Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1875 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως.




Περίληψη:
Αόριστοι λόγοι αναιρέσεως. Απορρίπτεται η αναίρεση ως απαράδεκτη.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1875/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ανδρέα Δουλγεράκη και Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Μαΐου 2009, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 3778/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25 Νοεμβρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1988/2008.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Μαύρος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πριάμου Λεκκού με αριθμό 61/6.2.09, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
Εισάγων, μετά της σχετικής δικογραφίας, την από 25-11-2008 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου Χ, κατά της υπ'αριθμ. 3778/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, διά της οποίας κατεδικάσθη εις συνολική ποινή φυλακίσεως 7 μηνών διά ψευδή καταμήνυση κατ'εξακολούθηση και ψευδορκία κατ'εξακολούθηση, εκθέτω τα εξής:
Από τις διατάξεις των άρθρων 148 έως 153, 473 § 2, 474 § 2, 476 § 1 και 509 § 1 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι διά το κύρος και κατ'ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχωνται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι διά τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ'αυτή ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερομένους περιοριστικώς στα άρθρα 484 και 510 Κ.Π.Δ. λόγους αναιρέσεως, η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (βλ ΑΠ 417/2006, ΑΠ 406/2006, εις ΠΧ/ΝΣΤ'/909, 906). Εξ άλλου, η κρίση του δικαστηρίου και του δικαστικού συμβουλίου περί την εκτίμηση των αποδείξεων και τα πράγματα είναι ανέλεγκτη αναιρετικώς, οι δε αιτιάσεις διά των οποίων πλήττεται αυτή δεν ιδρύουν λόγο αναιρέσεως και είναι απαράδεκτες (βλ. ΑΠ 1615/2005, εις ΠΧ/ΝΣΤ'/971, ΑΠ 23/2007).
Στην προκειμένη περίπτωση, ως προκύπτει από την έκθεση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ουδένα ορισμένο λόγο αναιρέσεως, εκ των υπό του άρθρ. 510 Κ.Π.Δ. προβλεπομένων, προβάλλει, αλλά ζητεί να προσκομίση στο δικαστήριο στοιχεία περί της αθωώτητός του, πλήττων έτσι, απαραδέκτως, την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του δικαστηρίου περί τα πράγματα και την εκτίμηση των αποδείξεων, ενώ εκθέτει και ότι απέστειλε "Fax" ενημερωτικά περί της ασθενείας του, καθιστώσης αδύνατη την παρουσία του στο δικαστήριο, πλην όμως, δεν ισχυρίζεται ότι υπέβαλε αίτημα αναβολής της δίκης, εκ της εν λόγω αιτίας, στο οποίο δεν απήντησε το δικαστήριο. Επομένως, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, μη περιέχουσα ορισμένο αναιρετικό λόγο, πρέπει να απορριφθή ως απαράδεκτη. Τέλος, πρέπει ο αναιρεσείων να καταδικασθή στα δικαστικά έξόδα.
Για τους λόγους αυτούς - προτείνω
Να απορριφθή η από 25-11-2008 αίτηση αναιρέσεως του Χ, κατοίκου ..., κατά της υπ'αριθμ. 3778/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.
Αθήναι 23 Ιανουαρίου 2009
Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου
Δημήτριος-Πρίαμος Λεκκός".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεως της, να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη, χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ειδικότερα, για την πληρότητα των από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ' και Ε' ΚΠΔ λόγων αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, αντιστοίχως, πρέπει: 1) στην πρώτη περίπτωση, αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση, ενώ αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά προβάλλεται ότι αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται με την αναίρεση, επί πλέον, σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες της σε σχέση με τις παραδοχές της ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 2/2002, ΟλΑΠ 19/2001) και 2) στη δεύτερη περίπτωση, να αναφέρεται η διάταξη που παραβιάστηκε και να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίσταται η παραβίαση της, σε σχέση με τις παραδοχές της αποφάσεως. Εξάλλου, η κρίση του Δικαστηρίου περί την εκτίμηση των αποδείξεων και τα πράγματα είναι ανέλεγκτη αναιρετικώς, οι δε αιτιάσεις με τις οποίες πλήττεται αυτή δεν ιδρύουν λόγο αναιρέσεως και είναι απαράδεκτες.
Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων άσκησε την αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Γραμματέως του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά της 3778/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλακίσεως επτά (7) μηνών για ψευδή καταμήνυση κατ' εξακολούθηση και ψευδορκία κατ' εξακολούθηση. Στην παραπάνω έκθεση αναιρέσεως ο αναιρεσείων δήλωσε ότι ασκεί αναίρεση κατά της υπ' αριθμ. 3778/13/11/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, για τους εξής λόγους: "1) Για να μου δώσετε την ευκαιρία, να σας προσκομίσω τα στοιχεία, τα οποία δεν έφτασαν εγκαίρως στα χέρια σας κ.κ. Δικαστές την 13.11.2007, ενώ τα fax απαντήθηκαν θετικά πως ελήφθησαν, με τα οποία fax σας ενημέρωνα ότι λόγω ασθενείας μου, μου ήταν αδύνατον να γνωρίζω τα αίτια φυσικά που δεν έφτασαν οι βεβαιώσεις και γνωματεύσεις των ιατρών του Γενικού Νοσοκομείου ..., που βρισκόμουν στο κρεβάτι του πόνου. 2) Να έχω την ευκαιρία για να σας παρουσιάσω κ.κ. Δικαστές τα όποια και όσα νέα στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν την αθωότητα μου περίτρανα. 3) Δηλώνω δε υπευθύνως πως πάντα είχα - έχω εμπιστοσύνη προς τη δικαιοσύνη και σεβασμό προς τα Δικαστήρια και το λειτούργημα που επιτελείτε κ.κ. Δικαστές. 4) Είμαι βέβαιος πως θα επιληφθείτε το τεράστιο αυτό πρόβλημα μου, που, ομολογουμένως, μου είναι αδύνατον να κατανοήσω το πώς και το γιατί βρέθηκα κατηγορούμενος, αφού είμαι πραγματικά πέρα για πέρα αθώος! 5) Απορώ με τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων, όπως π.χ. του αντιδίκου μου, αλλά εγώ πιστεύω στον Παντοδύναμο Θεό μας και ελπίζω πάρα πολύ σ' αυτόν, από βάθος καρδιάς". Με το περιεχόμενο αυτό, η ως άνω αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, διότι δεν περιέχει κανένα λόγο σαφή και ορισμένο, από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ. 1 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, αλλά ζητεί να προσκομίσει στο Δικαστήριο στοιχεία περί της αθωότητας του, πλήττοντας έτσι απαραδέκτως την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του Δικαστηρίου περί τα πράγματα και την εκτίμηση των αποδείξεων, ενώ εκθέτει και ότι απέστειλε fax ενημερωτικά περί της ασθενείας του, η οποία καθιστούσε αδύνατη την εμφάνιση του ενώπιον του Δικαστηρίου, πλην όμως δεν ισχυρίζεται ότι υπέβαλε και αίτημα αναβολής της δίκης από την ως άνω αιτία, στο οποία (αίτημα) δεν απάντησε το Δικαστήριο, Επομένως και εφόσον προκύπτει ότι ειδοποιήθηκε ο αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσείοντος, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω της ως άνω αοριστίας της.
ΕΠΕΙΔΗ, ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικασθεί στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την 62/25.11.2008 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ... κατά της 3.778/13.11.2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι ευρώ (220€).

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2009. Και,
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 29 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή