Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1748 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Λαθρομεταναστών μεταφορά.




Περίληψη:
Διευκόλυνση και προώθηση μεταφοράς λαθρομεταναστών. Στοιχεία του εγκλήματος. Οι προβαλλόμενοι αυτοτελείς ισχυρισμού πρέπει να συνοδεύονται από όλα τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη θεμελίωσή τους, αλλιώς είναι αόριστοι και το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει επ' αυτών ή να αιτιολογήσει ειδικώς την απόρριψή τους. Αόριστη προβολή ισχυρισμού συνδρομής ελαφρυντικής περίστασης μη ταπεινών αιτίων. Το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε στο αιτιολογικό της απόφασής του ότι οι κατηγορούμενοι τέλεσαν την πράξη που προβλέπεται από το άρθρο 54 § 5 του Ν. 2910/2001 και επέβαλε την κατώτατη ποινή που προβλέπεται για την πράξη αυτή, ενώ στο διατακτικό από προφανή παραδρομή αντέγραψε το διατακτικό της πρωτόδικης απόφασης, η οποία τους είχε καταδικάσει για την βαρύτερη πράξη που προβλέπεται στο άρθρο 55 § 1 του ιδίου νόμου. Δεν υπάρχει ασάφεια ως προς την εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη ούτε αντίφαση μεταξύ της εφαρμοσθείσης ποινικής διάταξης και της επιβληθείσης ποινής. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως.




Αριθμός 1748/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ανδρέα Δουλγεράκη και Ιωάννη Παπαδόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Μμαρτίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελλαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων 1) Χ1 και 2) Χ2, κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Δήμητρα Μιχαλοπούλου, για αναίρεση της 438/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θράκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι, ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 24 Οκτωβρίου 2008 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1749/2008.
Αφού άκουσε
Την πληρεξουσία δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 55 παρ. 1 του Ν. 2910/2001 όπως ίσχυε πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 37 του Ν. 3153/2003. πλοίαρχοι ή κυβερνήτες πλοίου, πλωτού μέσου ή αεροπλάνου και οδηγοί κάθε είδους μεταφορικού μέσου που μεταφέρουν από το εξωτερικό στην Ελλάδα αλλοδαπούς, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος ή στους οποίους έχει απαγορευθεί η είσοδος για οποιοδήποτε αιτία, καθώς και αυτοί που τους προωθούν στο εσωτερικό της χώρας ή διευκολύνουν τη μεταφορά ή προώθηση τους ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή ενός εκατομμυρίου έως πέντε εκατομμυρίων δραχμών για κάθε μεταφερόμενο αλλοδαπό. Συνιστά επιβαρυντική περίπτωση και επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και χρηματική ποινή πέντε εκατομμυρίων έως οχτώ εκατομμυρίων δραχμών για κάθε μεταφερόμενο άτομο, αν η μεταφορά ενεργείται κατ' επάγγελμα ή με σκοπό το παράνομο κέρδος ή αν ο υπαίτιος είναι δημόσιος υπάλληλος ή τουριστικός ή ναυτιλιακός ή ταξιδιωτικός πράκτορας ή είναι υπότροπος. Περαιτέρω κατά το άρθρο 54 παρ. 5 του ίδιου ως άνω νόμου, όποιος διευκολύνει την είσοδο στο ελληνικό έδαφος αλλοδαπού χωρίς να υποβληθεί στον έλεγχο που προβλέπεται στο άρθρο 4 (δηλαδή σε αστυνομικό έλεγχο), τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και με χρηματική ποινή τουλάχιστον πεντακοσίων χιλιάδων δραχμών. Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η ανωτέρω αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους οποίους προτείνει ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του στο δικαστήριο της ουσίας, δηλαδή εκείνους που τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας προς καταλογισμό ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής, υπό την προϋπόθεση όμως ότι οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν προβληθεί κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή με όλα τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη θεμελίωσή τους. Η κατά τρόπο αόριστο προβολή των ισχυρισμών αυτών δεν δημιουργεί υποχρέωση του δικαστηρίου να απαντήσει επ' αυτών, ούτε και να αιτιολογήσει ειδικώς την τυχόν απόρριψή τους. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Θράκης με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 438/2008 απόφασή του δέχτηκε ότι από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει αποδείχτηκε ότι "οι κατηγορούμενοι στην αγροτική περιοχή "..." ... στις 18 Νοεμβρίου 2001 διευκόλυναν και προώθησαν τη μεταφορά αλλοδαπών που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη χώρα. Συγκεκριμένα ενεργώντας από κοινού μετά από προσυνεννόηση με Τούρκο υπήκοο αγνώστων στοιχείων ταυτότητας παρέλαβαν από την άνω αγροτική περιοχή οκτώ (8) αλλοδαπούς, υπηκόους Πακιστάν, τα στοιχεία ταυτότητας των οποίων αναφέρονται στο διατακτικό της παρούσας, οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη χώρα ως στερούμενοι ταξιδιωτικών εγγράφων. Οι αλλοδαποί λαθρομετανάστες εισήλθαν στη χώρα δια μέσου του ποταμού ... με λέμβο με τη βοήθεια του Τούρκου υπηκόου ο οποίος τους οδήγησε πεζή μέχρι το ως άνω προκαθορισμένο σημείο συνάντησης, από το σημείο δε αυτό τους παρέλαβαν οι κατηγορούμενοι και τους οδήγησαν πεζή πλησίον του οικισμού ... με σκοπό να τους επιβιβάσουν σε οχήματα για την περαιτέρω προώθησή τους στο εσωτερικό της χώρας και τελικό προορισμό την ... . Υπό τα άνω περιστατικά κατ' ορθό νομικό χαρακτηρισμό τελέσθηκε η πράξη που προβλέπεται από το άρθρο 54 παρ. 5 του Ν. 2910/2001 για την οποία πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι, απορριπτομένων των λοιπών αυτοτελών ισχυρισμών τους ως αβάσιμων κατ' ουσίαν". Περαιτέρω η απόφαση όρισε στο διατακτικό της τα εξής: "
Κηρύσσει τους κατηγορούμενους ενόχους του ότι: Στην αγροτική περιοχή "..." ... την 18 Νοεμβρίου 2001, ενώ απαγορεύεται εκ μέρους οποιουδήποτε να μεταφέρει, προωθεί και διευκολύνει την μεταφορά και προώθηση αλλοδαπών που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στη Χώρα από το εξωτερικό, αυτοί από κοινού και με σκοπό το παράνομο περιουσιακό όφελος, παρέλαβαν, προώθησαν και διευκόλυναν την μεταφορά και προώθηση των παρακάτω αναφερομένων αλλοδαπών Πακιστανικής υπηκοότητας που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη Χώρα. Συγκεκριμένα, οι ανωτέρω από κοινού μετά από προσυνεννόηση με Τούρκο υπήκοο α.λ.σ. παρέλαβαν από το ανωτέρω σημείο τους παρακάτω αναφερόμενους αλλοδαπούς που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη Χώρα τους οποίους διεκπεραίωσε μέσω του ποταμού ... με βάρκα ο συνεργάτης τους παραπάνω Τούρκος σε παρέμβρια περιοχή ... και τους κατηύθυνε πεζή στο προσυμφωνηθέν σημείο συνάντησης όπου τους ανέμεναν οι ανωτέρω κατηγορούμενοι τους οδήγησαν πεζή πλησίον του οικισμού ... με σκοπό να τους επιβιβάσουν σε οχήματα και να τους προωθήσουν στο εσωτερικό της Χώρας με προορισμό την ... . Για την πράξη τους δε αυτή οι κατηγορούμενοι θα εισέπρατταν το ποσό δολαρίων Η.Π.Α από κάθε λαθρομετανάστη μετά την άφιξή τους στην ...". Στη συνέχεια το Δικαστήριο αφού κατά τα άνω απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμο τον αυτοτελή ισχυρισμό των κατηγορουμένων για αναγνώριση της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 β' του ΠΚ, καταδίκασε τον καθένα τους σε ποινή φυλακίσεως τριών μηνών και χρηματική ποινή 1.500 ευρώ για κάθε μία από τις οχτώ διευκολύνσεις και συνολικώς σε ποινή φυλακίσεως δέκα μηνών και χρηματική ποινή 5.000 Ευρώ. Η ως άνω επιβληθείσα ποινή είναι η κατώτατη προβλεπόμενη από το άρθρο 54 παρ. 5 του Ν. 2910/2001 και όχι η προβλεπόμενη από το άρθρο 55 παρ. 1 του ίδιου νόμου. Επομένως το Δικαστήριο εφάρμοσε πράγματι το άρθρο 54 παρ. 1 όπως δέχτηκε και στο αιτιολογικό της αποφάσεώς του και έτσι δεν υπάρχει ασάφεια ως προς την εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη ούτε αντίφαση μεταξύ της εφαρμοσθείσης διατάξεως και της επιβληθείσης ποινής. Το ότι στο διατακτικό της αποφάσεως αναφέρονται στοιχεία που προσιδιάζουν στη διάταξη του άρθρου 55 παρ. 1 του ως άνω νόμου, οφείλεται σε προφανή παραδρομή κατά τη σύνταξη του διατακτικού γιατί από παραδρομή έγινε αντιγραφή του διατακτικού της πρωτόδικης απόφασης η οποία είχε εφαρμόσει το άρθρο 55 παρ. 1 και έτσι ούτε εξ αυτού του λόγου υπάρχει ασάφεια ή αντίφαση ως προς την εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη.
Συνεπώς ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ κατά το πρώτο σκέλος του, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, συνιστάμενη στην ανωτέρω ασάφεια και αντίφαση, είναι αβάσιμος. Περαιτέρω ο κάθε κατηγορούμενος προέβαλε τον αυτοτελή ισχυρισμό ότι συντρέχει στο πρόσωπό του η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. Β' του ΠΚ εκθέτοντας σχετικώς τα εξής: "Το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του ότι στην πράξη αυτή δεν προχώρησα με σκοπό το παράνομο περιουσιακό όφελος, αφού δεν προέκυψε ότι έλαβε η ότι θα ελάμβανα χρήματα, αλλά ότι στην πράξη μου αυτή ωθήθηκα από μη ταπεινά αίτια και κυρίως από λόγους αλληλεγγύης στον άνθρωπο (αφού το μόνο που έκαμα ήταν να τους δείξω πως θα φτάσουν στο χωριό) συμπεριφορά που παρουσιάζουν όλοι οι άνθρωποι που καλούνται καθημερινά να παράσχουν πληροφορίες σε συνανθρώπους τους. Για τον λόγο αυτό φρονώ ότι το Δικαστήριό Σας δύναται να αναγνωρίσει στο πρόσωπό μου την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 στοιχείο β' του ΠΚ, ήτοι εκείνη των μη ταπεινών αιτίων". Με το περιεχόμενο αυτό ο ανωτέρω ισχυρισμός είναι αόριστος γιατί δεν συνοδεύεται από τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη θεμελίωσή του, αλλά από περιστατικά που συνιστούν άρνηση της κατηγορίας, για την οποία όμως το Δικαστήριο δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν τα περιστατικά που τη θεμελιώνουν.
Συνεπώς το Δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει επί του ως άνω ισχυρισμού των κατηγορουμένων ούτε και να αιτιολογήσει ειδικώς την απόρριψή του. Επομένως ο ίδιος ως άνω λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο σκέλος του περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απόρριψη του προαναφερθέντος αυτοτελούς ισχυρισμού, είναι αβάσιμος. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν στους αναιρεσείοντες τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθ. 40/24-10-2008 αίτηση των Χ1 και Χ2 για αναίρεση της υπ' αριθ. 438/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Επιβάλλει στους αναιρεσείοντες τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ, για κάθε αναιρεσείοντα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2009.Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Αυγούστου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή