Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1477 / 2010    (Α Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ανθρωποκτονία από αμέλεια.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια. Οι επισημαινόμενες διαφορές μεταξύ σκεπτικού και διατακτικού δεν συνιστούν πραγματικές αντιφάσεις και δεν δημιουργούν ασάφεια ως προς τη βασική παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας. Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1477/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Α' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές Δημήτριο Τίγγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα και Χριστόφορο Κοσμίδη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 6η Ιουλίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει τις δηλώσεις αναιρέσεως της 1307-1310/2009 καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων α) Χ1 και β) Χ2, οι οποίοι παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Νικολάου Αντωνιάδη (ΑΜ ΔΣΑ 17494).
Με πολιτικώς ενάγοντες τους α) Ψ1 και β) Ψ2, που δεν παραστάθηκαν.
Το Τριμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφαση, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή. Οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεσή της, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 16-3-2010 δύο αυτοτελείς δηλώσεις αναιρέσεως, που καταχωρήθηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 473/2010.
Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνουν δεκτές οι δηλώσεις αναιρέσεως και να παύσει οριστικά η ασκηθείσα ποινική δίωξη λόγω παραγραφής.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.
Κατά το άρθρο 513 παρ.1 εδ. γ' ΚΠοινΔ, "Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κλητεύει τον αναιρεσείοντα και τους λοιπούς διαδίκους, με κλήση που επιδίδεται σύμφωνα με τα άρθρα 155-161 και μέσα στην προθεσμία του άρθρου 166, στο ακροατήριο του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου". Κατά το άρθρο 515 παρ.2 εδ.α' ΚΠοινΔ, "Εάν εμφανισθεί ο αναιρεσείων, η συζήτηση γίνεται σαν να ήσαν παρόντες όλοι οι διάδικοι, ακόμη και αν κάποιος από αυτούς δεν εμφανίσθηκε". Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα δύο αποδεικτικά επιδόσεως με ημερομηνία 21-5-2010, του ..., αρχιφύλακα του ΑΤ ..., οι πολιτικώς ενάγοντες α) Ψ1 και β) Ψ2 κλήθηκαν από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου νόμιμα και εμπρόθεσμα, για να εμφανισθούν στη συνεδρίαση που αναφέρεται στην αρχή της αποφάσεως αυτής, πλην, όμως, ούτε εμφανίσθηκαν ούτε παραστάθηκαν με νόμιμο τρόπο ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την εκφώνηση της υποθέσεως. Κατά συνέπεια, η συζήτηση θα διεξαχθεί όπως αν και αυτοί ήταν παρόντες.
2.
Οι κρινόμενες δηλώσεις αναιρέσεως, που επιδόθηκαν στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 16-3-2010, υποβάλλονται από τους κατηγορουμένους και στρέφονται κατά της 1307-1310/2009 καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, που καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 ΚΠοινΔ την 26-2-2010. Επομένως, έχουν ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως (ΚΠοινΔ 465 παρ.1, 473 παρ.2 και 3, 474, 505 παρ.1, 509 παρ.1) και πρέπει να ερευνηθούν ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτών.
3.
Από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ συνάγεται ότι, για να έχει η καταδικαστική απόφαση την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, πρέπει να αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά α) τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και στηρίζουν την κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο κατηγορούμενος, β) τα κατ' είδος αποδεικτικά μέσα, από τα οποία προέκυψαν τα εν λόγω περιστατικά και γ) οι συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφαρμόσθηκαν. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης, που για το σκοπό αυτό θεωρείται ότι αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ακόμη, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως αποτελεί η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το Δικαστήριο της ουσίας αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν αυτό δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται ότι αποδεικνύονται, στη διάταξη που εφαρμόζει. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού με το διατακτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Τέλος, στο άρθρο 302 παρ.1 ΠΚ ορίζεται ότι "Όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών". Και στο άρθρο 28 ΠΚ ορίζεται ότι "Από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν". Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση του σκεπτικού και του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Τριμελές Εφετείο Πατρών, προκειμένου να καταλήξει σε καταδικαστική κρίση ως προς τους αναιρεσείοντες, μετά από εκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που είχαν τεθεί υπ' όψη του και που κατ' είδος προσδιορίζονται, δέχθηκε μεταξύ άλλων και τα εξής ουσιώδη: Ότι στην περιοχή της ... υφίσταται και λειτουργεί από ετών η ανδρώα Ιερά Μονή ..., η οποία στο πλαίσιο του κοινωνικού έργου, το οποίο επιτελεί παράλληλα προς την ησυχαστική και αγιαστική αποστολή της, διατηρεί κατασκήνωση την παραθαλάσσια τοποθεσία ..., όπου φιλοξενεί νέους κατά τη διάρκεια του θέρους, με παιδαγωγικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Ότι, κατά το έτος 2002, ηγούμενος της Μονής ήταν ο δεύτερος από τους αναιρεσείοντες, ιερομόναχος Χ2, ο οποίος ως εκ της θέσεώς του, σύμφωνα με τον κανονισμό εσωτερικής λειτουργίας της Μονής και τις παραδόσεις του μοναχικού πολιτεύματος, ήταν ο ρυθμιστής του προγράμματος και όλων των δραστηριοτήτων των μελών της αδελφότητας. Ότι, την 2-7-2002, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων αυτών και εν όψει της νέας κατασκηνωτικής περιόδου, προγραμματίσθηκε να γίνει η επισκευή και συντήρηση μιας εξέδρας, η οποία βρισκόταν μέσα στη θάλασσα και χρησίμευε στην αναψυχή των κατασκηνωτών κατά τη διάρκεια του μπάνιου τους. Ότι η εξέδρα ήταν κατασκευασμένη από μεταλλικό σκελετό, εμπεπηγμένο στον πυθμένα της θαλάσσης και από σανίδια, τοποθετημένα οριζοντίως στο επάνω μέρος του σκελετού. Ότι στο πλαίσιο της συντήρησης έπρεπε να γίνει και η ηλεκτροκόλληση των μεταλλικών μερών του σκελετού, στα σημεία που από την προηγούμενη χρήση ή τις καιρικές συνθήκες είχαν ξεκολλήσει. Ότι ο δεύτερος από τους αναιρεσείοντες ανέθεσε το έργο αυτό στον πρώτο από τους αναιρεσείοντες, μοναχό Χ1 (κατά κόσμο Χ1, ο οποίος στη δήλωση αναιρέσεως αναφέρεται ως ιερομόναχος), που είχε σχετική ικανότητα, αλλά δεν ήταν εφοδιασμένος με άδεια ηλεκτροσυγκολλητή (την έλαβε εκ των υστέρων). Ότι ο πρώτος από τους αναιρεσείοντες, προκειμένου να εκτελέσει το έργο (το ανατεθέν "διακόνημα", κατά τη μοναχική ορολογία), έλαβε ως βοηθό τον παθόντα Ζ, καθηγητή της μουσικής, ο οποίος ήταν τακτικός προσκυνητής της Μονής, στενά συνδεδεμένος με τα μέλη της αδελφότητας και πρόθυμος να προσφέρει σ' αυτά, ως εθελοντής, πάσης φύσεως τεχνικές υπηρεσίες (διότι "έπιαναν" τα χέρια του). Ότι ο δεύτερος από τους αναιρεσείοντες επέτρεψε στον πρώτο να χρησιμοποιήσει τη βοήθεια του παθόντος (έδωσε "ευλογία", κατά τη μοναχική ορολογία), αν και γνώριζε ότι ούτε ο παθών είχε άδεια ηλεκτροσυγκολλητή. Ότι πέραν τούτου, ο δεύτερος από τους αναιρεσείοντες, δίνοντας στον πρώτο την εντολή εκτέλεσης των εργασιών συντηρήσεως και συναινώντας στη συμμετοχή του δευτέρου σ' αυτές, δεν προέβλεψε τον κίνδυνο ηλεκτροπληξίας, τον οποίο ενείχε η χρήση ηλεκτρικού ρεύματος επί μετάλλων μέσα στο νερό, τον οποίο ως μέσος συνετός άνθρωπος και, μάλιστα, με την ιδιότητα που είχε, όφειλε και μπορούσε να προβλέψει. Ότι λόγω της μη πρόβλεψης του κινδύνου, ανέθεσε και επέτρεψε να γίνει η σχετική εργασία αφ' ενός με συσκευή ηλεκτροκόλλησης, της οποίας τα εξαρτήματα ήσαν φθαρμένα και κακώς συντηρημένα, με πιθανότητα να προκληθεί εξ αυτών διαρροή ηλεκτρικού ρεύματος και αφ' ετέρου χωρίς να είναι εφοδιασμένα τα πρόσωπα, που θα την εκτελούσαν, με προστατευτικά ενδύματα (κακούς αγωγούς της ηλεκτρικής ενέργειας), όπως δερμάτινο περίζωμα, περικνημίδες και χειρόκτια. Ότι την ίδια αμέλεια επέδειξε και ο πρώτος από τους αναιρεσείοντες, ο οποίος παίρνοντας ως εθελοντή βοηθό τον παθόντα, δεν προέβλεψε ότι με φθαρμένη συσκευή ηλεκτροκόλλησης και χωρίς προστατευτικά ενδύματα υπήρχε κίνδυνος ηλεκτροπληξίας τόσο για τον ίδιο όσο και για το βοηθό του. Ότι κατά τη διάρκεια των εργασιών συντήρησης της εξέδρας επήλθε, πράγματι, διαρροή ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία έπληξε τον παθόντα, του οποίου μέλη του σώματος βρίσκονταν σε επαφή με μεταλλικά μέρη της εξέδρας, μέσα στο νερό. Ότι η τάση που δέχθηκε το σώμα του παθόντος ήταν υψηλή και εκ του λόγου αυτού και μόνο έπαθε καρδιακή ανακοπή, εκ της οποίας απεβίωσε ακαριαία. Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δικαστήριο της ουσίας κήρυξε ενόχους και τους δύο αναιρεσείοντες για ανθρωποκτονία σε βάρος του Ζ, τελεσθείσα από μη συνειδητή αμέλεια (ΠΚ 302 παρ.1 σε συνδυασμό με 28 περ.α') και επέβαλε στον καθένα από αυτούς ποινή φυλακίσεως 8 μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία. Με τα όσα δέχθηκε, το Τριμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την κατά νόμο πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εξέθεσε χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά την αμελή συμπεριφορά των αναιρεσειόντων και το εξ αιτίας αυτής επελθόν αξιόποινο αποτέλεσμα, που στοιχειοθετεί αντικειμενικά και υποκειμενικά την ως άνω πράξη και εφάρμοσε σωστά τις ουσιαστικές διατάξεις που προαναφέρθηκαν, τις οποίες δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου. Το γεγονός ότι στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης γίνεται δεκτό ότι ο θάνατος του παθόντος επήλθε καθ' ο χρόνο ο μοναχός Χ1 χρησιμοποιούσε τη συσκευή ηλεκτροκόλλησης και ο παθών κρατούσε κάποια μεταλλικά μέρη της εξέδρας μέσα στο νερό, για να τον διευκολύνει, ενώ στο διατακτικό αυτής αναφέρεται ότι η ηλεκτροπληξία έγινε σε χρόνο που ο ίδιος παθών χρησιμοποιούσε τη συσκευή για να κολλήσει, μόνο φαινομενικά συνιστά αντίφαση και δεν είναι ικανό να δημιουργήσει κενό ή ασάφεια, καθιστώντας ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Διότι, σε κάθε περίπτωση, η βασική παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας είναι ότι ο παθών πέθανε από ηλεκτροπληξία, ενώ πρόσφερε εθελοντική υπηρεσία στη Μονή, με τη συναίνεση του ηγουμένου και ως βοηθός του μοναχού που είχε αναλάβει την εκτέλεση του έργου, επειδή από αμέλεια αμφοτέρων των αναιρεσειόντων χρησιμοποιήθηκε προβληματική συσκευή ηλεκτροκόλλησης και δεν χορηγήθηκαν αντιηλεκτροπληξιακά ενδύματα στον παθόντα. Επομένως, ο μοναδικός και ταυτόσημος λόγος αμφοτέρων των δηλώσεων αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο και προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες των άρθρων 510 παρ.1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠοινΔ, είναι αβάσιμος.
4.
Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθούν κατ' ουσία οι από 16-3-2010 δύο αυτοτελείς δηλώσεις αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων (ΚΠοινΔ 583 παρ.1). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ τις από 16-3-2010 δηλώσεις των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων α) Χ1 και β) Χ2, περί αναιρέσεως της 1307-1310/2009 καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών.- Και
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον καθένα από τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή διακοσίων είκοσι (220) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 22α Ιουλίου 2010. -Και
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 5η Αυγούστου 2010.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή