Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1825 / 2010    (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Ανθρωποκτονία από αμέλεια.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια (δύο ανθρώπων). Τροχαίο. ’ρθρα 28, 302 ΠΚ. Απορριπτέος ως αβάσιμος ο 1ος και 2ος λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως.




Αριθμός 1825/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο-Εισηγητή, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαου Τσάγγα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση
του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Ρέκκα, για αναίρεση της υπ'αριθ.2012/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.
Με πολιτικώς ενάγουσες τις: 1)Ψ1, κάτοικο ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Ιωάννου και 2)Ψ2χήρα Ζ, κάτοικο ..., που παρέστη με την πληρεξούσια δικηγόρο της Παρασκευή Σιουρούνη-Βόγλη. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα-κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 30 Μαρτίου 2010 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 552/2010.

Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 302 παρ. 1 και 28 του ΠΚ, προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του προβλεπομένου από αυτές εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται αντικειμενικά μεν πρόκληση θανάτωσης άλλου, υποκειμενικά δε α) μη καταβολή από το δράστη της επιβαλλομένης κατ' αντικειμενική κρίση, προσοχής, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλει, βάσει των νομικών κανόνων, των συνηθειών που επικρατούν στις συναλλαγές και της κοινής πείρας και λογικής και β) δυνατότητα αυτού, βάσει των προσωπικών περιστάσεων, γνώσεων και ικανοτήτων του, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο, από έλλειψη της προαναφερομένης προσοχής, είτε δεν προέβλεψε (άνευ συνειδήσεως αμέλεια), είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν (συνειδητή αμέλεια) και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της πράξης ή παράλειψης του δράστη και του επελθόντος αποτελέσματος. Η τυχόν συντρέχουσα συνυπαιτιότητα του παθόντος δεν αναιρεί την ύπαρξη αμελείας του δράστη και την ποινική ευθύνη του, εκτός εάν αυτή συνετέλεσε αποκλειστικώς στο αποτέλεσμα που επήλθε, οπότε αίρεται ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργείας ή παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού της αποφάσεως με το διατακτικό της, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, τα δε αποδεικτικά μέσα αρκεί να αναφέρονται γενικώς κατά το είδος τους και δεν απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει χωριστά από το καθένα, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται η αποδεικτική βαρύτητα εκάστου, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα, δεν υποδηλώνει ότι δε λήφθηκαν υπόψη τα άλλα.
Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε του ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ'αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στον συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως.
Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετ'αναίρεση προηγούμενης αποφάσεώς του, με την προσβαλλόμενη 2010/2010 απόφασή του, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα: "Από τις χωρίς όρκο καταθέσεις των πολιτικώς εναγουσών, οι οποίες εξετάστηκαν στο Δικαστήριο τούτο, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώσθηκαν, καθώς και τα έγγραφα που αναγνώστηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, κατά συρροή, η οποία του αποδίδεται με το κατηγορητήριο. Ειδικότερα, όπως αποδείχθηκε, στο ..., στις 28-2-2004 και περί ώρα 17.30', ο κατηγορούμενος, οδηγώντας το με αριθμ. κυκλοφ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας ..., έβαινε στην αριστερή λωρίδα του, εκ δύο λωρίδων αποτελούμενου, προς ..., ρεύματος της Ε.Ο. .... Η πιο πάνω οδός είναι ασφαλτοστρωμένη, διπλής κατευθύνσεως και έχει δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά ρεύμα κατεύθυνσης, ενώ ενδιάμεσα των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας υπάρχει, στο ύψος του 37ου χλμ, όπου εκινείτο το άνω όχημα, διαγράμμιση τύπου ζέβρας, η οποία διακόπτεται στη διασταύρωση της με τις κάθετες, προς αυτήν, αφενός ανώνυμη οδό (στο ρεύμα προς ...) και αφετέρου οδό .... Το πλάτος του οδοστρώματος, που αντιστοιχούσε στο ως άνω, προς ... ρεύμα πορείας της προαναφερόμενης Ε.Ο, ανερχόταν σε 6,30μ., με συνολικό πλάτος οδοστρώματος 14,80 μ.. Στο σημείο όπου έλαβε χώρα το κατωτέρω περιγραφόμενο τροχαίο ατύχημα, η Ε.Ο. είναι ευθεία, με κατωφέρεια και πολύ μικρή κλίση, στην πορεία του πιο πάνω αυτοκινήτου. Κατά τον παραπάνω χρόνο, η κατάσταση της οδού ήταν ξηρά, ο φωτισμός ήταν επαρκής (ημέρας) και η κυκλοφορία των οχημάτων μέτρια, ενώ το ανώτατο όριο ταχύτητας, στο συγκεκριμένο σημείο, ορίζεται σε 50 χλμ/ώρα. Εντούτοις, σύμφωνα με τα αποδειχθέντα, ο κατηγορούμενος προτού συμβεί το ατύχημα εκινείτο, με ταχύτητα που υπερέβαινε τα 100 χλμ/ώρα (βλ. έκθεση πραγματογνωμοσύνης Τ, ο οποίος αναβιβάζει την ταχύτητα του αυτοκινήτου που εκινείτο ο κατηγορούμενος σε 141 χλμ/ώρα, περίπου, σε συνδυασμό με καταθέσεις μαρτύρων). Κατ' εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Ζ, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, και έχοντας, ως συνοδηγό τον Π, κινούμενος με αυτό επί της ανωτέρω ανώνυμης οδού, εξερχόταν απ' αυτήν, με μικρή ταχύτητα, στην Ε.Ο, επιχειρώντας να τη διασχίσει κάθετα. Ο παραπάνω οδηγός, αν και στην πορεία του υπήρχε πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής της πορείας του ("SΤΟΡ"), δεν ακινητοποίησε το όχημα του και δεν παραχώρησε προτεραιότητα στα αυτοκίνητα που εκινουντο επί της Ε.Ο., αλλά συνέχισε απερίσκεπτα την πορεία του, εισερχόμενος σ' αυτήν (Ε.Ο.), με αποτέλεσμα να αποκλείσει το ρεύμα πορείας του κατηγορουμένου. Ο τελευταίος, ο οποίος τη στιγμή εκείνη πλησίαζε την άνω διασταύρωση, δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, ως κάθε μέσος συνετός οδηγός θα έπραττε και παρόλο που αντιλήφθηκε το εξελθόν από την ανώνυμη οδό όχημα από απόσταση 50 μέτρων τουλάχιστον, δεν μείωσε την ταχύτητα του οχήματος που οδηγούσε, ως όφειλε, ενόψει και της διασταυρώσεως, ούτε τροχοπέδησε το όχημα του, με αποτέλεσμα, το οποίο δεν προέβλεψε ο κατηγορούμενος, να επιπέσει αυτό με σφοδρότητα επί του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο Ζ. Το τελευταίο, κατά το χρόνο της σύγκρουσης είχε διασχίσει και την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας του προς ... ρεύματος και είχε φθάσει περί το μέσον της Ε.Ο, ενδιάμεσα των διαγραμμίσεων τύπου ζέβρας που υπάρχουν εκεί, προτιθέμενο να συνεχίσει την πορεία του, μάλλον, προς τα αριστερά και να εισέλθει στις λωρίδες κυκλοφορίας προς ..., ήταν δε όχημα ΜΑΖDΑ 323, ανάλογου μήκους. Η κυκλοφορία των οχημάτων τη συγκεκριμένη στιγμή ήταν, εξάλλου, μέτρια στην Ε.Ο., ώστε εάν ο κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του, με κανονική ταχύτητα (ανώτατο επιτρεπόμενο όριο, ως προελέχθη, 50 χλμ/ώρα) θα είχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει αποφευκτικό ελιγμό και να αποτραπεί η σύγκρουση δεδομένης και της πολύ μικρής ταχύτητας (10-15 χλμ/ώρα) που εκινείτο το ΜΑΖDΑ. Παρά ταύτα, οδήγησε το όχημα του με την ως άνω μεγάλη ταχύτητα, ένεκα της οποία δεν είχε, ως όφειλε, τον πλήρη αυτού έλεγχο, ώστε να μπορεί, σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, χωρίς να μειώσει την άνω αυξημένη, κατά πολύ, ταχύτητα του, ούτε έλεγξε πλήρως την κίνηση της ανώνυμης οδού, από την οποία εκείνη τη στιγμή εξερχόταν το με αριθμ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα, όπως προαναφέρθηκε, συνεχίζοντας, απερίσκεπτα με την ίδια ταχύτητα την πορεία του, να συγκρουστεί με το όχημα αυτό. Κατά την πρόσκρουση, ο κατηγορούμενος προέβη σε ακαριαία πέδηση και τα δύο αυτοκίνητα πλαγιολισθαίνοντας -κολλημένα, διέσχισαν το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και ακινητοποιήθηκαν στο τοιχείο του πεζοδρομίου και στις προστατευτικές μπάρες της Ε.Ο. Από τη σύγκρουση αυτή τραυματίσθηκαν θανάσιμα, τόσο ο οδηγός του "ΜΑΖDΑ" Ζ, όσο και ο συνοδηγός Ρ. Ειδικότερα ο μεν πρώτος υπέστη "κακώσεις σπονδυλικής στήλης, θώρακος, κοιλίας, πυέλου και κάτω άκρων", ο δε δεύτερος "πολλαπλές κακώσεις θώρακος". Εκ των τραυμάτων αυτών, ως μόνης ενεργούς αιτίας επήλθε ο θάνατος τους (βλ. τις με αριθμ πρωτοκ. 502/21-4-2004 και 501/6-4-2004 ιατροδικαστικές εκθέσεις νεκροψίας - νεκροτομής).
Με βάση όλα τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν, ανεξάρτητα δε από τη σοβαρή συγκλίνουσα υπαιτιότητα του θανόντος οδηγού, το ως άνω αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο ο κατηγορούμενος δεν προέβλεψε, προκλήθηκε, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου και από την ως άνω αμελή συμπεριφορά αυτού (κατηγορουμένου). Όλα τα πιο πάνω αποδείχθηκαν από την ενώπιον του δικαστηρίου αποδεικτική διαδικασία και πλέον συγκεκριμένα από τις χωρίς όρκο καταθέσεις, ενώπιον του ακροατηρίου του Δικαστηρίου τούτου, των πολιτικώς εναγουσών, σε συνδυασμό με τα έγγραφα της δικογραφίας και ευρήματα της σύγκρουσης (βλ., εκτός άλλων, προσκομιζόμενα, σχεδιάγραμμα τροχαίας και έκθεση αυτοψίας, σε συνδυασμό με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Τ). Το ως άνω συμπέρασμα, εξάλλου, στο οποίο, με βάση τα αποδειχθέντα, κατέληξε το Δικαστήριο δεν αναιρείται από μόνη την υπ' αριθμ. 2702/2008, προσκομιζόμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που έκρινε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο θανών οδηγός. Επομένως, συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, κατά συρροή, εις βάρος του κατηγορουμένου και πρέπει, κατόπιν τούτων να κηρυχθεί ένοχος αυτού, κατά τα στο διατακτικό, απορριπτόμενων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του, ως αβασίμων".
Στη συνέχεια, το δικάσαν Δικαστήριο, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι: "Στο ... στις 28-2-2004 από αμέλειά του δηλ. απ'την έλλειψη της προσοχής που ώφειλε απ'τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, προξένησε με τα'όχημά του και κατά την οδήγησή του , τον θάνατο σ'άλλους, χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την παρακάτω πράξη του και συγκεκριμένα, οδηγώντας το με αριθμ.κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητό του και βαίνοντας μ'αυτό στο 37ο χιλμ. της Ε.Ο....στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με κατεύθυνση από ... προς ..., φθάνοντας στην διασταύρωση της ανωτέρω οδού με ανώνυμη οδό, η οποία χρησιμεύει ως είσοδος και έξοδος από παραλία (έναντι της οδού ...) προς την ΕΟ ..., δεν είχε, ως ώφειλε, τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, ούτε μείωσε την αυξημένη ταχύτητά του, ως ώφειλε, ούτε έλεγξε την κίνηση της δεύτερης (ανώνυμης) οδού από την οποία εκείνη την στιγμή, εξήρχετο το υπ'αριθμ.... ΙΧΕ, με αποτέλεσμα, συνεχίζοντας την πορεία του απερίσκεπτα και με την ίδια ταχύτητα να συγκρουσθεί με το όχημα αυτό και να προκαλέσει σωματικές βλάβες στους α)Ζ (οδηγό του ... ΙΧΕ) ο οποίος έπαθε κακώσεις σπονδυλικής στήλης θώρακος, κοιλίας, πυελού και κάτω άκρων, και β)Ρ (συνοδηγό του ... ΙΧΕ) ο οποίος έπαθε πολλαπλές κακώσεις θώρακος, με συνέπεια από την πρόκληση των ως άνω σωματικών βλαβών ως μόνης ενεργού αιτίας να επέλθει ο θάνατος αμφοτέρων". Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την από τις διατάξεις των αρθ. 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος κατά συρροή, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς επίσης, και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους τα υπήγαγε στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ 1β, 28, 94 και 302 παρ. 1 ΠΚ, που εφάρμοσε, τις οποίες, ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, με ελλιπείς ή ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές ή διατάξεις ή με άλλον τρόπο, παραβίασε. Διαλαμβάνει επίσης και τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τ' αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, μη απαιτουμένης, όπως προαναφέρθηκε, της στάθμισης της αποδεικτικής αξίας των προσκομισθέντων και ληφθέντων υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων χωριστά. Όσον αφορά τις ειδικότερες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος: α) όπως συνάγεται από το σύνολο των παραπάνω παραδοχών το δικαστήριο σαφώς δέχθηκε στο αιτιολογικό του ότι ο κατηγορούμενος δεν προέβλεψε το επελθόν αποτέλεσμα ήτοι συνδρομή μόνον άνευ συνειδήσεως αμέλειας, β) δεν υπάρχει ασάφεια ως προς το ύψος της ταχύτητας του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου, ως προς τη δυνατότητα αποφευκτικού ελιγμού και αποφυγής του ατυχήματος και ως προς το ποίες καταθέσεις μαρτύρων συνεκτίμησε το Δικαστήριο, λόγω της γενικής αναφοράς στις καταθέσεις των μαρτύρων, αφού νοείται ότι συνεκτίμησε το σύνολο των καταθέσεων των εξετασθέντων μαρτύρων που αναφέρεται γενικώς, αυτοπτών και μη, και δεν ήταν απαραίτητη η μνεία και η ειδική αξιολόγηση κάθε μίας καταθέσεως χωριστά. Η παραδοχή δε της ταχύτητας την στιγμή της συγκρούσεως σε 58 χιλ/ώρα, ανεξάρτητα αν γίνεται αποδοχή ή μη του σχετικού πορίσματος της Τροχαίας ή του πραγματογνώμονος και των διαφορετικά κατατιθέμενων, σχετικά με την ταχύτητα, από τους εξετασθέντες μάρτυρες, ανάγεται στην ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. γ) δεν υφίσταται αντίφαση στις άνω παραδοχές του αιτιολογικού, ούτε μεταξύ παραδοχών αιτιολογικού και διατακτικού, ως προς τον χρόνο που ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος αντιλήφθηκε τον κίνδυνο, από απόσταση 50 μ. και περί δυνατότητάς του αποφευκτικού ελιγμού, ούτε ως προς τον ακριβή χρόνο της συγκρούσεως και ως προς τις θέσεις των δύο οχημάτων κατά τη σύγκρουση. Οι αιτιάσεις δε , ότι από την έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας και τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων δεν αποδεικνύεται η υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος για το ατύχημα, ότι δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί οι αντίθετοι ισχυρισμοί των μη αυτοπτών μαρτύρων για μεγάλη ταχύτητα, ότι οι παραδοχές περί ακαριαίας πεδήσεως του αυτοκινήτου του αναιρεσείοντος δεν βρίσκουν έρεισμα σε κανένα αποδεικτικό μέσο, ως και ότι με την 2702/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κρίθηκε ο θανών οδηγός του άλλου αυτοκινήτου αποκλειστικά υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος, πόρισμα το οποίο αντικρούει εμμέσως με τις ως άνω παραδοχές του το δικαστήριο, αιτιολογώντας πλήρως τη συνδρομή υπαιτιότητας, πλην του παθόντος και του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου οδηγού, απαραδέκτως προβάλλονται, διότι υπό το πρόσχημα του αναιρετικού λόγου βάλλεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί τα πράγματα και η εκτίμηση των αποδείξεων. Επομένως οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ'και Ε' του ΚΠοινΔ, λόγοι αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, είναι απορριπτέοι. Μετά ταύτα, ελλείψει άλλου λόγου αναιρέσεως για έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.(άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ)και στη δικαστική δαπάνη των παραστάντων με διαφορετικό πληρεξούσιο δικηγόρο πολιτικώς εναγόντων(άρθρα 176,183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-3-2010 αίτηση του Χ, περί αναιρέσεως της 2012/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου(Πλημμελημάτων) Αθηνών. και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι(220) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη των παραστάντων πολιτικώς εναγόντων, εκ ποσού πεντακοσίων (500) ευρώ, για καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Οκτωβρίου 2010.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Νοεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή