Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 532 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 532/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κριμιζή, περί αναιρέσεως της 8171/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 19.9.2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1551/2008.
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Έλλειψη της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας στην καταδικαστική απόφαση, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, υπάρχει, όταν δεν περιέχονται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες αυτά διαπιστώθηκαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Εξάλλου, κατά το άρθρο 1 παρ. 1α του Α.Ν. 86/67, όποιος υπέχει νόμιμη υποχρέωση καταβολής των βαρυνουσών αυτόν ασφαλιστικών εισφορών (εργοδοτικών), ασχέτως ποσού, προς τους εις το Υπουργείο Εργασίας υπαγόμενους κάθε φύσης Οργανισμούς Κοινωνικής Πολιτικής ή Κοινωνικής Ασφάλισης ή ειδικής και δεν καταβάλλει αυτές εντός μηνός αφότου κατέστησαν απαιτητές, στους ως άνω οργανισμούς, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον δέκα χιλιάδων (10.000) δραχμών. Κατά δε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου του νόμου, όποιος παρακρατεί ασφαλιστικές εισφορές των εις αυτόν εργαζομένων, με σκοπό απόδοσης στους κατά την παρ. 1 οργανισμούς και δεν καταβάλλει ή δεν αποδίδει αυτές προς τους ανωτέρω οργανισμούς εντός μηνός, αφότου έχουν καταστεί απαιτητές, τιμωρείται για υπεξαίρεση, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον δέκα χιλιάδων (10.000) δρχ. Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 26 παρ. 1 και 5 του α.ν. 1846/1951, προκύπτει ότι, για την καταβολή των εισφορών των ασφαλισμένων, επί παρεχόντων εξαρτημένη εργασία, ευθύνεται ο εργοδότης, ο οποίος υποχρεούται, κατά την πληρωμή των μισθών, να παρακρατεί τα τμήματα των εισφορών, που βαρύνουν τους ασφαλισμένους. Ως εργοδότης, κατά τις πιο πάνω διατάξεις και σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 5 του α.ν. 1846/1951, νοείται ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, για λογαριασμό των οποίων, τα υπαγόμενα στην ασφάλιση πρόσωπα προσφέρουν την εργασία τους. Τέλος, κατά το άρθρο 16 του Κανονισμού Ασφάλισης του ΙΚΑ, ως χρόνος καταβολής των εισφορών ορίζεται το ημερολογιακό τέλος του μηνός εντός του οποίου παρασχέθηκε η εργασία ή υπηρεσία, κατά δε το άρθρο 26 παρ. 3 του α.ν. 1846/1951, ο υπόχρεος πρέπει να καταβάλλει τις εισφορές στο ΙΚΑ μέχρι το τέλος του επόμενου μήνα από το χρόνο που έχει ορισθεί. Ενόψει του περιεχομένου των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων, η πληρότητα της αιτιολογίας της καταδικαστικής, για παράβαση του άρθρου 1 του α.ν. 86/1967, απόφασης, για καθυστέρηση δηλαδή καταβολής των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών στο ΙΚΑ προϋποθέτει, εκτός από την αναφορά των κρίσιμων για τη θεμελίωση των αναφερομένων δύο εγκλημάτων περιστατικών, που είναι η κατά συγκεκριμένο χρόνο απασχόληση προσωπικού ασφαλισμένου στο ΙΚΑ, με σχέση εξαρτημένης εργασίας, εκ του οποίου (χρόνου απασχόλησης) προκύπτει και ο χρόνος τελέσεως της πράξεως και τα χρηματικά ποσά, που βάσει των τακτικών αποδοχών του προσωπικών, όφειλε ο κατηγορούμενος εργοδότης να καταβάλλει στο ίδρυμα, ως εργοδοτικές ή εργατικές εισφορές και δεν κατέβαλε ή παρακράτησε (Ποινική Ολομέλεια ΑΠ 1/1996) και αναφορά, επί φυσικού προσώπου, φερομένου ως εργοδότου εκ της ασκήσεως επιχείρησης, των πραγματικών περιστατικών από τα οποία να προκύπτει η θέση αυτού στην επιχείρηση αυτή, καθώς και αν πρόκειται για προσωπική (ατομική) ή εταιρική επιχείρηση και ποιά η νομική μορφή της τελευταίας, ώστε να ανακύπτει η υποχρέωση αυτού για παρακράτηση και απόδοση των εισφορών.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 8171/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό και μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που κατ' είδος μνημονεύονται, ο αναιρεσείων καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης είκοσι (20) ημερών, ανασταλείσαν επί τριετία, για παράβαση του άρθρου 1 παρ. 1 του α.ν. 86/1967, δεχθέντος ειδικότερα του Δικαστηρίου, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Αποδείχθηκε και το Δικαστήριο πείσθηκε ότι στη ...., την 1-7-2001 έως 1-3-2002, ως εργοδότης της επιχείρησης "....", αν και απασχόλησε στην επιχείρησή του, κατά τη χρονική περίοδο από τον Μάιο του 2001 έως και τον Δεκέμβριο του 2001, μισθωτούς με σχέση εξαρτημένης εργασίας, που ήταν ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ, δεν κατέβαλε, ως όφειλε, τις βαρύνουσες αυτόν τον ίδιον ασφαλιστικές εισφορές (εργοδοτικές) μέσα σε ένα μήνα από τότε που αυτές κατέστησαν απαιτητές, οι οποίες ανέρχονταν σε 2.083,55 ευρώ. Επομένως, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της ανωτέρω πράξης. Ωστόσο, πρέπει να αναγνωριστεί στον κατηγορούμενο το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. δ' ΠΚ, δεδομένου ότι αυτός έδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιχείρησε να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του, αφού, εκ των υστέρων, κατέβαλε τμήμα του, ως άνω, οφειλομένου ποσού, εναπομείναντος υπολοίπου εκ 1.144,75 ευρώ Περαιτέρω, όσον αφορά την πράξη της παρακράτησης των ασφαλιστικών εισφορών των εργασθέντων (εργατικές) στην ανωτέρω επιχείρηση εκ 1041,77 ευρώ, που αποδίδεται στον κατηγορούμενο, αυτός πρέπει να κηρυχθεί αθώος, δεδομένου ότι το ανωτέρω ποσό δεν υπερβαίνει συνολικά το από το άρθρο 33 του ν.3346/2005 προβλεπόμενο και, συνεπώς, δεν υπάρχει αξιόποινη πράξη". Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν διέλαβε την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού δεν διευκρινίζεται ούτε στο σκεπτικό, ούτε στο διατακτικό αυτής, το είδος και η μορφή της εργοδότριας επιχείρησης με την επωνυμία "....", κατά τον χρόνο τέλεσης της αναφερθείσας παράβασης του άρθρου 1 παρ. 1 του α.ν. 86/1967 και επιπρόσθετα δεν εκτίθενται σ' αυτήν τα πραγματικά εκείνα περιστατικά, από τα οποία να συνάγεται η υποχρέωση του αναιρεσείοντος να καταβάλλει τις βαρύνουσες τον ίδιο εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές στο ΙΚΑ, αν ήταν δηλαδή εργοδότης ο ίδιος ατομικώς ή νόμιμος εκπρόσωπος νομικού προσώπου, στο οποίο ανήκει η προαναφερθείσα επιχείρηση, αυτό δε, γιατί δεν αρκεί ο χαρακτηρισμός του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ως "εργοδότη" της επιχείρησης ή της εταιρείας, στην οποία απασχολήθηκαν διάφοροι μισθωτοί με σχέση εξαρτημένης εργασίας, αφού η ιδιότητα του εργοδότη δεν ταυτίζεται με την ιδιότητα του οφειλέτη ή του υποχρέου προς καταβολή των εισφορών.
Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλονται σχετική αιτιάσεις, είναι βάσιμος. Μετά από αυτά, παρελκούσης της έρευνας του ετέρου λόγου της αναίρεσης, ως αλυσιτελής, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση, στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από Δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθ. 8171/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση, στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από Δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή