Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1600 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως.




Περίληψη:
Η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να περιέχει ένα τουλάχιστον λόγο αναιρέσεως σαφή και ορισμένο άλλως είναι απαράδεκτη. Πότε ορισμένος ο λόγος περί εσφαλμένης ερμηνείας ή εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Απορρίπτεται ως απαράδεκτη η αίτηση λόγω της αοριστίας της (άρθρα 476§1, 513§1 ΚΠΔ) -.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1600/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Μαΐου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστασίου Κανελλόπουλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Γκίκα, περί αναιρέσεως της 577/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ, κάτοικο ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κουτσό.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Φεβρουαρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 483/2009.
Αφού άκουσε
Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των ως άνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί ως απαράδεκτη η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 484 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεων και βουλευμάτων, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερομένους περιοριστικά στα άρθρα 510 και 484 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τοιαύτη, απορριπτέα (άρθρο 476 και 513 Κ.Π.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγον αναιρέσεως, χωρίς αναφορά περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Οι αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναιρέσεως είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως και δεν μπορούν να συμπληρωθούν με παραπομπή σε στοιχεία που βρίσκονται σε άλλα έγγραφα (ή με την άσκηση προσθέτων λόγων με έγγραφο που κατατίθεται στο γραμματέα της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου κατ' άρθρον 509 παρ. 2 Κ.Π.Δ.). Επίσης δεν επιτρέπεται να εξετασθούν (ούτε) αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο, οι υπό στοιχ. Α', Γ', Δ', Ε', ΣΤ' και Η' της παραγράφου 1 του άρθρου 510 Κ.Π.Δ. λόγοι αναιρέσεως, διότι η αυτεπάγγελτη έρευνα αυτών που προβλέπεται από το άρθρο 511 ιδίου Κώδικος, προϋποθέτει παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως. Ειδικότερα για το ορισμένο του εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ λόγου αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως πρέπει στην έκθεση να διαλαμβάνονται συγκεκριμένα η ουσιαστική ποινική διάταξη που (φέρεται ότι) παρεβιάσθη, η μορφή της παραβιάσεώς της, εάν δηλαδή, έλαβε χώρα εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή αυτής, η έννοια που εδόθη σ' αυτήν από το δικαστήριο κατά την ερμηνεία της ή τα σχετικά πραγματικά περιστατικά που εδέχθη το δικαστήριο ότι απεδείχθησαν κατά τη γενομένη υπαγωγή τους σ' αυτά. Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινομένη υπ' αριθμ. 43/5 Φεβρουαρίου 2009 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 577/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποίαν ο κατηγορούμενος αναιρεσείων καταδικάσθη εις ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών, ανασταλείσα έως τριετία για βαριά σωματική βλάβη. Στην έκθεση αναιρέσεως ο αναιρεσείων δηλώνει κατά λέξη: "Επειδή, η ανωτέρω απόφαση εσφαλμένως υπήγαγε την φερόμενη σωματική βλάβη του μηνυτού και πολιτικώς ενάγοντα σε αποδεικτικά μέσα και δη έγγραφα, τα οποία ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο τους είναι διοικητικού χαρακτήρα, αναφερόμενα μόνον εμμέσως στην φερόμενη βαριά σωματική βλάβη του μηνυτού. Ως αποδεικτικά έγγραφα για την επίδικη σωματική εκλήφθηκαν από το Εφετείο: Α) Το άνευ ημερομηνίας "εξιτήριο ασθενή" του Νοσηλευτικού Ιδρύματος Ν.Ι.Μ.Ι.Τ.Σ., το οποίο αναφέρει ως "τελική διάγνωση: ΚΑΤΑΓΜΑ ΚΟΤΥΛΗΣ - ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ". Πλην όμως, ούτε η βαρύτητα του τραυματισμού, ούτε το είδος της αγωγής προκύπτουν. Δεδομένου δε ότι τα συγκεκριμένα ιατρικά στοιχεία συνιστούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα κανείς άλλος, εκτός από τον μηνυτή δεν μπορεί να προσκομίσει σχετικά με ιατρικές εξετάσεις έγγραφα και στοιχεία. Β) Την υπ' αριθμόν ... "ιατροδικαστική έκθεση" του ιατροδικαστή ... και της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών, η οποία απλώς επισημαίνει ότι "σύμφωνα με το εξιτήριο του Νοσοκομείου Ν.Ι.Μ.Ι.Τ.Σ. ο ανωτέρω (ενν. ο μηνυτής) νοσηλεύθηκε από 19-6-2002 έως 25-6-2002 με διάγνωση "κάταγμα κοτύλης αριστερά - συντηρητική αγωγή".
Συνεπώς, και εν προκειμένω η σχετική ιατροδικαστική έκθεση αναφέρεται στο ως άνω εξιτήριο, χωρίς να παρέχονται πρωτογενή ιατρικά στοιχεία. Το Εφετείο αφενός εδέχθη κατά βάση ένα διοικητικό έγγραφο για να αιτιολογήσει ένα ιατρικής φύσεως πραγματικό γεγονός, αφετέρου αποστέρησε από τον εντολέα μας κάθε προσήκουσα και συγκεκριμένη δυνατότητα να αμυνθεί, έχοντας πλήρη και τεκμηριωμένη γνώση του επίδικου τραυματισμού, της έκτασης και κυρίως της βαρύτητάς του. Ως εκ τούτου, το Εφετείο προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή ποινικής διάταξης, και μάλιστα εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠΔ)". Ούτως όμως η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως ουδένα σαφή και ορισμένο λόγο περιέχει, σε σχέση με την εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως από την απόφαση και δή ουδόλως προσδιορίζει τη συγκεκριμένη διάταξη, η οποία παρεβιάσθη, ούτε αναφέρει εις τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της διατάξεως που εφηρμόσθη από την προσβαλλομένη απόφαση, αφού οι άνω αιτιάσεις δεν συνιστούν τον επικαλούμενο λόγον αναιρέσεως, ούτε, άλλωστε, αυτόν της ελλείψεως αιτιολογίας ή άλλον τινά εκτιμώμενον εκ των εις το άρθρο 510 Κ.Π.Δ. αναφερομένων, ενώ υπό την επίκληση του ανωτέρω επικαλουμένου λόγου του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' Κ.Π.Δ. βάλλεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί τα πράγματα. Μετά ταύτα η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, λόγω της αοριστίας της, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη (άρθρα 476 παρ. 1, 513 παρ. 1 Κ.Π.Δ.), επιβληθούν δε τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρ. 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.), ο οποίος πρέπει και να καταδικασθεί και στη δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθμ. 43/5 Φεβρουαρίου 2009 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ. 577/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220) και στη δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος εξ ευρώ πεντακοσίων (500).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαΐου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή