Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 2267 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Απορρίπτει αίτηση αναιρέσεως κατ' αποφάσεως που απέρριψε έφεση λόγω του εκπροθέσμου της ασκήσεως της. Λόγος αναιρέσεως: έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.




ΑΡΙΘΜΟΣ 2267/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδης, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μανόλη Γρηγοριάδη, περί αναιρέσεως της 2131/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25 Φεβρουαρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 484/2008.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
ΕΠΕΙΔΗ, κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του νόμου 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και λόγω τής εκπρόθεσμης ασκήσεως του. Εξάλλου, από τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα, συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή η άσκηση του ενδίκου μέσου και μετά την πάροδο της προθεσμίας ασκήσεως αυτού, αν συνέτρεξε λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος. Από τα ανωτέρω ακολουθεί ότι, αν εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο της εφέσεως, προβάλλει ότι, παρά τα αναφερόμενα στο αποδεικτικό, δεν έγινε εγκύρως η επίδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, ώστε να αρχίσει να τρέχει η προθεσμία της εφέσεως, είτε ότι η εκπρόθεσμη άσκηση αυτής οφείλεται σε ανώτερη βία ή άλλο ανυπέρβλητο κώλυμα, τότε η αιτιολογία της αποφάσεως, πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική των ανωτέρω λόγων κρίση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου (ΟλΑΠ 4/1995), υπό την αυτονόητη όμως προϋπόθεση, ότι ο σχετικός ισχυρισμός έχει προταθεί με σαφήνεια και πληρότητα, διότι διαφορετικά το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει. Την προβολή των στοιχείων αυτών ενώπιον του εφετείου πρέπει να διαλαμβάνει για να είναι ορισμένη και παραδεκτή και η αίτηση αναιρέσεως της αποφάσεως, με την οποία απερρίφθη το αίτημα του αναιρεσείοντος να θεωρηθεί για τους λόγους αυτούς εμπρόθεσμη η έφεση του. Η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' τού ίδιου Κώδικα, πρέπει να διαλαμβάνει τον χρόνο τής επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και τής επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, από την οποία απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.), οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά. Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση, σύμφωνα με τα παραπάνω, και ο λόγος ανώτερης βίας, από την οποία ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 2131/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό τον αναιρεσείοντα και εκκαλούντα - κατηγορούμενο, που εκπροσωπήθηκε στη δίκη εκείνη από συνήγορο, όπως προκύπτει από την απόφαση αυτή, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, η έφεση του αναιρεσείοντος, κατά της 29.336/2002 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί, για παράβαση του Α.Ν. 86/1967 σε συνολική ποινή φυλακίσεως τριών (3) ετών και συνολική χρηματική ποινή δεκαπέντε χιλιάδων ευρώ (15.000 €). Από τη σχετική με αριθμό πρωτοκόλλου 7442/2007 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού και τού βάσιμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών δήλωσε ότι την έφεση ασκεί εκπροθέσμως, διότι η εκκαλουμένη δεν τού επιδόθηκε ποτέ, άλλως δεν τού επιδόθηκε με τον προσήκοντα τρόπο και ισχυρίστηκε τα ακόλουθα: "Η εκκαλουμένη τού επιδόθηκε στην οδό ... (χωρίς αριθμό) με την οποίαν δεν είχε οποιαδήποτε σχέση από το έτος 1999, οπότε δεν αναφέρει οτιδήποτε η εκεί επιχείρησίς του έκλεισε λόγω τού σεισμού του Σεπτεμβρίου 1999. Αποτέλεσμα των ανωτέρω παρατυπιών ήταν να λάβω την 24.5.2007 για πρώτη φορά γνώση τής υπάρξεως της εκκαλουμένης αποφάσεως μετά από σχετικό έλεγχο που διενήργησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος μου. Περαιτέρω, διότι από το χρόνο τής επίδοσης της εκκαλουμένης μέχρι και σήμερα συνέτρεχαν στο πρόσωπο του λόγοι ανώτερης βίας, που τον απέτρεπαν και τον εμπόδιζαν να επιμεληθεί ακόμα και τις πιο απλές υποθέσεις του. Συγκεκριμένα, λόγω τής οικονομικής και επαγγελματικής καταστροφής που υπέστη από λόγους ανεξάρτητους της θέλησης του, υπέστη σύμφωνα και με το από 18.10.2005 σημείωμα - πιστοποιητικό τού Ψυχιατρικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Ν. Ιωνίας Αγία Όλγα, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται στην παρούσα, "άγχος και στενοχώρια....έντονο καταθλιπτικό συναίσθημα με αίσθημα απελπισίας, αναξιότητας και ενοχής,....διακεκομμένο ύπνο και οργανωμένο αυτοκτονικό ιδεασμό (εμφανιζόμουν δε ως) μελαγχολικός με καταθλιπτικό προσωπείο, πτωχή βλεμματική επαφή, ολιγομίλητος (και διαγνώσθηκε) ...κατάθλιψη". Αποτέλεσμα των ανωτέρω καταστάσεων ήταν να ανανήψω για πρώτη φορά την 24.4.2007 και να χορηγήσω πλέον έγγραφη εντολή σε δικηγόρο να ασκήσει την παρούσα έφεση, γνώση τής υπάρξεως της εκκαλουμένης αποφάσεως μετά από σχετικό έλεγχο που διενήργησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος μου". Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, οδηγήθηκε στην απόρριψη της εφέσεως, με την εξής αιτιολογία: "Επειδή, όπως προκύπτει από το από 7.6.2006 αποδεικτικό επίδοσης του ..., Αρχιφύλακα του Α.Τ. Ν. Ηρακλείου, η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε νομότυπα στον τόπο εργασίας τού εκκαλούντος (εστιατόριο το ...) και παραλήφθηκε από τη σύνοικο ... και δεδομένου ότι ο εκκαλών άσκησε την έφεση του την 31.5.2007, δηλαδή μετά την πάροδο τής κατ' άρθρο 473 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. δεκαήμερης προθεσμίας, πρέπει η έφεση να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω τού εκπροθέσμου τής άσκησης της". Δηλαδή, στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αναφέρεται μεταξύ άλλων, τόσο η χρονολογία επιδόσεως στον εκκαλούντα της εκκαλούμενης 29.336/2002 ερήμην καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, την 7 Ιουνίου 2006, προκύπτουσα από το μνημονευόμενο σχετικό αποδεικτικό επιδόσεως του αρχιφύλακα ..., όσο και η χρονολογία ασκήσεως της εφέσεως την 31 Μαΐου 2007, δηλαδή μετά την παρέλευση (αναφέρεται στην αιτιολογία), της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεως της. Επομένως, η αιτιολογία αυτή τής αποφάσεως του δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση ως εκπρόθεσμη και απαράδεκτη, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ' αυτή όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητα της. Εξάλλου, το Δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να αιτιολογήσει την απόρριψη του ισχυρισμού περί ανωτέρας βίας, αφού τα περιστατικά που επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως του, ανεξάρτητα από το ότι δεν συνιστούν αυτά καθ' εαυτά λόγο ανώτερης βίας, ενόψει και του ότι δεν έγινε δεκτό από το Δικαστήριο ότι παρέλαβε ο ίδιος την εκκαλούμενη απόφαση, αλλά η ..., ως σύνοικος αυτού, εξέλιπαν ήδη, από τις 24 Απριλίου 2007, οπότε αυτός "ανένηψε", όπως ισχυρίστηκε, έκτοτε δε παρήλθε και πάλι άπρακτη η προθεσμία της εφέσεως, η οποία τελικά ασκήθηκε στις 31 Μαΐου 2007. Επομένως, οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις, που προβάλλονται με τον μοναδικό από το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Δ' του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, είναι αβάσιμες και απορριπτέες. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας.
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Απορρίπτει την από 25 Φεβρουαρίου 2008 αίτηση του ..., για αναίρεση της 2131/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι ευρώ (220 €).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή