Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1383 / 2010    (ΣΤ, Penal Cases)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Ναρκωτικά, Αναίρεση μερική.




Περίληψη:
Καταδίκη σε κάθειρξη αλλοδαπού για κατοχή ναρκωτικών. Δήμευση κατά νόμο του αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά των ναρκωτικών. Απέλαση ισοβίως κατά νόμο, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί οικογενειακοί λόγοι που πρέπει να επικαλεσθεί ο καταδικασθείς. Ελλιπής αιτιολογία της απορριπτικής του αυτοτελούς ισχυρισμού για αναγνώριση στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 § 2α ΠΚ. Δεκτός ο πρώτος λόγος απορρίπτονται οι λοιποί. Αναιρεί εν μέρει κατά το κεφάλαιο αυτό και παραπέμπει.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1383/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Γεώργιο Μπατζαλέξη-Εισηγητή και Χριστόφορο Κοσμίδη, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαΐου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Δημητρακόπουλο, περί αναιρέσεως της 1841/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενους τους: 1) Χ2 και 2) Χ3.
Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων -κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22 Ιανουαρίου 2010 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 193/10.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Στο άρθρο 17 παρ.2 του ν.1729/1987, ορίζεται ότι για αλλοδαπούς που καταδικάζονται για παράβαση του νόμου αυτού σε ποινή καθείρξεως, το Δικαστήριο διατάσσει την ισόβια απέλασή τους από τη Χώρα, εκτός αν συντρέχουν σπουδαίοι λόγοι, ιδίως οικογενειακοί, που δικαιολογούν την παραμονή τους, οπότε ισχύουν και γι' αυτούς οι ρυθμίσεις της παρ.1 του άρθρου αυτού. Για την εκτέλεση της απέλασης εφαρμόζεται το άρθρο 74 του Ποινικού Κώδικα. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η προβλεπόμενη ισόβια απέλαση αλλοδαπού, που έχει καταδικασθεί για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών (ν. 1729/1987, όπως ισχύει), αποτελεί παρεπόμενη ποινή και είναι υποχρεωτική για το Δικαστήριο, εκτός αν για την παραμονή του στη χώρα συντρέχουν σπουδαίοι λόγοι, ιδίως οικογενειακοί, τους οποίους, ως εξαίρεση του υποχρεωτικού κανόνα, ο καταδικασθείς οφείλει κατά τρόπο ορισμένο να επικαλεσθεί πριν από την απόφαση για την επιβολή της εν λόγω παρεπόμενης ποινής (ΑΠ 903/2007). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο της ένδικης αιτήσεώς του (δηλώσεως) αναιρέσεως αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση ότι, χωρίς αιτιολογία, διέταξε την απέλασή του, παρά το ότι συνέτρεχαν στο πρόσωπό του σοβαροί οικογενειακοί λόγοι, που επέβαλαν την παραμονή του στη χώρα, χωρίς να προκύπτει από τις παραδοχές της ότι είναι αλλοδαπός και δη Αλβανός υπήκοος. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, τα οποία παραδεκτά επισκοπούνται για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, η Πρόεδρος του 5μελούς Εφετείου, επειδή ο αναιρεσείων και οι συγκατηγορούμενοι μιλούσαν την αλβανική γλώσσα τους διόρισε διερμηνέα, αλλά και στο σκεπτικό της αποφάσεως του το Δικαστήριο δέχεται ότι ο αναιρεσείων είναι Αλβανός υπήκοος και συνεπώς, εφόσον καταδικάσθηκε για κατοχή από κοινού με τον μη ασκήσαντα αίτηση αναιρέσεως Χ3 ναρκωτικών (ινδικής κάνναβης) τύγχανε εφαρμογής στην συγκεκριμένη περίπτωση η ανωτέρω διάταξη του Ν. 1729/1987 (ήδη 35 Κ.Ν.Ν.). Ο αναιρεσείων δεν επικαλέσθηκε σπουδαίους οικογενειακούς λόγους που να δικαιολογούν την παραμονή του στη Χώρα, ούτε υπέβαλε σχετικό αίτημα. Επομένως, το Δικαστήριο της ουσίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είχε υποχρέωση, εφαρμόζοντας την ανωτέρω διάταξη και επιβάλλοντας υποχρεωτικά την παρεπόμενη ποινή της ισόβιας απελάσεως, να διαλάβει στην απόφασή του αιτιολογία περί μη συνδρομής σπουδαίων λόγων για την παραμονή του αναιρεσείοντος στη Χώρα. Κατ ακολουθία τούτων, ο, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, ως άνω λόγος της αιτήσεως (δηλώσεως) αναιρέσεως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.
ΙΙ. Κατά το άρθρο 19 παρ. 1 του Ν. 1729/1987, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 17 του ν. 2171/1993 (ήδη άρθρο 37 Κ.Ν.Ν), σε περίπτωση καταδίκης για παράβαση των άρθρων 5 έως και 9 το δικαστήριο, με την επιφύλαξη του τελευταίου εδαφίου, περί του οποίου δεν πρόκειται, διατάσσει τη δήμευση όλων των πραγμάτων τα οποία προήλθαν από την πράξη, του τιμήματός τους, των κινητών και ακινήτων που αποκτήθηκαν, με το τίμημα αυτό, καθώς και των μεταφορικών μέσων και όλων των αντικειμένων τα οποία χρησίμευσαν ή προορίζονταν για την τέλεση της πράξης, είτε αυτά ανήκουν στον αυτουργό, είτε σε οποιονδήποτε από τους συμμετόχους ή ακόμα και σε τρίτους, που δεν συμμετείχαν στο έγκλημα, εφόσον γνώριζαν ότι τα αντικείμενα αυτά προορίζονταν για την τέλεση του εγκλήματος. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η απαίτηση προς επιβολή της δήμευσης των ως άνω μεταφορικών μέσων με την καταδικαστική απόφαση, εφόσον τα δημευτέα ανήκουν στην ιδιοκτησία του αυτουργού ή των συμμετόχων των προβλεπομένων στο άρθρο αυτό αξιόποινων πράξεων, καθιστά τη δήμευση παρεπόμενη ποινή, η οποία επιβάλλεται από το νόμο υποχρεωτικά σε περίπτωση καταδίκης του κυρίου τους, η εν λόγω δε διάταξη, ως ειδική ειδικού νόμου, κατισχύει των γενικών διατάξεων του άρθρου 76 ΠΚ. Αν βέβαια τα μεταφορικά μέσα ανήκουν στην κυριότητα τρίτου, ο οποίος δεν γνώριζε το σκοπό για τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν αυτά, διατάσσεται με την απόφαση η προς τούτον απόδοσή τους, κατά το άρθρο 373 ΚΠοινΔ. Εξάλλου, η απόφαση που διατάσσει τη δήμευση του μεταφορικού μέσου κατά τη μνημονευθείσα διάταξη του άρθρου 19 παρ. 1 του Ν. 1729/1987, έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εφόσον διαλαμβάνεται σ' αυτήν ότι το μεταφορικό μέσο που δημεύθηκε και προσδιορίζεται κατά τα στοιχεία του, χρησιμοποιήθηκε για την τέλεση των προβλεπομένων στο άνω άρθρο αξιόποινων πράξεων και ανήκει στην κυριότητα του αυτουργού ή των συμμετόχων που καταδικάστηκαν για τις ανωτέρω αξιόποινες πράξεις, σε περίπτωση δε που αυτό (μεταφορικό μέσο) ανήκει στην κυριότητα τρίτου ότι ο τελευταίος γνώριζε το σκοπό για τον οποίο χρησιμοποιήθηκε αυτό (ΑΠ 1558/2007). Στην κρινόμενη περίπτωση, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως το κατασχεθέν με την από 20-10-2005 έκθεση κατασχέσεως ... ΙΧΕ αυτοκίνητο ήταν ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος και χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά της ποσότητας των 1900 γραμμαρίων ακατέργαστης ινδικής κάνναβης, την οποία είχε τοποθετηθεί σε νάϋλον σακούλα, την οποία ο αναιρεσείων, αφού την παρέλαβε από την σύζυγό του και συγκατηγορούμενη στην υπόθεση, η οποία αθωώθηκε από το 5μελές Εφετείο, την τοποθέτησε εντός του αυτοκινήτου του, στο οποίο συνοδηγός ήταν και ο ως άνω συγκατηγορούμενός του, που δεν άσκησε αίτηση αναιρέσεως και αφού κινήθηκαν με το αυτοκίνητο επί αρκετή ώρα, παρακολουθούμενοι από τα αστυνομικά όργανα, λαμβάνοντας προφυλάξεις, την εναπέθεσαν δίπλα σε κάδο απορριμάτων και απομακρύνθηκαν, όταν δε αντιλήφθηκαν ότι τους παρακολουθούσαν οι αστυνομικοί προσπάθησαν να διαφύγουν, πλην όμως το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε και οι ίδιοι συνελήφθησαν, η ως άνω ναρκωτική ουσία κατασχέθηκε, στην επακολουθήσασα δε έρευνα στην οικία του αναιρεσείοντος βρέθηκε και κατασχέθηκε, επιμελώς κρυμμένη σε διάφορα σημεία και κατανεμημένη σε συσκευασίες, τις οποίες αναφέρει η προσβαλλομένη απόφαση, συνολική ποσότητα 39.470 γραμμαρίων της αυτής ως άνω ναρκωτικής ουσίας και ένα πιστόλι. Κατ ακολουθία των παραδοχών αυτών το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα, πέραν της παράνομης κατοχής του αναφερόμενου όπλου και των πυρομαχικών και κατοχής, από κοινού με τον ως άνω συγκατηγορούμενό του, εντός του ανωτέρω ΙΧΕ αυτοκινήτου του, της ποσότητας των 1.900 γραμμ. ινδικής κάνναβης, και εντός της οικίας του συνολικής ποσότητας 39.470 γραμμ. της αυτής ναρκωτικής ουσίας. Εφόσον λοιπόν ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος της κατοχής εντός του ως άνω ΙΧΕ αυτοκινήτου του της ως άνω ποσότητας ινδικής κάνναβης, κατ ορθή εφαρμογή της προαναφερθείσης διατάξεως το Δικαστήριο, διέταξε, όπως υποχρεούταν, την δήμευση του κατασχεθέντος αυτοκινήτου του, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την τέλεση της πράξεως για την οποία, κατά τα ανωτέρω, κηρύχθηκε ένοχος. Από το σύνολο δε των παραδοχών της αποφάσεως προκύπτει ότι αυτή περιέχει την, κατά τα ανωτέρω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, που απαιτεί η εν λόγω περί δημεύσεως διάταξη.
Συνεπώς ο τρίτος λόγος από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ' ΚΠΔ, της αιτήσεως (δηλώσεως) αναιρέσεως, που υποστηρίζει τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
ΙΙΙ. Η κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, την οποία πρέπει να περιέχει η καταδικαστική απόφαση, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, πρέπει να υπάρχει όχι μόνο ως προς την κατηγορία, αλλά να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς που προβάλλονται από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο Δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ.2 και 333 παρ.2 ΚΠοινΔ, και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή την άρση ή μείωση της ικανότητας καταλογισμού ή την εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξεως ή τη μείωση της ποινής. Η απόρριψη ενός τέτοιου ισχυρισμού, όπως είναι και ο ισχυρισμός για την αναγνώριση της υπάρξεως στο πρόσωπο του κατηγορουμένου ελαφρυντικών περιστάσεων, του άρθρου 84 παρ. 2 ΠΚ, αφού η παραδοχή του οδηγεί στην επιβολή μειωμένης, κατά το μέτρο του άρθρου 83 ΠΚ, ποινής, πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως. Πρέπει όμως οι ισχυρισμοί αυτοί να προτείνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη θεμελίωσή τους, και δεν αρκεί μόνη η επίκληση της νομικής διάταξης που τους προβλέπει ή του χαρακτηρισμού με τον οποίο είναι γνωστοί στη νομική ορολογία. Διαφορετικά, αν έχουν προταθεί κατά τρόπο αόριστο, δεν υποχρεούται το δικαστήριο να απαντήσει ούτε να περιλάβει ειδική αιτιολογία για την απόρριψή τους. Ελαφρυντική περίσταση τυγχάνει και η του εδαφ. α της παραγράφου 2 του άρθρου 84 ότι ο υπαίτιος έζησε ως τον χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή. Για το ορισμένο του στηριζομένου στην παραπάνω διάταξη ισχυρισμού δεν αρκεί η επίκληση λευκού ποινικού μητρώου, αλλά απαιτείται η επίκληση θετικών στοιχείων, με αναφορά σε πραγματικά περιστατικά, που να είναι ικανά, αληθή υποτιθέμενα, να χαρακτηρίσουν τον δράστη έντιμο, δηλαδή να καταδεικνύουν θετική συμπεριφορά του δράστη στην κοινωνία. Για την πληρότητα της αιτιολογίας της απορριπτικής του εν λόγω ισχυρισμού του κατηγορουμένου αποφάσεως πρέπει να εκτίθενται σ αυτήν συγκεκριμένα αρνητικά πραγματικά περιστατικά, που καταδεικνύουν ότι ο κατηγορούμενος δεν έζησε ως τον χρόνο του εγκλήματος έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των ενσωματωμένων σε αυτήν πρακτικών, ο αναιρεσείων, ο οποίος καταδικάστηκε για την πράξη που προαναφέρθηκε, κατέθεσε εγγράφως μεταξύ των άλλων και τον πιο κάτω ισχυρισμό, για την αναγνώριση σ' αυτόν της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 α ΠΚ, τον οποίο ανέπτυξε και προφορικώς: "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΕΛΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΙΔΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ, ΕΝΤΙΜΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ (άρθρο 84 παρ. 2 α' Π.Κ.). Από την είσοδο, μου στην χώρα μέχρι τη σύλληψη μου, εργαζόμουν ανελλιπώς, κυρίως σε οικοδομικές εργασίες Καθ' όλο αυτό το διάστημα εργαζόμουν σκληρά, έχοντας αναπτύξει σταθερή επαγγελματική δραστηριότητα, τα δε έσοδα από την δουλειά μου αποτελούσαν το μοναδικό μου πόρο.
Επιπλέον, όλο αυτό το διάστημα διαμένω νόμιμα στην χώρα, επιδεικνύω ζωηρό ενδιαφέρον για τα δρώμενα στον επαγγελματικό και κοινωνικό μου κύκλο. Είμαι παντρεμένος με την Χ2, με την οποία έχουμε αποκτήσει δύο τέκνα ηλικίας σήμερα 7 και 11 ετών, τα οποία φοιτούν στην Α' και Ε' αντίστοιχα τάξη του 2ου Δημοτικού Σχολείου ..., όπως εμφαίνεται και από τις αντίστοιχες βεβαιώσεις (σχετ...). Τόσο εγώ όσο και η σύζυγος μου είμαστε ιδιαίτερα αφοσιωμένοι στην ανατροφή των τέκνων μας και στην γαλούχηση τους με τις ελληνικές οικογενειακές αξίες και αρχές, δεδομένων και των ιδιαιτέρων δεσμών που έχουν ήδη αναπτύξει με την Ελλάδα λόγω της από μακρού παραμονής τους στην χώρα αυτή αλλά και της φοίτησης τους στα ελληνικά σχολεία. Ο νεότερος δε εξ αυτών, γεννηθείς την 2-8-2002 στην Αθήνα, έχει αποκτήσει την Ελληνική υπηκοότητα και ως εκ τούτου συνδέεται με την χώρα αυτή πλέον και της χώρας γέννησης των γονιών του, την Αλβανία.
Μέχρι τη σύλληψη μου υπήρξα, κατ' ομολογία τόσο του φιλικού, όσο και του ευρύτερου οικογενειακού μου περιβάλλοντος, άψογος πολίτης, όπως άλλωστε, επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο, τα λευκά ποινικά μητρώα μου, ήτοι το Ελληνικό και το Αλβανικό, Ειδικότερα, πέραν των αποδιδόμενων κατηγοριών, ουδείς μέχρι σήμερον έχει προσάψει εναντίον μου την οποιαδήποτε κατηγορία, οι δε πράξεις, που μου αποδίδονται σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τον πρότερο έντιμο βίο μου, ο οποίος αποδεικνύεται από τα ως άνω έγγραφα, που προσκομίζω. Κατόπιν τούτων, η τέλεση των εγκλημάτων, που μου αποδίδονται, αν, παρ' ελπίδα, κριθώ ένοχος γι' αυτά, δεν μπορεί παρά να εκτιμηθούν, ως περιστατικό, που κανείς δεν μπορούσε να περιμένει, ομοιάζοντας με λαμπερή αστραπή, που όμως έσβησε αμέσως και ουδέποτε επανεμφανίσθη, ώστε να καθίσταται επιβεβλημένη η απόφαση του Δικαστηρίου Σας για την αναγνώριση της συνδρομής αυτής της ελαφρυντικής περιστάσεως". Τον ισχυρισμό του αυτό, που ήταν σαφής και ορισμένος, το Δικαστήριο απέρριψε με την αιτιολογία: "... καθόσον μόνη η ύπαρξη λευκού ποινικού μητρώου δεν σημαίνει ότι ο εν λόγω κατηγορούμενος είχε ζήσει μέχρι την τέλεση των πιο πάνω πράξεων έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή ...". Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής του εν λόγω αυτοτελούς ισχυρισμού, δεν είναι πλήρης και εμπεριστατωμένη, κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα, αφού το Δικαστήριο περιορίσθηκε να αναφέρει και αξιολογήσει μόνον το λευκό ποινικό μητρώο του αναιρεσείοντος, χωρίς να παραθέσει αρνητικά πραγματικά περιστατικά, που να αναιρούν τα επικληθέντα από αυτόν ως άνω πραγματικά περιστατικά θετικής κοινωνικής συμπεριφοράς και να δικαιολογούν τη μη συνδρομή στο πρόσωπό του της ανωτέρω ελαφρυντικής περιστάσεως.
Συνεπώς και ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ πρώτος λόγος της αιτήσεως (δηλώσεως) αναιρέσεως, που πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού για αναγνώριση στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 α ΠΚ χωρίς πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία είναι βάσιμος. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνον όσον αφορά την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού και ως προς την περί ποινής διάταξη της (όχι όμως και ως προς την περί ενοχής), να παραπεμφθεί δε η υπόθεση για νέα συζήτηση ενώπιον του αυτού Δικαστηρίου, συντιθεμένου από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (ΚΠΔ 519).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί εν μέρει την με αριθ. 1841/2009 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, και δη κατά το κεφάλαιο της περί απορρίψεως του αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσείοντος περί αναγνωρίσεως στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α' ΠΚ., καθώς και ως προς τη διάταξη της για επιβολή σ αυτόν ποινής.
Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το παραπάνω μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 2010. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουλίου 2010.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ