Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 2105 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Αναίρεση κατά αποφάσεως που απέρριψε έφεση ως απαράδεκτη λόγω του εκπροθέσμου της. Τι πρέπει να περιέχεται στην προσβαλλομένη εφετειακή απόφαση ήτοι ο χρόνος επιδόσεως της επικαλουμένης, ο χρόνος ασκήσεως του ενδίκου μέσου καθώς και το αποδεικτικό της επιδόσεως, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό, εκτός εάν προβάλλονται λόγοι ακυρότητας της επιδόσεως ή ανωτέρας βίας. Πότε η αιτιολογία εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά εφόσον με την έφεση έχουν προβληθεί ορισμένως. Πότε είναι ορισμένοι οι άνω λόγοι. Υπάρχει αιτιολογία στην απορριπτική της εφέσεως επίδοση ως αγνώστου διαμονής. Πότε είναι νόμιμη. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης.




Αριθμός 2105/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Δημάδη, Βιολέττα Κυτέα- Εισηγήτρια, Γεώργιο Αδαμόπουλο και Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Τζέλλη, περί αναιρέσεως της 1430/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα-κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Απριλίου 2009 αίτησή της, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 788/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 476 παρ.1 και 2 ΚΠΔ το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο εκτός άλλων περιπτώσεων και όταν ησκήθη εκπροθέσμως. Κατά της αποφάσεως η οποία απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη επιτρέπεται μόνο αίτηση αναιρέσεως για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 ιδίου Κώδικος, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου η απόφαση με την οποία το ένδικο μέσο της εφέσεως απορρίπτεται ως απαράδεκτο, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς του, έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ λόγον αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ'αυτήν ο χρόνος της νομίμου επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλομένης αποφάσεως, (εάν απηγγέλθη απόντος τούτου), ο χρόνος ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητος του αποδεικτικού και της επιδόσεως (Ολ.ΑΠ 4/1995, 6/1994), εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητος της επιδόσεως ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθη η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ.1 ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά. Μεταξύ των λόγων ακυρότητος της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικώς με την έφεση είναι και η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής" χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι, δηλαδή ο εκκαλών κατηγορούμενος είχε "γνωστή διαμονή" σε συγκεκριμένο τόπο και διεύθυνση. Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας εκ της οποίας ο εκκαλών παρεκωλύθη στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας) δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και δεν επικαλείται λόγον ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπροθέσμου ασκήσεως της εφέσεώς του. Ως αγνώστου διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ.2 και 156 ΚΠΔ εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη Εισαγγελική Αρχή ή και η Αστυνομική Αρχή ή το Δημόσιο, και στην περίπτωση αυτή η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως αγνώστου διαμονής μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ.1 εδ.δ' προσώπων προς τον δήμαρχο ή τον αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο που όρισε ο δήμαρχος της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του. Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη υπ'αριθμ. 1430/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών απερρίφθη ως απαράδεκτη, λόγω του εκπροθέσμου της η έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ'αριθμ.89106/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποίαν αυτή κατεδικάσθη εις ποινή φυλακίσεως είκοσι τεσσάρων (24) μηνών μετατραπείσαν προς 4,40 ευρώ ημερησίως για χρήση πλαστού και απάτη. Με την έφεσή της, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον 'Αρειο Πάγο, για την έρευνα του παραδεκτού και βασίμου των λόγων αναιρέσεως προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα (εκκαλούσα τότε) εζήτησε: "Να γίνει δεκτή η έφεση, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση και να απαλλαγεί ο εντολέας του από την κατηγορία, διότι το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δεν εκτίμησε σωστά τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως και τον κήρυξε ένοχο πράξεως, την οποία δεν διέπραξε και για όσους θα εκθέσει κατά την ημέρα συζητήσεως της υποθέσεως, δήλωσε δε ότι την παρούσα έφεση ασκεί εκπροθέσμως, διότι ουδέποτε επεδόθη νομίμως η εκκαλουμένη απόφαση εις την γνωστήν μου εις τις Αρχές διαμονή μου, ώστε να αρχίσει η προθεσμία ασκήσεως εφέσεως κατά τ'ανω". Ως αιτιολογία για την απόρριψη της εφέσεως αυτής το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, εδέχθη με την προσβαλλομένη απόφασή του τα εξής: "Η απόφαση αυτή του κοινοποιήθηκε στις 30-7-2004, όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επίδοσης του Αρχ.... ΑΤ ...που βρίσκεται στη δικογραφία και άσκησε την κρινόμενη έφεση στις 2-7-2008, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας και χωρίς να αναφέρει στο έγγραφο της έφεσης λόγο, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Εξάλλου, η κατηγορουμένη εφόσον ισχυρίζεται ότι άλλαξε διεύθυνση κατοικίας, δεν γνωστοποίησε αυτή στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα, λαμβανομένου υπόψη ότι κατά τακτά χρονικά διαστήματα η κατηγορουμένη άλλαζε κατοικίες. Τα μισθωτήρια, που προσκομίζει η κατηγορουμένη δεν είναι στο δικό της ονοματεπώνυμο. Επομένως, πρέπει η έφεση αυτή να απορριφθεί ως απαράδεκτη". Με αυτά που εδέχθη το Τριμελές Εφετείο για την απόρριψη της εφέσεως ως εκπροθέσμου, διέλαβε την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, απαιτουμένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού διαλαμβάνει τον χρόνον επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως (30/7/2004), το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση του Αρχιφύλακος... (το οποίον ανεγνώσθη υπ'αυξ.αριθμό 3 των αναγνωσθέντων εγγράφων και στο οποίο παραπέμπει η προσβαλλομένη) ως και τον χρόνον ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως (2/7/2008), ως εκ περισσού δε διαλαμβάνει επικουρική σκέψη ότι (η αναιρεσείουσα) δεν γνωστοποίησε την αλλαγή διευθύνσεως στο "αρμόδιο Αστυνομικό τμήμα"- έστω και εάν αυτή η σκέψη δεν είναι ορθή-, αφού δεν απητούντο άλλα στοιχεία, πλην των αμέσως ανωτέρω. Και τούτο διότι η νυν αναιρεσείουσα στην έκθεση εφέσεως ουδόλως αναφέρει την συγκεκριμένη διεύθυνση της κατοικίας της στην οποία έπρεπε να επιδοθεί η εκκαλουμένη απόφαση, ούτε γιατί και με ποίο τρόπο ήτο αυτή γνωστή, στην, όπως απαιτείται κατά τ' άνω, εισαγγελική αρχή, την παραγγείλασα την επίδοση της πρωτοδίκου αποφάσεως, η δε αναφορά στην έφεση, απλώς και μόνον του ότι "ουδέποτε επεδόθη νομίμως η εκκαλουμένη απόφαση εις την γνωστή στις Αρχές διαμονή μου" ουδόλως ισοδυναμεί με επίκληση ακυρότητος της επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως ή περιστατικών ανωτέρας βίας ή άλλου ανυπερβλήτου κωλύματος.
Συνεπώς η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, με μόνον λόγον την έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας καθ'όλα αυτού τα σκέλη και δη εκ του ότι δεν αναφέρει αυτή α)τα αποδεικτικά μέσα που έλαβεν υπ' όψη της για την διαμόρφωση της απορριπτικής της εφέσεως κρίσεώς της, μεταξύ των οποίων και την κατάθεση του ..., ο οποίος ως εκ περισσού εξητάσθη, β) εάν είχε δηλώσει η αναιρεσείουσα κατοικία κατά την έναρξη της προδικασίας, οπότε θα είχε υποχρέωση να προβεί σε δήλωση μεταβολής, γ) δια ποίον λόγον είχεν υποχρέωση να γνωστοποιήσει μεταβολή διευθύνσεως στο Αστυνομικό Τμήμα και δ) εάν επεδόθη η απόφαση ως γνωστής ή αγνώστου διαμονής και διατί κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπον, είναι αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί καταδικασθεί δε η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 10 Απριλίου 2009 αίτηση της ...για αναίρεση της υπ'αριθμ. 1430/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή