Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1586 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Αναβολής αίτημα.




Περίληψη:
Αιτιολογία. Αιτιολογία απαιτείται σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις ανεξάρτητα του αν αυτό απαιτείται ειδικά από το νόμο ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε. Και η παρεμπίπτουσα απόφαση που απορρίπτει αίτημα του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης για κρείσσονες αποδείξεις, μολονότι η κρίση του δικαστηρίου για το αν πρέπει ή όχι να αναβληθεί η δίκη είναι ανέλεγκτη, πρέπει να έχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία άλλως ιδρύεται ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ αναιρετικός λόγος. Απορρίπτει αίτηση αναίρεσης.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1586/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ανδρέα Δουλγεράκη και Γεώργιο Αδαμόπουλος - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Μαΐου 2009, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου X, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Χριστοφοράτο, περί αναιρέσεως της 48168/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Ιουλίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1670/2008.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να έχουν ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, κατά δε τη διάταξη του τρίτου εδαφίου του άνω άρθρου 139 ΚΠΔ, που προστέθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 εδ. β' του ν. 2408/ 1996 και ισχύει από 4-6-1996, αιτιολογία απαιτείται σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις, ανεξάρτητα του αν αυτό απαιτείται ειδικά από το νόμο ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοση τους αφήνεται στη διακριτική ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε.
Συνεπώς και η παρεμπίπτουσα απόφαση, που απορρίπτει αίτημα του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης για κρείσσονες αποδείξεις, μολονότι η κρίση του δικαστηρίου για το αν πρέπει ή όχι να αναβληθεί η δίκη είναι ανέλεγκτη, πρέπει να έχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, άλλως ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 48168/ 2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, ζήτησε την αναβολή της δίκης "για να προσκομιστούν έγγραφα για την αλλαγή διεύθυνσης του". Το αίτημα τούτο, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο με παρεμπίπτουσα απόφαση του, ταυτάριθμη με την άνω οριστική, το απέρριψε με την ακόλουθη αιτιολογία "το αίτημα αναβολής τη δίκης, για να προσκομισθούν από τον κατηγορούμενο έγγραφα σχετικά με την αλλαγή της διεύθυνσης της κατοικίας του πρέπει να απορριφθεί γιατί ο κατηγορούμενος - εκκαλών, εφόσον γνώριζε ότι η έφεση που έχει ασκήσει είναι εκπρόθεσμη, όφειλε να έχει ήδη προσκομίσει τα έγγραφα αυτά καθώς και οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό στοιχείο για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της έφεσής του". Η αιτιολογία αυτή είναι επαρκής εφόσον αναφέρεται με σαφήνεια ο λόγος, για τον οποίο δεν κρίνεται δικαιολογημένη η αναβολή και αιτιολογείται η απόρριψη του σχετικού αιτήματος. Επομένως, ο περί του, αντιθέτου από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ πρώτος λόγος της αναίρεσης, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της παρεμπίπτουσας αυτής απόφασης, είναι αβάσιμος.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 του ΚΠΔ, όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση του ένδικου μέσου της έφεσης, αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης είναι δέκα ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης, η οποία πρέπει να γίνεται όπως ορίζουν τα άρθρα 155 επόμ. του ίδιου Κώδικα. Αν η έφεση ασκηθεί εκπρόθεσμα, κατά τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του αυτού Κώδικα απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσης για την απόρριψη αυτή (Ολ.ΑΠ 3/1995). Η απορριπτική αυτή απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, αρκεί να διαλαμβάνει το χρόνο της νόμιμης επίδοσης της πρωτοβάθμιας απόφασης, εκείνον της άσκησης της έφεσης και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση χωρίς να απαιτείται ο ειδικότερος προσδιορισμός τούτου ή η μνεία των, κατά το άρθρο 161 παρ. 1 ΚΠΔ, στοιχείων της εγκυρότητας της επίδοσης (Ολ. ΑΠ 8/1995, 4/1995, 6, 7/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και ότι η επίδοση ως αγνώστου διαμονής έγινε χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή σε συγκεκριμένο τόπο και διεύθυνση. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ιδίου Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη για τη Δικαστική Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή και στην Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας νοείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠΔ κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 48168/ 2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της η έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθ. 114092/1999 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτός έχει καταδικαστεί ερήμην σε φυλάκιση τριών (3) ετών για παράβαση του άρθρου 45 του ν. 2065/ 1993. Από τη σχετική 3189/ 27-2-2008 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο για την έρευνα του παραδεκτού και βασίμου των λόγων της αναίρεσης, προκύπτει ότι ο εκκαλών, προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, προέβαλε ακυρότητα της επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως, διότι του επιδόθηκε ως άγνωστης διαμονής, ενώ αυτός κατά το χρόνο της επίδοσης είχε γνωστή διαμονή στην οδό ... στον ... . Δεν αναφέρει όμως στην έφεση του ότι την τελευταία αυτή διεύθυνση της κατοικίας του είχε δηλώσει στην αρμόδια για την επίδοση της εκκαλούμενης Εισαγγελική Αρχή. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, για την απόρριψη της έφεσης ως εκπρόθεσμης, διέλαβε ότι "από τα έγγραφα που αναγνώστηκαν, δεν αποδείχτηκε ότι ο κατηγορούμενος κακώς κλητεύτηκε ως αγνώστου διαμονής κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλούμενης αποφάσεως (2-11-2000) γιατί, όπως ισχυρίζεται, διέμενε στην οδό ... στον ..., δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει στη ΔΟΥ ..., ως διεύθυνση κατοικίας του, για την πράξη προσδιορισμού του ΦΠΑ, την οδό ... - .. (όπου ήταν και η έδρα της επιχείρησης του) και όπου αναζητήθηκε και δεν βρέθηκε κατά την επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης, η ίδια δε διεύθυνση αναφέρθηκε και στην από 17-7-1997 ειδική έκθεση ελέγχου των ελεγκτών της ... ΔΟΥ και στη μηνυτήρια αναφορά της ίδιας ΔΟΥ προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών. Κατόπιν των παραπάνω, ο αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι άσκησε την κρινόμενη έφεση εκπρόθεσμα γιατί κακώς κλητεύτηκε ως αγνώστου διαμονής, πρέπει να απορριφθεί". Ακολούθως απέρριψε τον αυτοτελή αυτό ισχυρισμό του και περαιτέρω, μετά την εξέταση της αναφερομένης μάρτυρος και την ανάγνωση του από 2-11-2000 αποδεικτικού επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως του αστυφύλακα ... προς τον κατηγορούμενο, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο απέρριψε εντέλει την έφεση του αναιρεσείοντος με την ακόλουθη αιτιολογία "από την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος που εξετάστηκε στο ακροατήριο και τα έγγραφα που αναγνώστηκαν, αποδείχτηκε ότι η τελευταία γνωστή στις αρχές διεύθυνση κατοικίας του κατηγορουμένου ήταν στην .., οδός ..., την οποία είχε δηλώσει στη ΔΟΥ ... .
Συνεπώς, νομίμως κλητεύτηκε ως αγνώστου διαμονής κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλουμένης απόφασης (2-11-2000) και εφόσον άσκησε την έφεση εκπρόθεσμα (στις 27-2-2008) δηλαδή μετά την πάροδο επτά και πλέον ετών από την επίδοσητης εκκαλουμένης, πρέπει η έφεση να απορριφθεί ως απαράδεκτη". Η άνω αιτιολογία του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου είναι ειδική και εμπεριστατωμένη καθόσον διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης της πρωτοβάθμιας απόφασης, εκείνον της άσκησης της έφεσης και το από 2-11-2000 αποδεικτικό επίδοσης του αστυφύλακα ..., το οποίο αναγνώσθηκε και από το οποίο προκύπτει ότι επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα η εκκαλούμενη ερήμην απόφαση. Η επίδοση αυτή έγινε νομίμως, ως αγνώστου διαμονής, στην άνω γνωστή στην Εισαγγελική αρχή διεύθυνση (...) μετά την άκαρπη αναζήτηση των κατά το άρθρο156 προσώπων. Εξάλλου, η άνω διεύθυνση, στην οποία αναζητήθηκε ήταν, κατά σαφή παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης, η τελευταία γνωστή διαμονή του αναιρεσείοντος στην Εισαγγελική Αρχή Αθηνών, η οποία αναφέρεται στη σχετική μηνυτήρια αναφορά της ... ΔΟΥ ... .
Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν υπεχρεούτο να διαλάβει αιτιολογία αναφορικά με το αν ο αναιρεσείων διέμενε ή όχι στη διεύθυνση που αναφέρει ο ίδιος στην έφεση του. Επομένως, ο δεύτερος και τελευταίος κατ' εκτίμηση εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος της αναίρεσης, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αβάσιμος. Μετά από αυτά πρέπει η κρινόμενη αναίρεση να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθ. 90/2008 αίτηση του X για αναίρεση της 48168/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή