Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1958 / 2009    (ΣΤ, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Προθεσμία, Τύπος.




Περίληψη:
Αίτηση αναιρέσεως καταδικασθέντων για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου. Κηρύσσει απαράδεκτη ως ασκηθείσα μετά την πάροδο της συντμημένης στο ήμισυ 20ήμερης προθεσμίας προς επίδοση της σχετικής δηλώσεως προς τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου. Απορρίπτει αίτηση.




Αριθμός 1958/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Παναγιώτη Ρουμπή, Γεώργιο Μπατζαλέξη και Χριστόφορο Κοσμίδη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 22 Σεπτεμβρίου 2009, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) ..., 2) ..., 3) ..., 4) ..., 5) ..., 6) ... και 7) ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Αλβανό, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 551/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και με πολιτικώς ενάγοντα τον ...
Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτήν και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Μαρτίου 2009 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 495/2009.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Μαύρος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα με αριθμό 184/18.05.2009, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
`"Φέρομεν ενώπιον του Δικαστηρίου υμών την από 5 Μαρτίου 2009 αίτησιν αναιρέσεως των 1) ..., 2) ..., 3) ..., 4) ..., 5) ..., 6) ... και 7)..., κατά της υπ'αριθμ. 551/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης και εκθέτομεν τα εξής:
Εκ των διατάξεων των άρθρων 507 παρ. 1 και 473 παρ. 2 και 3 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι η προθεσμία ασκήσεως αναιρέσεως, δι'επιδόσεως εις τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατ'αποφάσεως εκδοθείσης παρόντος του κατηγορουμένου, είναι εικοσαήμερος και αρχίζει από της επομένης της καταχωρίσεως αυτής καθαρογραφημένης εις το ειδικόν βιβλίον που τηρείται εις την γραμματείαν του ποινικού δικαστηρίου (Α.Π. 1361/2007 ΠοινΔικ 2008 σελ. 264 κ.ά.). Προκειμένου περί εγκλήματος τελεσθέντος διά του τύπου, η προθεσμία ασκήσεως αναιρέσεως εις την ανωτέρω περίπτωσιν, συντετμημένη εις το ήμισυ κατά την παρ. 3 άρθρου μόνου ν.2243/1994, είναι δεκαήμερος (Α.Π. 104/2008 ΠοινΔικ 2008 σελ. 942 κ.ά.). Παρών θεωρείται και ο εκπροσωπηθείς υπό του πληρεξουσίου του δικηγόρου κατηγορούμενος (Α.Π. 1711/2005 ΠοινΔικ 2006 σελ. 394 κ.ά.). Περαιτέρω εκ της διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι εκείνος που ασκεί το ένδικον μέσον οφείλει να αναφέρη εις την έκθεσιν ασκήσεως αυτού, τον λόγον που δικαιολογή την εκπρόθεσμον άσκησίν του, δηλαδή τα περιστατικά της ανωτέρας βίας ή του ανυπερβλήτου κωλύματος, από τα οποία παρημποδίσθη εις την εμπρόθεσμον άσκησίν του, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία αποδεικνύουν την βασιμότητα των, άλλως το ένδικον μέσον απορρίπτεται ως απαράδεκτον (Α.Π. 1942/2008 ΝοΒ 56 σελ. 1917 κ.ά.).
Εις την προκειμένην περίπτωσιν η προσβληθείσα απόφασις του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, που εξεδόθη με παρόντας τους κατηγορουμένους ..., ..., ... και ..., των λοιπών εκπροσωπηθέντων υπό του συνηγόρου των, κατεχωρίσθη εις το ειδικόν βιβλίον την 14 Φεβρουαρίου 2009. Η δε κατ'αυτής αίτησις αναιρέσεως ησκήθη την 10 Μαρτίου 2009, διά δηλώσεως επιδοθείσης εις ημάς κατ'άρθρον 473 παρ. 2 Κ.Π.Δ., ήτοι μετά την πάροδον της τασσομένης υπό των διατάξεων του άρθρου 473 παρ. 2 Κ.Π.Δ. και άρθρου μόνου παρ. 3 ν.2243/1994 δεκαημέρου προθεσμίας ασκήσεώς της, δεδομένου ότι επρόκειτο περί καταδικαστικής αποφάσεως διά συκοφαντικήν δυσφήμησιν και εξύβρισιν διά του τύπου. Εις την σχετικήν δήλωσιν ουδείς λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος αναφέρεται, που να δικαιολογή την εκπρόθεσμον άσκησίν της.
Συνεπώς η υπό κρίσιν αίτησις αναιρέσεως τυγχάνει απαράδεκτος.
Εν όψει πάντων αυτών πρέπει, κατά τα άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ., να κηρυχθή απαράδεκτος η προαναφερθείσα αίτησις αναιρέσεως και να καταδικασθή έκαστος των αναιρεσειόντων εις τα δικαστικά έξοδα εκ 220 ευρώ. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ Προτείνομεν Ι. Να κηρυχθή απαράδεκτος η από 5 Μαρτίου 2009 αίτησις αναιρέσεως των κατηγορουμένων. 1) ..., 2)..., 3) ..., 4) ..., 5) ..., 6) ... και 7) ..., κατά της υπ'αριθμ. 551/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης
ΙΙ. Να καταδικασθή έκαστος των αναιρεσειόντων εις τα δικαστικά έξοδα εκ 220 ευρώ. Αθήνα 29 Απριλίου 2009Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου ΠάγουΑνδρέας Ι. Ζύγουρας"
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.
Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 1 έως 3, 474 παρ. 1 και 507 παρ. 1 του ΚΠοινΔ συνάγεται ότι, εφόσον με ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζεται διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως εναντίον καταδικαστικής αποφάσεως από εκείνον που καταδικάστηκε, αν είναι ημεδαπός και παρών κατά την απαγγελία αυτής, είναι α) δέκα (10) ημερών από τη δημοσίευση της απόφασης, στην περίπτωση που ασκείται με δήλωση προς το γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή προς εκείνον που διευθύνει τη φυλακή, αν ο αναιρεσείων κρατείται ή β) είκοσι (20) ημερών από τη δημοσίευση της απόφασης, στην περίπτωση που ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η προθεσμία δεν αρχίζει πριν από την καταχώριση της τελεσίδικης απόφασης στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων αποφάσεων, που τηρεί η γραμματεία του εκδόντος δικαστηρίου. Οι παραπάνω προθεσμίες αρχίζουν μετά την επίδοση της αποφάσεως μόνον όταν ο κατηγορούμενος δεν ήταν παρών κατά την απαγγελία αυτής και δεν εκπροσωπήθηκε στη δίκη δια πληρεξουσίου δικηγόρου (ΚΠοινΔ 501 παρ. 3), εφόσον αυτή έγινε μετά την καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο, διότι, άλλως, αν η επίδοση προηγήθηκε της καταχωρίσεως, η προθεσμία της αναίρεσης αρχίζει από την τελευταία. Προκειμένου, όμως, περί εγκλημάτων που τελούνται δια του τύπου, σύμφωνα με τα εδ. α' και β' της παρ. 3 του άρθρου μόνου του Ν. 2243/1994, οι ως άνω προθεσμίες των 10 ή 20 ημερών για την άσκηση του ένδικου μέσου της αναιρέσεως συντέμνονται στο ήμισυ. Έτσι, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, που επιδιώκουν την, λόγω της ιδιομορφίας και της ιδιαιτερότητας των αδικημάτων που τελούνται δια του τύπου, ταχεία περαίωση των εκκρεμών δικών, η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης με δήλωση προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάνου είναι μόνο δέκα (10) ημέρες. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 1 του α. ν. 1092/38, το οποίο επαναφέρθηκε σε ισχύ με το άρθρο 2 του ν. 10/75, ως τύπος και έντυπο επί των οποίων εφαρμόζονται οι διατάξεις του νόμου αυτού, θεωρείται παν ό,τι εκ της τυπογραφίας ή οιουδήποτε άλλου μηχανικού ή χημικού μέσου παράγεται εις όμοια αντίτυπα και χρησιμεύει εις πολλαπλασιασμό ή διάδοση χειρογράφων, εικόνων, παραστάσεων μετά ή άνευ σημειώσεων ή μουσικών έργων μετά κειμένου ή επεξηγήσεων ή φωτογραφικών πλακών. Η διάταξη αυτή δεν έχει καταργηθεί από το προαναφερόμενο άρθρο μόνο του ν. 2243/94, ακριβώς διότι δεν καλύπτεται από άλλη διάταξη του ΠΚ ή του ΚΠοινΔ. Κατά την έννοια αυτής, ως έντυπο θεωρείται και το γραπτό κείμενο που προσλαμβάνει τη μορφή ανακοινώσεως ή αφίσας, η οποία τοιχοκολλάται σε πλείονα αντίτυπα και σε χώρο προσιτό σε αόριστο αριθμό προσώπων (ΑΠ 515/1999). Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπροθέσμως, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (σε συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανιστούν, κατόπιν ειδοποίησης προ 24 ωρών από το γραμματέα της εισαγγελίας, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση του βουλεύματος ή της αποφάσεως που έχει προσβληθεί και την καταδίκη του ασκήσαντος αυτό στα δικαστικά έξοδα. Εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου τότε μόνο συγχωρείται, όταν στην κατά το άρθρο 474 του ΚΠοινΔ έκθεση γίνεται επίκληση περιστατικών, τα οποία συνιστούν ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα και κατέστησαν αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικτικών μέσων που τα επαληθεύουν.
2.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την με ημερομηνία 19-2-2009 υπηρεσιακή βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η προσβαλλόμενη με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, 551/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε κατ' έφεση, η οποία απαγγέλθηκε με τους κατηγορουμένους και ήδη αναιρεσείοντες πρώτο, δεύτερο και έβδομο φυσικώς απόντες, πλην, όμως, εκπροσωπούμενους νομίμως από ειδικώς εξουσιοδοτημένο συνήγορο και τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έκτη φυσικώς παρόντες και μετέχοντες στη δίκη, καταχωρίσθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του ως άνω Δικαστηρίου την 19-2-2009 (ΚΠοινΔ 473 παρ. 3). Με την απόφαση αυτή, οι αναιρεσείοντες, ως μέλη της διοίκησης συνδικαλιστικού σωματείου, καταδικάσθηκαν για συκοφαντική δυσφήμηση ετέρου συνδικαλιστικού στελέχους, τελεσθείσα δια του τύπου, με έντυπη ανακοίνωση - αφίσα, η οποία είχε κυκλοφορήσει σε πλείονα αντίτυπα και αναρτηθεί σε διάφορα σημεία του εργασιακού περιβάλλοντος. Η κρινόμενη αναίρεση ασκήθηκε με δήλωση των αναιρεσειόντων, η οποία επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 10-3-2009, ήτοι την 19η ημέρα από την προηγηθείσα καταχώρηση της προσβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο. Έτσι, όμως, η άσκησή της έγινε μετά την παρέλευση της, προβλεπόμενης για τα εγκλήματα που τελούνται δια του τύπου, όπως στην προκειμένη περίπτωση, προθεσμίας των δέκα (10) ημερών από της καταχωρίσεως της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο. Ως εκ τούτου, είναι εκπρόθεσμη. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί, τους οποίους ανέπτυξε ο ενώπιον του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, ως Συμβουλίου, εμφανισθείς πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων, περί του ότι η πράξη, για την οποία αυτοί καταδικάσθηκαν, δεν ήτο έγκλημα τελεσθέν δια του τύπου, είναι αβάσιμοι.
3.
Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και δεδομένου του ότι α) στην προκειμένη περίπτωση, για την έναρξη της προθεσμίας ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν απαιτείτο επίδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως στους αναιρεσείοντες, αφού αυτοί, κατά περίπτωση, ήσαν ή θεωρήθηκαν νομίμως παρόντες στην έκκλητη δίκη, όταν δημοσιεύθηκε η απόφαση αυτή και β) οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται οποιοδήποτε περιστατικό, που θα μπορούσε να συνιστά ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, ως λόγο για την άρση της εκπρόθεσμης άσκησης της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η αίτηση και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στους ασκήσαντες αυτή (ΚΠοινΔ 476 παρ. 1).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 5-3-2009, επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 10-3-2009, αίτηση των ..., ..., ..., ..., ..., ... και ..., για αναίρεση της 551/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον καθένα από τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή διακοσίων είκοσι (220) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 2009. Και,
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 13 Οκτωβρίου 2009.-
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ