Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 785 / 2010    (Ζ, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Πρόσθετοι λόγοι, Πρακτικά απόφασης.




Περίληψη:
Αν στην αίτηση αναιρέσεως δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη και επίσης απορρίπτονται ως απαράδεκτοι και οι τυχόν ασκηθέντες πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, επειδή προϋποθέτουν παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως. Για τη διόρθωση ή συμπλήρωση των πρακτικών συνεδριάσεως του δικαστηρίου, αρμόδιος είναι ο διευθύνων τη συνεδρίαση και σε περίπτωση αρνήσεώς του, το δικαστήριο που δίκασε. Απορρίπτεται ως απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι, καθώς και το υποβληθέν στον Άρειο Πάγο αίτημα για συμπλήρωση των πρακτικών του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.




Αριθμός 785/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοϊνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο-Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ..., που παρέστη αυτοπροσώπως ως δικηγόρος, για αναίρεση α)της 221/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου και β)για συμπλήρωση των πρακτικών της προαναφερθείσης αποφάσεως .

Το Πενταμελές Εφετείο Ναυπλίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητά: α) την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Δεκεμβρίου 2009 αίτησή του, καθώς και στα από 14 Δεκεμβρίου 2009 και 10 Φεβρουαρίου 2010 δικόγραφα προσθέτων λόγων αναιρέσεως και β)την συμπλήρωση των πρακτικών της προσβαλλόμενης αποφάσεως, οι οποίες (αιτήσεις) καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1696/09.

Αφού άκουσε
Τον αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις μετά των πρόσθετων λόγων .

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 4733 § 2, 474 § 2, 476 § 1, 509 § 1 και 510 του Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατ' αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεως αυτής να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται στην αίτηση αναιρέσεως ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ., ο οποίος να αφορά στην προσβαλλόμενη απόφαση, η αίτηση αυτή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Η ανυπαρξία ή η αοριστία, εξάλλου, των λόγων της αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με αναφορά σε άλλα έξω από την έκθεση αναιρέσεως έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 § 2 του Κ.Π.Δ. την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 § Ι στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ. λόγου αναίρεσης για έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολομ. ΑΠ 2/2002). Επίσης για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠΔ λόγου αναίρεσης για εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, πρέπει να προσδιορίζεται η παραβιασθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη καθώς και σε τι συνίσταται η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή της.
Στην προκειμένη περίπτωση με την από 7-12-2009 αίτηση αναιρέσεως και τους από 22-12-2009 και 10-2-2010 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσβάλλει την υπ' αριθ. 221/2009 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως δώδεκα (12) μηνών για πλημμεληματική υπεξαίρεση. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως του κύριου δικογράφου ο αναιρεσείων προσβάλλει την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (υπ' αριθ. 191/2008 του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου), επικαλούμενος απόλυτη ακυρότητα και εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, επειδή έπρεπε, όπως υποστηρίζει, παρά την απουσία του, αν αναβάλει αυτεπαγγέλτως τη δίκη λόγω της τότε αποχής των δικηγόρων, ώστε στην μετ' αναβολή δικάσιμο να ικανοποιήσει αυτός τους παθόντες και να τύχει εφαρμογής η διάταξη του 379 του ΠΚ και όχι να προχωρήσει στην εξέταση της υποθέσεως και στην καταδίκη του. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, γιατί με αυτόν βάλλεται η πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση, η οποία, προσβληθείσα στο σύνολό της με έφεση του κατηγορουμένου-αναιρεσείοντος που έγινε τυπικά και κατ' ουσίαν δεκτή με την προσβαλλόμενη απόφαση, καταργήθηκε, η δε απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, κατά της οποίας επιτρέπεται το ένδικο μέσο της αναιρέσεως (άρθρα 504 παρ. 1 ΚΠΔ), προσβάλλεται για τις δικές της μόνο παραλείψεις και πλημμέλειες. Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης του κύριου δικογράφου, ο αναιρεσείων επικαλείται ότι το δευτεροβάθμιο ως άνω Δικαστήριο παραβίασε την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 379, γιατί έπρεπε να μην προχωρήσει στην εξέταση της υποθέσεως και στην καταδίκη του, αλλά να αναβάλει αυτεπαγγέλτως τη συζήτηση και να διατάξει την κλήτευση των παθόντων ώστε στην μετ' αναβολή συζήτηση να ικανοποιήσει αυτός τους παθόντες και να εφαρμοστεί η προαναφερθείσα διάταξη. Και αυτός ο λόγος είναι απαράδεκτος ως αόριστος, γιατί δεν προσδιορίζεται η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση, η οποία πλημμέλεια να συνιστά κάποιον από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ. 1 του ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως. Επίσης και ο τρίτος και τελευταίος λόγος αναιρέσεως του κύριου δικογράφου, με τον οποίο αποδίδεται στο Δικαστήριο κατ' επίφαση έλλειψη αιτιολογίας και εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου αλλά στην πραγματικότητα εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, είναι απαράδεκτος, επειδή πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Δικαστηρίου. Επομένως η κρινόμενη από 7-12-2009 αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και έτσι καθίστανται απαράδεκτοι και οι προαναφερθέντες πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως.
Συνεπώς πρέπει, κατά το άρθρο 513 παρ. 1 του ΚΠΔ, να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της (κυρίως δικόγραφο και πρόσθετοι λόγοι). Σύμφωνα με το άρθρο 145 παρ. 3 του ΚΠΔ, αρμόδιος να διατάξει τη διόρθωση ή συμπλήρωση των πρακτικών συνεδριάσεως του δικαστηρίου είναι όποιος διευθύνει τη συνεδρίαση και σε περίπτωση άρνησής του, το δικαστήριο που δίκασε, αποτελούμενο από τους ίδιους αν είναι δυνατό δικαστές.
Εν προκειμένω στους προαναφερθέντες από 22-12-2009 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, περιέχεται αίτημα του αναιρεσείοντος για συμπλήρωση των πρακτικών συνεδριάσεως του δευτεροβάθμιου ως άνω Δικαστηρίου, ώστε να περιληφθούν σ' αυτά παραλειφθείσες δηλώσεις και αιτήματα. Το αίτημα αυτό απαραδέκτως υποβάλλεται ενώπιον του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν και γιαυτό πρέπει να απορριφθεί. Τέλος πρέπει να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρ. 583 παρ. 1 και 476 παρ. 1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7-12-2009 αίτηση και τους από 14-12-2009 και 10-2-2010 πρόσθετους λόγους του ..., για αναίρεση της υπ' αριθ. 221/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου.
Απορρίπτει το από 14-12-2009 αίτημα του ανωτέρω, για συμπλήρωση των πρακτικών της προαναφερθείσης αποφάσεως. Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου 2010.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Απριλίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ