Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1819 / 2009    (ΣΤ, Penal Cases)

Θέμα
Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Καθυστέρηση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών, Κλητήριο θέσπισμα, Ακροάσεως έλλειψη.




Περίληψη:
Μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών (άρθρ. 1 του ΑΝ 86/1967). Για να μην είναι αξιόποινη θα πρέπει το σύνολο των οφειλόμενων εισφορών (και όχι των κατά μήνα οφειλόμενων) να μην υπερβαίνει το ποσό των 2.000 ευρώ. Ορθή καταδίκη του κατηγορουμένου για μη καταβολή των βαρυνουσών τον ίδιο ασφαλιστικών εισφορών ΤΕΒΕ του έτους 2004, συνολικού ύψους 3.398, 94 ευρώ. Ακυρότητα κλητηρίου θεσπίσματος για έλλειψη μνείας του άρθρου του ποινικού νόμου που προβλέπει την πράξη. Ως άρθρο του ποινικού νόμου νοείται κάθε διάταξη που τυποποιεί το έγκλημα και καθορίζει την απειλούμενη ποινή, στις διατάξεις δε αυτές δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 98 του ΑΚ, καθώς και τα άρθρα 51, 53, 57, 83, 84, 85 και 94 του ΠΚ. Η εγκαίρως προβληθείσα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και απορριφθείσα ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος, υποβάλλεται παραδεκτώς στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο αν επαναφερθεί με ειδικό λόγο έφεσης. Αν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν απαντήσει στην ανωτέρω παραδεκτώς επαναφερθείσα ένσταση, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ακροάσεως, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η ένσταση αυτή είναι νόμιμη. Η ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος επειδή δεν περιέχει τη διάταξη του άρθρου 98 του ΠΚ δεν είναι νόμιμη και δεν είχε υποχρέωση το δικαστήριο να απαντήσει. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως.




Αριθμός 1819/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ανδρέα Δουλγεράκη και Ιωάννη Παπαδόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Απριλίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κωνσταντίνου, περί αναιρέσεως της 1871/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Απριλίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 893/2008.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά την παράγ. 1 του άρθρου 1 του ΑΝ 86/1967, τιμωρείται με τις στη διάταξη αυτή οριζόμενες αθροιστικώς ποινές, όποιος υπέχει νόμιμη υποχρέωση καταβολής των βαρυνουσών αυτόν ασφαλιστικών εισφορών (εργοδοτικών), ασχέτως ποσού προς τους υπαγόμενους στο Υπουργείο Εργασίας κάθε φύσεως Οργανισμούς Κοινωνικής Πολιτικής ή Κοινωνικής Ασφάλισης ή Ειδικούς Λογαριασμούς και δεν τις καταβάλλει στους παραπάνω Οργανισμούς εντός μηνός αφότου κατέστησαν απαιτητές, ενώ κατά την παράγ. 2 της προδιαληφθείσης διατάξεως, τιμωρείται για υπεξαίρεση με τις στην εν λόγω διάταξη προβλεπόμενες αθροιστικώς ποινές όποιος παρακρατεί ασφαλιστικές εισφορές των εις αυτόν εργαζομένων με σκοπό να τις αποδώσει στους ανωτέρω κατά την παράγ. 1 Οργανισμούς και δεν καταβάλλει ή δεν αποδίδει αυτές προς τους Οργανισμούς αυτούς εντός μηνός αφότου κατέστησαν απαιτητές. Περαιτέρω με το άρθρο 33 του Ν. 3346/2005 ορίζεται ότι για την εφαρμογή των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 1 του ΑΝ. 86/1967 απαιτείται το ποσό των ασφαλιστικών εισφορών που βαρύνουν τον υπόχρεο (εργοδοτικών), καθώς και των παρακρατούμενων ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων να υπερβαίνει συνολικώς τα δύο χιλιάδες (2.000) Ευρώ. Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι για να στοιχειοθετείται η αξιόποινη πράξη του άρθρου 1 του ΑΝ 86/1967, θα πρέπει το σύνολο των οφειλόμενων ασφαλιστικών εισφορών (και όχι των κατά μήνα οφειλόμενων) να υπερβαίνει το ποσό των 2.000 Ευρώ. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 1871/2008 απόφασή του καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ποινή φυλακίσεως τριών (3) μηνών για παράβαση του άρθρου 1 του Α.Ν. 86/1967 σε συνδυασμό με Ν. 6364/1934 και συγκεκριμένα επειδή δεν κατέβαλε στο ΤΕΒΕ στο οποίο ήταν ασφαλισμένος, τις βαρύνουσες τον ίδιο ασφαλιστικές εισφορές του χρονικού διαστήματος από 1-1-2004 μέχρι 31-12-2004, οι οποίες ανέρχονται συνολικά στο ποσό των 3.398,94 Ευρώ. Επομένως εφόσον οι οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές υπερβαίνουν το συνολικό ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) Ευρώ, ορθά το Δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερθείσες διατάξεις και δεν έπαυσε τη δίωξη κατά του κατηγορουμένου και έτσι ο σχετικός πρώτος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε και ΚΠΔ περί εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων, συνιστάμενης στο ότι έπρεπε να παύσει τη δίωξη επειδή η κάθε οφειλόμενη μηνιαία εισφορά δεν υπερέβαινε το ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) Ευρώ, είναι αβάσιμος.
Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 321 παρ. 1 δ', 170 παρ. 1, 173 παρ. 1 και 174 του ΚΠΔ προκύπτει ότι το κλητήριο θέσπισμα με το οποίο κλητεύεται ο κατηγορούμενος στο ακροατήριο πρέπει να περιέχει εκτός άλλων στοιχείων και τον ακριβή καθορισμό της πράξης για την οποία κατηγορείται και μνεία του άρθρου του ποινικού νόμου που την προβλέπει, ως άρθρο δε του ποινικού νόμου νοείται κάθε διάταξη που τυποποιεί το έγκλημα και καθορίζει την απειλούμενη ποινή. Διαφορετικά υπάρχει σχετική ακυρότητα, η οποία καλύπτεται αν εκείνος που κλητεύθηκε στη δίκη εμφανιστεί και δεν προβάλει αντιρρήσεις για την πρόοδό της. Σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος προβάλει εγκαίρως ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο την απορρίψει, οφείλει αυτός, προκειμένου να υποβληθεί παραδεκτώς η εν λόγω ένσταση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, να την επαναφέρει με ειδικό λόγο έφεσης, επειδή σύμφωνα με το άρθρο 502 παρ. 2 του ΚΠΔ το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να κρίνει μόνο για εκείνα τα μέρη της πρωτόδικης απόφασης στα οποία αναφέρονται οι προβαλλόμενοι στην έφεση λόγοι. Αν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν απαντήσει στον παραδεκτώς κατά τα άνω επαναφερθέντα λόγο εφέσεως, ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β του ΚΠΔ για έλλειψη ακροάσεως, υπό την απαραίτητη όμως προϋπόθεση ότι η ένσταση που προβάλλεται με τον λόγο εφέσεως είναι νόμιμη, γιατί αν δεν είναι νόμιμη το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει απορρίπτοντας αυτήν αιτιολογημένα, αλλά μπορεί να την απορρίψει και σιωπηρώς. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ'αριθ. 22959/2006 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται, ο κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε στη δίκη από το συνήγορό του, ο οποίος προέβαλε ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος την οποία ανέπτυξε και προφορικά, επικαλούμενος ότι αν και στον κατηγορούμενο αποδίδεται η διάπραξη εγκλήματος κατ' εξακολούθηση, δεν περιέχεται στο κλητήριο θέσπισμα που του επιδόθηκε, η διάταξη του άρθρου 98 παρ. 2 του ΠΚ που προβλέπει το κατ' εξακολούθηση έγκλημα. Η ένσταση αυτή απορρίφθηκε από το Δικαστήριο και ο κατηγορούμενος επανέφερε αυτήν παραδεκτώς ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου με ειδικό λόγο εφέσεως, το οποίο δεν απάντησε έως αυτής και σιωπηρώς την απέρριψε. Η ένσταση όμως αυτή ακυρότητας του κλητήριου θεσπίσματος δεν είναι νόμιμη, γιατί το άρθρο 98 του ΠΚ δεν περιλαμβάνεται μεταξύ εκείνων που τυποποιούν ως έγκλημα την πράξη της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών και καθορίζουν την απειλούμενη γι'αυτό ποινή, όπως δεν περιλαμβάνονται και τα άρθρα 51, 53, 57 του ΠΚ που προβλέπουν τις κύριες ποινές ή τα άρθρα 83, 84, 85 του ΠΚ που προβλέπουν τις ελαφρυντικές περιστάσεις και τη συρροή λόγω μείωσης της ποινής ή το άρθρο 94 του ΠΚ που προβλέπει το μέτρο της συνολικής ποινής έως συρροής (ΑΠ 1263/2007, ΑΠ 1464/2006). Επομένως το δευτεροβάθμιο ως άνω Δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει απορρίπτοντας αιτιολογημένα την ανωτέρω ένσταση και έτσι οι σχετικοί δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α και Β του ΚΠΔ περί απόλυτης ακυρότητας και περί ελλείψεως ακροάσεως, λόγω μη απαντήσεως και σιωπηρής απορρίψεως της εν λόγω ένστασης, είναι αβάσιμοι. Μετά από αυτά πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 23-4-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθ. 1871/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.
Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίο 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ