεχή διάσταση των συζύγων, αλλά μόνο ζήτησε τη μεταρρύθμιση των αιτιολογιών της απόφασης, ως προς τον ακριβή χρόνο έναρξης της μεταξύ αυτής και του αναιρεσιβλήτου διάστασης, που δεν ασκούσε οποιαδήποτε έννομη επιρροή στη δίκη διαζυγίου, αφού η διετής διάσταση είτε ληφθεί ως χρόνος έναρξης η 17-6-2012 που ομολογεί η αναιρεσείουσα, είτε οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία του Ιουνίου 2012 είχε συμπληρωθεί μέχρι τη συζήτηση της αγωγής στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο στις 20-3-2017,αλλά ούτε στις έννομες σχέσεις της αναιρεσείουσας, αφού οι αιτιολογίες της απόφασης λύσης του γάμου, για το λόγο ότι δεν έχουν στοιχεία διατακτικού, δεν παράγουν δεδικασμένο για το ζήτημα του χρόνου έναρξης της διάστασης σε άλλη δίκη, ούτε στη δίκη αξίωσης συμμετοχής στα αποκτήματα, που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 1400 ΑΚ. Ως εκ τούτου ο διαλαμβανόμενος στην αίτηση αναίρεσης ισχυρισμός της αναιρεσείουσας ότι συνέτρεχε έννομο συμφέρον της προς άσκηση της έφεσης για το λόγο ότι ο προσδιορισμός του ακριβούς χρόνου της διάστασής της με τον αναιρεσίβλητο είναι εξαιρετικά σημαντικός για την κρίση επί της εκκρεμούς αγωγής από το άρθρο 1400 ΑΚ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο, όπως εκτιμάται αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ (και όχι και από τον αριθμό 1 ενόψει του ότι το Εφετείο δεν υπεισήλθε στην έρευνα της ουσίας της υπόθεσης), είναι αβάσιμος.
Συνεπώς, η ένδικη αίτηση, αφού δεν προβάλλεται άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει ν` απορριφθεί ως αβάσιμη. Επίσης πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου των τετρακοσίων πενήντα (450) ευρώ στην αναιρεσείουσα, αφού αυτή το κατέβαλε χωρίς να υποχρεούται, καθόσον, κατά τη διάταξη του άρθρου 495 παρ 3 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015 και ισχύει από 1-1-2016 (άρθρο ένατο παρ 2 του ίδιου νόμου), η υποχρέωση καταβολής παραβόλου δεν ισχύει, μεταξύ άλλων, για τις διαφορές του άρθρου 592 αρ 1 ΚΠολΔ, που αφορούν το διαζύγιο. Τέλος πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις και υπέβαλε σχετικό νόμιμο αίτημα, σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183, 189, 191 παρ2 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 24-5-2018 αίτηση της Σ. Γ. συζ. Ι. Κ. για αναίρεση της 1576/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου των τετρακοσίων πενήντα (450) ευρώ στην αναιρεσείουσα .
Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Ιανουαρίου 2019.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Φεβρουαρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή