Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 131 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 131/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άγγελο Κωνσταντινίδη, για αναίρεση της 4125/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) Ψ1 και 2) Ψ2, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Κόλια. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Ιανουαρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 338/2008.

Αφού άκουσε Τους πληρεξουσίους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 302 παρ. 1 και 28 του ΠΚ, προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του προβλεπόμενου από αυτές εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια απαιτείται αντικειμενικώς μεν πρόκληση θανατώσεως άλλου, υποκειμενικώς δε: α) μη καταβολή από το δράστη της επιβαλλόμενης, κατ' αντικειμενική κρίση, προσοχής, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλει, βάσει των νομικών κανόνων, των συνηθειών που επικρατούν στις συναλλαγές και της κοινής πείρας και λογικής, β) δυνατότητα αυτού, βάσει των προσωπικών περιστάσεων, γνώσεων και ικανοτήτων, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο, από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής, είτε δεν προέβλεψε (άνευ συνειδήσεως αμέλεια), είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν (συνειδητή αμέλεια) και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της πράξης ή παράλειψης του δράστη και του αποτελέσματος. Εξάλλου, η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν περιέχονται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις, οι οποίες τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους τα περιστατικά που αποδείχτηκαν έχουν υπαχθεί στην ουσιαστική διάταξη που εφαρμόστηκε τέτοια έλλειψη δεν υπάρχει και στην περίπτωση που η αιτιολογία της αποφάσεως εξαντλείται στην επανάληψη του διατακτικού της, το οποίο όμως περιέχει, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού. Ειδικότερα, ως προς την έκθεση των αποδείξεων, αρκεί η γενική κατά το είδος καθενός αναφορά τους, χωρίς να προσαπαιτείται και η ιδιαίτερη μνεία του κάθε αποδεικτικού στοιχείου και του τι προέκυψε από το καθένα απ' αυτά, χωρίς συγκριτική αξιολόγηση τους. Πρέπει όμως να προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνον μερικά απ' αυτά για να μορφώσει την καταδικαστική κρίση του. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει, σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδεΙχθηκαν, στην εφαρμοσθείσα διάταξη. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η παραβίαση αυτής γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός λόγος περί της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη 4125/2007 απόφαση που εξέδωσε δέχθηκε ότι από τα κατά το είδος τους μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του τα' ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στην ..... την 11-6-2001 από αμέλεια, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε λόγω του επαγγέλματός του και των ιδιαιτέρων γνώσεών του να καταβάλλει δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του και επέφερε το θάνατο άλλου. Ειδικότερα, με την ιδιότητα του Προϊσταμένου του Τεχνικού Τομέα της Δ.Ε.Η. Α.Ε. Περιοχής ....., αν και ήταν υποχρεωμένος με την άνω ιδιότητά του να συντηρεί το δίκτυο της ΔΕΗ στην περιοχή της ..... και στην περιοχή της οδού ..... ειδικότερα και αν και γνώριζε ότι από τον Ιανουάριο του έτους 1990 οπότε και έπαψαν να χρησιμοποιούνται οι παλαιού τύπου πρεσαριστοί σφιγκτήρες (βαρελάκια) με τους οποίους γίνονταν οι συνδέσεις των παροχών ρεύματος προς τις κατοικίες - όφειλε να αντικαταστήσει όλους τους παλαιού τύπου πρεσαριστούς σφιγκτήρες με σύγχρονους διμεταλλικούς σφιγκτήρες, παρόλα αυτά δεν το έπραξε και παρέλειψε να δώσει σχετική εντολή στα αρμόδια συνεργεία της ΔΕΗ και να φροντίσει για την αντικατάστασή τους κατά τη σύνδεση της οικοδομής ιδιοκτησίας Ψ1 επί της οδού ....., ούτε φρόντισε για τη συντήρηση των αγωγών που τροφοδοτούσαν με ρεύμα την ανωτέρω οικοδομή, με αποτέλεσμα που δεν πρόβλεψε, κατά την ανωτέρω ημερομηνία και περί ώρα 19:20', λόγω της έλλειψης συντήρησης των αγωγών σε συνδυασμό και με την μη αντικατάσταση των παλαιών πρεσαριστών σφιγκτήρων με σύγχρονους διμεταλλικούς, να αποκοπεί ο ουδέτερος αγωγός τροφοδοσίας της τριφασικής σύνδεσης της ανωτέρω οικοδομής, που βρισκόταν στην κολώνα της ΔΕΗ, να τροφοδοτηθεί με ρεύμα ο θερμοσίφωνας της άνω οικοδομής και να κεραυνοβοληθεί η σύζυγος του ιδιοκτήτη αυτής Α που κατά την στιγμή εκείνη έκανε μπάνιο και άνοιξε τη βρύση της μπανιέρας, να υποστεί αυτή βαρύτατη ηλεκτροπληξία, η οποία της προκάλεσε καρδιακή ανακοπή, υποξεμία, εγκεφαλικό οίδημα, βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού και να αποβιώσει τελικά την 26-8-2001 από τις αιτίες αυτές στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης όπου νοσηλευόταν. Το αποτέλεσμα αυτό επήλθε λόγω των ανωτέρω παραλείψεων του κατηγορουμένου, ανεξαρτήτως του ότι σ' αυτό συντέλεσαν και οι ελλείψεις της εσωτερικής ηλεκτρολογικής εγκατάστασης της οικοδομής της οποίας επίσης δε λειτούργησε η γείωση. Με βάση τις παραδοχές αυτές το Τριμελές Εφετείο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο ανθρωποκτονίας από αμέλεια και επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης δώδεκα μηνών την οποία ανέστειλε επί τριετία. Με αυτά που δέχτηκε το Δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την, κατά τα ανωτέρω, απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της παραπάνω αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, για την οποία, κατά τα άνω, καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τις σκέψεις και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 28 και 302 τταρ.1 του ΠΚ, τις οποίες ορθώς εφάρμοσε και ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, με ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές, δεν τις παραβίασε. Ειδικότερα προσδιορίζονται με επάρκεια οι συνθήκες επέλευσης του ένδικου ατυχήματος, το είδος της αμέλειας του κατηγορουμένου (άνευ συνειδήσεως αμέλεια) και ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς του κατηγορουμένου και του επελθόντος αποτελέσματος του θανάτου της Α δεν υπάρχει καμμιά αντίφαση μεταξύ των παραδοχών του σκεπτικού με αυτήν του διατακτικού εκ του λόγου ότι στο μεν σκεπτικό αναφέρεται ότι η παράλειψη της οφειλομένης ενέργειας του κατηγορουμένου συνίστατο στο ότι δεν φρόντισε για την επιμελή συντήρηση των αγωγών που τροφοδοτούσαν με το ρεύμα της ανωτέρω οικοδομής, στο δε διατακτικό ότι αυτή συνίστατο στο ότι δεν φρόντισε για τη συντήρηση των αγωγών που τροφοδοτούσαν με ρεύμα, αφού και χωρίς τον εν λόγω επιθετικό προσδιορισμό στο σκεπτικό, αρκούσε ο στο διατακτικό προσδιορισμός της παράλειψης της οφειλόμενης ενέργειας για τη θεμελίωση της αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος. Επομένως ο από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Ε' αντίθετος πρώτος λόγος αναίρεσης κατά το πρώτο σκέλος του για έλλειψη νόμιμης βάσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Εξ' άλλου δεν στερείται αιτιολογίαw η προσβαλλόμενη απόφαση εκ μόνου του λόγου ότι το αιτιολογικό της αποτελεί σχεδόν καθ' ολοκληρία επανάληψη του διατακτικού, εφόσον στο τελευταίο εκτίθενται τα πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τέτοια πληρότητα ώστε καθίσταται περιττή η διαφοροποίησή του, και είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ' σχετικός λόγος αναίρεσης.
Περαιτέρω από το περιεχόμενο αυτό του αιτιολογικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με σαφήνεια προκύπτει ότι το δικάσαν δικαστήριο δέχθηκε ότι το είδος της αμέλειας η οποία βαρύνει τον κατηγορούμενο, είναι μόνο αυτό της άνευ συνειδήσεως αμέλειας, με την έννοια που αναπτύχθηκε στη νομική σκέψη της παρούσας, γεγονός που επιτρέπει τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής εφαρμογής του άρθρου 28 του ΠΚ. Επομένως, ο αντίθετος δεύτερος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας και για έλλειψη νόμιμης βάσης στην απόφαση διότι δεν προσδιορίζεται ποίο από τα δύο είδη της αμέλειας δέχεται το δικαστήριο, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Μετά από αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγόντων Ψ2 και Ψ1 και στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 583 § 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28 Ιανουαρίου 2008 αίτηση του Χ για αναίρεση της 4125/2007 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των στο σκεπτικό πολιτικώς εναγόντων, η οποία ορίζεται στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ και στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Δεκεμβρίου 2008.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή