Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1871 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Ηθική αυτουργία.




Περίληψη:
Ηθική αυτουργία σε απάτη. Λόγοι αναιρέσεως. Πρώτος λόγος, δεν αιτιολογείται η παραδοχή ηθικής βλάβη εκ μέρους του αναιρεσείοντος στις πράξεις του συγκατηγορουμένου του (ο οποίος πρωτοδίκως αθωώθηκε για έλλειψη δόλου) και παραβιάζεται εκ πλαγίου η ουσιαστική διάταξη περί ηθικής αυτουργίας, διότι α) δεν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν και οδήγησαν το παραπάνω Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι προκάλεσε στον συγκατηγορούμενό του, την απόφαση να τελέσει τις ως άνω πράξεις και β) δεν αναφέρονται ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία προκάλεσε την ως άνω απόφαση, αφού δεν εξειδικεύεται με επίκληση κάποιου περιστατικού σε τι συνίσταται η γενικός και αορίστως επικαλούμενη πειθώ και φορτικότητα. Αίτημα να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1871/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Σδούκο, περί αναιρέσεως της 240/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας.

Το Τριμελές Εφετείο Κέρκυρας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Ιουλίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1383/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, κατά το άρθρο 386 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτείται: α) σκοπός του δράστη να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, όχι δε και πραγματοποίηση του οφέλους αυτού, β) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθών ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθών από την οποία παραπλανήθηκε άλλος και γ) βλάβη ξένης περιουσίας, που τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις. Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 46 παρ. 1 εδ. α' του Ποινικού Κώδικα, κατά την οποία με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται επίσης εκείνος που με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση για την εκτέλεση της άδικης πράξεως που τέλεσε εκείνος, προκύπτει ότι για την ύπαρξη αξιόποινης ηθικής αυτουργίας απαιτείται αντικειμενικώς, η πρόκληση από τον ηθικό αυτουργό σε άλλον της αποφάσεως για τέλεση ορισμένης αδικοπραγίας, η οποία συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος ή τουλάχιστον συνιστά αρχή εκτελέσεως αυτής, την οποία και τέλεσε. Η πρόκληση της αποφάσεως αυτής μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο, όπως με συμβουλές, απειλή ή με εκμετάλλευση οποιασδήποτε πλάνης, πραγματικής ή νομικής ή περί τα παραγωγικά αίτια της βουλήσεως ή με τη διέγερση μίσους κατά του θύματος, με πειθώ ή φορτικότητα ή με την επιβολή ή την επιρροή προσώπου, λόγω της ιδιότητας και της θέσεως του ή και της σχέσεως του με τον φυσικό αυτουργό. Υποκειμενικώς δε απαιτείται δόλος, ο οποίος συνίσταται στη συνείδηση του ηθικού αυτουργού ότι παράγει σε άλλον την απόφαση για την τέλεση άδικης πράξεως στην οποία παρακινεί τον φυσικό αυτουργό, χωρίς να είναι αναγκαίος ο καθορισμός της πράξεως αυτής μέχρι λεπτομερειών, αρκεί δε και ενδεχόμενος, εκτός εάν για την υποκειμενική θεμελίωση του οικείου εγκλήματος απαιτείται άμεσος ή υπερχειλής δόλος, οπότε ο δόλος αυτός πρέπει να συντρέχει και στο πρόσωπο του ηθικού αυτουργού. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 46, 47 και 48 του Ποινικού Κώδικα, με την τρίτη των οποίων καθιερώνεται το ανεξάρτητο του αξιοποίνου του ηθικού αυτουργού και των λοιπών συνεργών, από το αξιόποινο εκείνου που τέλεσε την πράξη, για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας αρκεί να στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος, δηλαδή πράξη για την οποία δεν συντρέχει κάποιος λόγος που να αποκλείει τον άδικο χαρακτήρα αυτής, χωρίς να εξετάζεται αν ο αυτουργός είναι ικανός προς καταλογισμό, αν πράττει από δόλο ή αν συντρέχει προς αυτόν λόγος που να αποκλείει τον καταλογισμό. Από τα ανωτέρω παρέπεται ότι δεν αποκλείεται η ύπαρξη ηθικής αυτουργίας για τον λόγο ότι απαλλάχθηκε ο φυσικός αυτουργός για έλλειψη δόλου ή της ικανότητας προς καταλογισμό ή γιατί βρισκόταν σε πραγματική ή συγγνωστή νομική πλάνη. Εξ άλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από το άρθρο 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ Δ' του ίδιου Κώδικα, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα, και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, διότι στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Το Τριμελές Εφετείο Κέρκυρας, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, με την προσβαλλόμενη 240/2.6.2008 απόφαση του καταδίκασε τον αναιρεσείοντα σε φυλάκιση δεκατεσσάρων μηνών για ηθική αυτουργία σε απάτη ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και υφαρπαγής ψευδούς βεβαιώσεως, που διέπραξε χωρίς δόλο ο αυτουργός τούτων, Κ1. Για να καταλήξει το Δικαστήριο στην καταδικαστική του κρίση, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί τα πράγματα κρίση του ότι "από τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάστηκαν στο Δικαστήριο τούτο, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης καθώς και των εγγράφων που αναφέρονται στα πρακτικά και την όλη αποδεικτική διαδικασία αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε τις πράξεις της ηθικής αυτουργίας 1) στην πράξη της απάτης, από την οποία η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη και 2) στην πράξη της υφαρπαγής ψευδούς βεβαίωσης, που αποδίδονται σ' αυτόν και συγκεκριμένα αποδείχθηκε ότι αυτός στην... την 8.8.2000 με προτροπές, συνεχείς, φορτικές συμβουλές και παραινέσεις, προκάλεσε με πρόθεση στον Κ1 την απόφαση να εκτελέσει τις άδικες πράξεις της απάτης, από την οποία η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη και της υφαρπαγής ψευδούς βεβαίωσης, που ο τελευταίος διέπραξε κατά τα αντικειμενικά τους στοιχεία και ειδικότερα αυτός (Κ1) α) στον παραπάνω τόπο και χρόνο να εμφανιστεί στους υπαλλήλους της ... Δ.Ο.Υ. ... και να παραστήσει σ' αυτούς ψευδώς ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος "...", του οποίου γενικός γραμματέας ήταν ο Κ1 είναι διοργανωτής και διαχειριστής των εισπράξεων της συναυλίας με τους ερμηνευτές ... και ... στο χώρο των εκδηλώσεων του ..., καταθέτοντας στην Υπηρεσία αυτή την υπ' αριθμ. 20 και από 8.8.2000 αίτηση, ενώ αληθές ήταν ότι πραγματικός διοργανωτής της συναυλίας αυτής ήταν ο Χ1, πείθοντας έτσι τον Προϊστάμενο της ... ΔΟΥ ... να εγκρίνει επί της ανωτέρω αιτήσεως την απαλλαγή από την καταβολή του ΦΠΑ επί των εισπράξεων της ανωτέρω συναυλίας. Με τον τρόπο αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε με το ποσό των τριών εκατομμυρίων τετρακοσίων δέκα χιλιάδων εξακοσίων σαράντα (3.410.640) δραχμών, που αφορούσε τη μη καταβολή του αναλογούντος ΦΠΑ επί των εισπράξεων από την πώληση των εισιτηρίων της ανωτέρω συναυλίας που ανήλθαν στο ποσόν των 18.948.000 δρχ. για τη συναυλία της 134.8.2000, δηλαδή ζημία ιδιαίτερα μεγάλη, με αντίστοιχο παράνομο όφελος του ιδίου (Χ1), δηλαδή να ενεργήσει με σκοπό να αποκομίσει άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτοντας ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων, η δε ζημία που προξενήθηκε από την πράξη του είναι ιδιαίτερα μεγάλη, ενήργησε δε ο Κ1 χωρίς δόλο και β) στον ανωτέρω τόπο και χρόνο να προσέλθει στους υπαλλήλους τής ...ΔΟΥ ... και να παραστήσει σ' αυτούς ψευδώς ότι ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "...", του οποίου γενικός γραμματέας ήταν ο Κ1, είναι διοργανωτής και διαχειριστής των εισπράξεων της συναυλίας με τους ερμηνευτές ... και .... στο χώρο των εκδηλώσεων του ..., καταθέτοντας στην Υπηρεσία αυτή την υπ' αριθμ. 20 και από 8.8.2000 αίτηση, με την οποία ζητούσε έγκριση απαλλαγής από την καταβολή του ΦΠΑ επί των εισπράξεων της συναυλίας αυτής και ζήτησε να βεβαιωθεί αυτό σε δημόσιο έγγραφο, βεβαίωση η οποία θα είχε ως συνέπεια την απαλλαγή από την καταβολή του ΦΠΑ επί των εισπράξεων της πιο πάνω συναυλίας, πετυχαίνοντας έτσι να εγκριθεί από τον Προϊστάμενο της ...ΔΟΥ ... η απαλλαγή από την καταβολή του ΦΠΑ επί των εισπράξεων της συναυλίας αυτής, για τα υπ' αριθμ. 1 έως 6.000 εισιτήρια των 5.000 δρχ. έκαστο και για τα υπ' αριθμ. 6.001 έως 7.000 εισιτήρια των 3.000 δρχ. έκαστο, δηλαδή να πετύχει με εξαπάτηση να βεβαιωθεί σε δημόσια έγγραφα αναληθώς περιστατικό, που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες, ενήργησε δε ο Κ1 χωρίς δόλο. Ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι πραγματικός διοργανωτής και διαχειριστής των εισπράξεων ήταν ο ίδιος και όχι ο Α.Π.Σ. "....", όπως αναληθώς παραστάθηκε από τον Κ1 στους υπαλλήλους της ..' ΔΟΥ .... Ειδικότερα προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος, που είναι κάτοικος ...., μετέβη στην... και συναντήθηκε με τους παραπάνω, προκειμένου να διακανονίσει τα ζητήματα της συναυλίας, που επρόκειτο να γίνει στις 13.8.2000, με κύριο εκείνο της απαλλαγής από τον ΦΠΑ που εδικαιούτο το αθλητικό σωματείο, κατ' εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 22 Ν. 2859/2000 (παρ. 1 δ' και 1 η'). Μεταξύ των παραπάνω ήταν γνωστό ότι από πλευράς του το σωματείο δεν επρόκειτο να προβεί στη διοργάνωση της συναυλίας, διότι δεν είχε σχετική εμπειρία, αλλά ούτε και ανέθεσε με άτυπη σύμβαση μίσθωσης έργου τη διεξαγωγή της συναυλίας στο Χ1 , πράγμα που θα συνεπαγόταν ιδιαίτερη διαδικασία, απόφαση του Δ.Σ. και εγγραφή στα βιβλία του, με τις αντίστοιχες φορολογικές επιβαρύνσεις. Έτσι, ο Χ1 που δραστηριοποιείτο στο χώρο εκδηλώσεων συναυλιών, έχοντας τη σχετική εμπειρία, ήταν εκείνος που αναζητούσε κάποιο ενδιαφερόμενο αθλητικό σωματείο, ενδιαφερόμενος ο ίδιος ως οργανωτής συναυλίας να επιτύχει διά μέσου αυτού την απαλλαγή από το ΦΠΑ, δηλ. να εκμεταλλευτεί την ευεργετική διάταξη του νόμου προς τα αθλητικά σωματεία, υποσχόμενος ότι εξαιτίας της διευκόλυνσης θα δώσει ποσό των εσόδων και κερδών του από τις εισπράξεις της συναυλίας, προς οικονομική ενίσχυση του συλλόγου. Ο Κ1 μετέφερε τις διαβεβαιώσεις αυτές στη διοίκηση του συλλόγου, οι οποίοι γνωρίζοντας το ενδιαφέρον αυτού αλλά και του .... για την υποστήριξη του συλλόγου, τον άφησαν εν λευκώ να διαχειριστεί το ζήτημα. Έτσι, ο Κ1, που είχε την ιδιότητα του γενικού γραμματέα του συλλόγου, υπέγραψε την υπ' αριθμ. 20/8/8.2000 αίτηση, υπό την επωνυμία του αθλητικού σωματείου, όπου έθεσε και τη σφραγίδα του, απευθυνόμενη προς τη ... ΔΟΥ ...., με την οποία το σωματείο αιτείτο από την αρμόδια οικονομική υπηρεσία, ως διοργανωτής συναυλίας στις 13.8.2000 στο ... με τους παραπάνω καλλιτέχνες, απαλλαγή του ΦΠΑ επί των εισπράξεων, με προβλεπόμενη διάθεση εισιτηρίων 1 - 6.000 των 5.000 δρχ. και 6000 - 7.000 των 3.000 δρχ., την οποία υπέβαλε προς τη ...ΔΟΥ ... και την 9.8.2000 καταχωρήθηκε 10028/9.8.2000, προς άμεση έγκριση και η οποία έγινε δεκτή, καθώς εγκρίθηκε η απαλλαγή από τον ΦΠΑ της συναυλίας από τον ποδοσφαιρικό σύλλογο "..." και για τον παραπάνω αριθμό εισιτηρίων από τον Προϊστάμενο της ... ΔΟΥ ..., που υπέγραψε την έγκριση επί της αίτησης. Ο Κ1, κατά τον παραπάνω χρόνο (8.8.2000) εμφανίστηκε στους υπαλλήλους της ... ΔΟΥ ...και συγκεκριμένα στον Προϊστάμενο της υπηρεσίας αυτής, προσκομίζοντας τη σχετική αίτηση παριστάμενος ψευδώς ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι διοργανωτής και διαχειριστής των εισπράξεων της συναυλίας και καταθέτοντας αυτήν στην υπηρεσία, πείθοντας τον προϊστάμενο της Β' ΔΟΥ να εγκρίνει την απαλλαγή.
Συνεπώς πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος Χ1 των παραπάνω πράξεων". Με τις ανωτέρω παραδοχές, το Δικαστήριο διέλαβε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, καθιστώντας εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή υπαγωγή των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφαρμόστηκαν. Ειδικότερα προσδιορίζεται με επάρκεια ο τρόπος και τα μέσα, που χρησιμοποίησε ο αναιρεσείων για να προκαλέσει στον αυτουργό την απόφαση για την τέλεση των παραπάνω αξιόποινων πράξεων, καθώς και τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε ότι ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε με τον τρόπο και τα μέσα αυτά στον φυσικό αυτουργό την απόφαση του, αφού εκτίθεται με σαφήνεια ότι ο κατηγορούμενος έπεισε τον ως άνω Κ1 με προτροπές, συνεχείς φορτικές συμβουλές και παραινέσεις να εμφανισθεί στους υπαλλήλους της ...ΔΟΥ...και να παραστήσει σ' αυτούς ψευδώς το ανωτέρω ψευδή περιστατικά και έτσι να τους πείσει να εγκρίνουν την απαλλαγή από την καταβολή του ΦΠΑ επί των εισπράξεων της συναυλίας, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί το Ελληνικό Δημόσιο με το ποσό των 3.410.640 δραχμών. Επίσης αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι πραγματικός διοργανωτής και διαχειριστής των εισπράξεων ήταν ο ίδιος και όχι ο Α.Π.Σ. "...", όπως αναληθώς παρέστησε ο Κ1 στους υπαλλήλους της ... ΔΟΥ ... . Οι αναφορές αυτές προσδιορίζουν με επάρκεια τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποίησε ο αναιρεσείων ηθικός αυτουργός για να προκαλέσει στον αυτουργό των ως άνω πράξεων την απόφαση για την τέλεση τους, το γεγονός δε ότι ο φυσικός αυτουργός απηλλάγη για έλλειψη δόλου δεν αποκλείει, όπως αναφέρεται και στη μείζονα σκέψη της παρούσας την ύπαρξη της ηθικής αυτουργίας του αναιρεσείοντος. Επομένως, οι περί του αντιθέτου, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ'και Ε'του ΚΠΔ, λόγοι της αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως και εκ πλαγίου παραβιάσεως του περί ηθικής αυτουργίας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Τα όσα αναφέρει ο αναιρεσείων για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων είναι απορριπτέα ως απαράδεκτα, διότι έτσι πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Τέλος, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος περί του ότι το αξιόποινο των προαναφερόμενων εγκλημάτων, που είναι πλημμελήματα και φέρονται τελεσθέντα στις 8 Αυγούστου 2000, εξαλείφθηκε λόγω συμπληρώσεως μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης αποφάσεως και πριν από τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως του χρόνου της οκταετούς παραγραφής, διότι η παραγραφή εξετάζεται και από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος διαπιστώνοντας τη συμπλήρωση της και μετά την άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να παύσει οριστικώς την ποινική δίωξη, υπό την προϋπόθεση ότι η αναίρεση είναι τυπικά παραδεκτή και περιέχει ένα τουλάχιστον λόγο παραδεκτό και συγχρόνως βάσιμο, προϋπόθεση όμως, η οποία δεν συντρέχει εν προκειμένω.
Επειδή, ενόψει των ανωτέρω και ενόψει του ότι ο αναιρεσείων δεν επικαλείται άλλους λόγους πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρου 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Απορρίπτει την από 28.7.2008 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 240/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220 €) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή