Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 639 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Απόφαση του Εφετείου με την οποία απορρίπτεται η έφεση ως εκπρόθεσμη και απαράδεκτη και απόρριψη του λόγου αναιρέσεως για ελλιπή αιτιολογία της απορριπτικής απόφασης. Επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης ως άγνωστης διαμονής. Άγνωστης διαμονής θεωρείται εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη για την Εισαγγελική αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο.




Αριθμός 639/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα -Εισηγήτρια, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Κούκο, περί αναιρέσεως της 46822/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Απριλίου 2008 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 868/2008.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του ΚΠΔ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και εκ της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ, πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος-ακυρότητας της επίδοσης ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 του ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ποινική Ολομέλεια Α.Π. 6 & 7/1994 και 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής", χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος, είχε "γνωστή διαμονή". Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης, ως αγνώστου διαμονής, και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης αποφάσεως, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεώς του. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη Εισαγγελική Αρχή ή και η Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται, εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτή, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή την έγκληση. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών που την εξέδωσε, απέρριψε κατά πλειοψηφία ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της την με αριθμ. 10428/2007 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της με αριθμ. 109257/2000 απόφασης του Μονομελούς Πλημ/κείου Αθηνών. Για να στηρίξει την κρίση τους αυτή η πλειοψηφία του Τριμελούς Πλημ/κείου δέχθηκε τα εξής: "... Στην προκειμένη περίπτωση η εκκαλούσα-κατηγορουμένη ισχυρίζεται ότι εκπροθέσμως άσκησε την κρινόμενη έφεσή της κατά της πρωτόδικης υπ'αριθμ. 109257/2000 καταδικαστικής αποφάσεως του Μον. Πλημ/κείου Αθηνών για παράβαση του αρθρ. 25 Ν. 1882/90 διότι δεν έλαβε γνώση αυτής που της κοινοποιήθηκε ως αγνώστου διαμονής, ενώ εκείνη είχε γνωστή διαμονή. Λεν αναφέρει όμως στην έφεση της αλλ'ούτε και στο ακροατήριο κατά τη σημερινή δικάσιμο εάν τη φερόμενη αυτή ως γνωστή τελευταία διαμονή της, δηλ. την οδό ... είχε δηλώσει καθοιονδήποτε τρόπο και στην Εισαγγελική Αρχή που παρήγγειλε την επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης. Επομένως, νομίμως αναζητήθηκε (& επιδόθηκε) την ... στην γνωστή στην Εισαγγελία διεύθυνση της, δηλ. επί της οδού ... (βλ. το από ... αποδ. επίδοσης του Αρχ. Α.Τ. ...) ως τελευταία γνωστή κατοικία της.
Συνεπώς η κρινόμενη έφεση η οποία ασκήθηκε την 3-8-2007, ασκήθηκε εκπρόθεσμα και για το λόγο αυτό πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του Δικ/ρίου". Περαιτέρω, από την ως άνω 10428/3-8-2004 έκθεση έφεσης, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού και του βασίμου των λόγων αναιρέσεως, προκύπτει ότι η εκκαλούσα, προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της έφεσής της, είχε προβάλει ότι "γνώση της εκκαλουμένης έλαβε μόλις χθες από το Α/Τ ... όπου προσήλθε να παραλάβει την Αστυνομική της ταυτότητα οπότε και συνελήφθη, αφού η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε στις ...στον Δήμαρχο ..., αφού στην ... θεωρήθηκε σαν αγνώστου διαμονής, αφού η επιχείρηση "..." είχε κλείσει προ επταετίας, ενώ η Δ.Ο.Υ. εγνώριζε την μόνιμη κατοικία της στη ... από το έτος 1999, όπως αποδεικνύεται από έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης κινητών από την ίδια Δ.Ο.Υ.". Συνακόλουθα, εφόσον η εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα κάτοικος όπως, ισχυρίζεται, από το έτος 1999 έως το έτος 2007, επί της οδού .., δεν προέβαλε με την έφεσή της ότι είχε καταστήσει αυτή γνωστή την ως άνω διεύθυνση της κατοικίας της και στην Εισαγγελική αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο την κατέστησε γνωστή, το ως άνω Δικαστήριο, δεν στέρησε την απόφαση του της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διαλαμβάνοντας στην προσβαλλόμενη απόφαση για να αιτιολογήσει την εγκυρότητα της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής, α) ότι ούτε στην έφεσή της ούτε στο ακροατήριο η αναιρεσείουσα επικαλείτο την κατά τα ως άνω γνωστοποίηση της μεταβολής της κατοικίας της, και β) ότι νομίμως αναζητήθηκε (χωρίς αποτέλεσμα) επιδόθηκε στην διεύθυνση που αναφερόταν στην κατ' αυτής μήνυση της αρμόδιας Δ.Ο.Υ. ...και δεν ήταν υποχρεωμένο τούτο (Δικαστήριο) να διαλάβει στην προσβαλλόμενη απόφασή του αιτιολογία σε σχέση με το αν διέμενε ή όχι κατά τον κρίσιμο χρόνο αυτή στη ..., ως εκ περισσού δε εξετάστηκε σχετικά με το ζήτημα αυτό ως μάρτυρας στο ακροατήριο η ... και αναγνώσθηκαν τα έγγραφα που επικαλέσθηκε η ίδια παραστάσα δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Χρυσάνθου Μποβολού.
Συνεπώς με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφού αναφέρεται στο σκεπτικό αυτής όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητα αυτής, ήτοι ο χρόνος επίδοσης της εκκαλούμενης απόφασης, το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση αυτής και ο χρόνος άσκησης της έφεσης κατ' αυτής και είναι απορριπτέος περί του αντιθέτου ο από το άρθρο 510 § 1 περ. Δ μοναδικός λόγος αναιρέσεως.
Μετά από αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 23-4-2008 αίτηση της ..., για αναίρεση της 46822/2007 απόφασης του Β' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 3 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή