Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 798 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Πρόσθετοι λόγοι, Μειοψηφική γνώμη.




Περίληψη:
Απόφαση αποτελεί η γνώμη της πλειοψηφίας, εν διχογνωμία δικαστών. Άρθρο 371 παρ. 2 ΚΠΔ, 331 ΚΠΔ, 35, 36 Ν 184/1975. Η μειοψηφία καταχωρείται υποχρεωτικώς στη δικαστική απόφαση και το όνομα του δικαστού που μειοψήφησε. Δεν επιβάλλεται όμως να απαγγελθεί το όνομα του μειοψηφήσαντος και ούτως εξ αυτού δεν υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας της αποφάσεως. Άρθρο 40 Ν. 2172/1993. Απορρίπτεται ο περί του αντιθέτου λόγος αναιρέσεως. Απαράδεκτοι οι πρόσθετοι λόγοι, όταν δεν κατατεθούν δεκαπέντε τουλάχιστον ημέρες προ της συζητήσεως της αναιρέσεως (άρθρ. 509 παρ. 2 ΚΠΔ).




Αριθμός 798/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ -----
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Γκέκοβιτς, για αναίρεση της με αριθμό 2.179, 2.195, 2.196/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενο τον ....
Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22 Σεπτεμβρίου 2008 αίτησή του, καθώς και στο από 6 Φεβρουαρίου 2009 δικόγραφο προσθέτων λόγων αναιρέσεως, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1.853/2008.
Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατ'άρθρα 371 Κ.Π.Δ. §1 οι αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων δημοσιεύονται σε δημόσια συνεδρίαση από εκείνον που διευθύνει τη συζήτηση μετά την περάτωσή της.... §2 οι αποφάσεις των πολυμελών δικαστηρίων καταρτίζονται από την ψήφο των δικαστών που συγκρότησαν το δικαστήριο σε μυστική διάσκεψη....Αν υπάρχει διχογνωμία, επικρατεί η γνώμη της πλειοψηφίας, ενώ σε περίπτωση ισοψηφίας, η ευμενέστερη γνώμη για τον κατηγορούμενο, και 331 η διαδικασία στο ακροατήριο γίνεται προφορικά. Για τη συζήτηση συντάσσονται πρακτικά και η απόφαση απαγγέλλεται προφορικά και διατυπώνεται εγγράφως σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα 140-144. Περαιτέρω κατ' άρθρον 93 παρ. 3 του Συντάγματος "Πάσα απόφαση πρέπει να είναι ειδικώς και εμπεριστατωμένως ητιολογημένη, απαγγέλλεται δε εν δημοσία συνεδριάσει. Η γνώμη της μειοψηφίας δημοσιεύεται υποχρεωτικώς. Νόμος ορίζει τα της εις τα πρακτικά καταχωρίσεως ενδεχομένης μειοψηφίας και τους όρους και προϋποθέσεις δημοσιότητος αυτής". Ούτω κατά τον Ν.184/1975 άρθρ. 35 παρ. 1 "εις πάσαν δικαστικήν απόφασιν καταχωρίζεται υποχρεωτικώς εις το αιτιολογικόν αυτής η γνώμη της τυχόν υπαρχούσης μειοψηφίας".....§2 .... "η τυχόν μειοψηφία επί της ενοχής ή της ποινής αναφέρεται υπό του απαγγέλοντος την απόφασιν μετά μνείας του αριθμού των μειοψηφισάντων, καταχωρίζεται εις την μετά ταύτα συντασσομένην απόφασιν, κατά τα εν τη προηγουμένη παραγράφω οριζόμενα" και με πρόσφατη νομοθετική πρόβλεψη κατ' άρθρον 40 Ν.2172/1993 "στις δικαστικές αποφάσεις και τα βουλεύματα καταχωρίζονται υποχρεωτικώς η γνώμη της τυχόν μειοψηφίας και τα ονόματα των δικαστών που μειοψηφούν". Εκ των διατάξεων όλων των ως άνω άρθρων και της του άρθρου 139 Κ.Π.Δ. σαφώς συνάγεται ότι δικαστική απόφαση, εν διχογνωμία των δικαστών, είναι η γνώμη της πλειοψηφίας, της οποίας επιβάλλεται ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και της οποίας η έλλειψη συνιστά τον υπό του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ. λόγον αναιρέσεως. Της δε μειοψηφίας η γνώμη αναφέρεται μετά της αποφάσεως υπό του απαγγέλλοντος ταύτην και καταχωρίζεται υποχρεωτικώς εις την εγγράφως μετά ταύτα συντασσομένη απόφαση με τα ονόματα των δικαστών που μειοψηφούν. Εντεύθεν εξ ουδεμίας διατάξεως επιβάλλεται η κατά την απαγγελία της αποφάσεως αναφορά του ονόματος ή των ονομάτων του δικαστού ή των δικαστών που μειοψήφισαν, ούτε δια ποίον λόγον (μειοψήφισαν) και συνεπώς η παράλειψη της τοιαύτης αναφοράς, δεν συνιστά έλλειψη αιτιολογίας της αποφάσεως, οίαν αποτελεί η γνώμη της πλειοψηφίας, αφού αι αφορώσαι την αιτιολογία των δικαστικών αποφάσεων διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Π.Δ. αναφέρονται μόνον εις την τελευταίαν αυτήν, ως προελέχθη.
Συνεπώς ο μόνος λόγος του κυρίου δικογράφου της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως του ..., εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ. "διότι ο απαγγείλας από της έδρας την απόφαση πρόεδρος του Δικαστηρίου δεν ανέφερε ποίον εκ των μελών του Δικαστηρίου μειοψήφισε, ούτε δια ποίον λόγον ήχθη το μέλος αυτό εις απαλλακτική κρίση", είναι αβάσιμος και απορριπτέος, απορριπτέα δε στο σύνολό της η αναίρεση αυτή.
Κατ' άρθρον 509 παρ. 2 Κ.Π.Δ. "Εκτός από τους λόγους που αναφέρονται στην έκθεση για την αναίρεση (άρθρο 473 παρ. 2 και 474 παρ. 2) μπορεί να προταθούν και πρόσθετοι λόγοι με έγγραφο που κατατίθεται δεκαπέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από την ορισμένη για την συζήτηση της αναίρεσης ημέρα στο γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, και συντάσσεται ατελώς, σχετική έκθεση επάνω στα έγγραφα που κατατίθενται? αν δεν τηρηθεί η παραπάνω προθεσμία, οι πρόσθετοι λόγοι είναι απαράδεκτοι". Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων επρότεινε προσθέτους λόγους με δικόγραφο που κατέθεσε στον γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, συνταχθείσης σχετικώς εκθέσεως, την 6η Φεβρουαρίου 2009, όπως προκύπτει από την τελευταία αυτή κάτωθι του δικογράφου των προσθέτων λόγων. Ούτως, εφ' όσον η συζήτηση της αναιρέσεως έλαβε χώρα κατά την εις την αρχή της παρούσης αναφερομένη δικάσιμο της 20.2.2009, ούτοι δεν έχουν κατατεθεί εμπροθέσμως, ήτοι προ δεκαπέντε τουλάχιστον ημερών και, εντεύθεν, είναι απαράδεκτοι και ως τοιούτοι απορριπτέοι. Μετά ταύτα ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.).

Για τους λόγους αυτούς
Απορρίπτει την υπ'αριθμ. 69/22 Σεπτεμβρίου 2008 αίτηση του ..., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 2.179, 2.195, 2.196/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ως και τους από 6/2/2009 προσθέτους λόγους αυτής. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή