Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1629 / 2008    (ΣΤ, Penal Cases)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Ναρκωτικά, Αναιρέσεων συνεκδίκαση, Επεκτατικό αποτέλεσμα.




Περίληψη:
1) Καλλιέργεια από κοινού δενδρυλλίων ινδικής κάνναβης. 2) Κατοχή από κοινού ναρκωτικών. Η πρώτη αναίρεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη. Η δεύτερη γίνεται δεκτή για παράβαση του άρθ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ και Ε’ ΚΠΔ αναφορικά με το πρώτο αδίκημα. Επίσης δεκτή η αναίρεση για αναιτιολόγητη απόρριψη αιτήματος αναβολής για κρείσσονες αποδείξεις. Επεκτατικό αποτέλεσμα. Παραπέμπει.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1629/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Νικόλαο Ζαϊρη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαρτίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αντωνίου Μύτη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1. Χ1 , κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε και 2. Χ2, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καλαφάντη, περί αναιρέσεως της 885-886/2007 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 23 Ιουλίου 2007 αιτήσεις τους, καθώς και στους από 25 Φεβρουαρίου 2008 προσθέτους λόγους του δευτέρου αναιρεσείοντος, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1415/2007.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του παραστάντος αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί ως ανυποστήρικτη η αίτηση αναίρεσης του Χ1 και να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι του Χ2.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Κατά το άρθρο 513 παρ. 1 εδ. γ' Κ.Ποιν.Δ., ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κλητεύει τον αναιρεσείοντα και τους λοιπούς διαδίκους στο ακροατήριο του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου. Η κλήση αυτή γίνεται με επίδοση, σύμφωνα με τα άρθρα 155-161 και μέσα στην προθεσμία του άρθρου 166. Κατά το άρθρο 514 εδ. α' του ίδιου Κώδικα, εάν ο αιτών την αναίρεση δεν εμφανισθεί, η αίτησή του απορρίπτεται. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το υπό ημερομηνία 19 Σεπτεμβρίου 2007 αποδεικτικό επίδοσης του ..., γραμματέα Κ. Φ. Τρικάλων, ο πρώτος αναιρεσείων Χ1 κλητεύθηκε από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου νόμιμα και εμπρόθεσμα, για να εμφανισθεί στη συνεδρίαση που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής, πλην όμως δεν εμφανίσθηκε κατ' αυτήν και την εκφώνηση της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου. Κατά συνέπεια, η υπό κρίση υπ' αρ. 15/23.7.2007 αίτηση αναίρεσης του αναφερομένου, πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθούν στον αναφερόμενο αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.).

ΙΙ. Επειδή, κατά το άρθρο 5 παρ. 1 εδ. στ' του Ν. 1729/1987, όπως ισχύει σήμερα, με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή ενός εκατομμυρίου (1.000.000) μέχρι εκατό εκατομμυρίων (100.000.000) δραχμών, τιμωρείται όποιος καλλιεργεί οποιοδήποτε φυτό του γένους της κάνναβης. Από τη διάταξη αυτή, συνάγεται, ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της καλλιέργειας ινδικής κάνναβης, η οποία υπάγεται στα ναρκωτικά, απαιτείται η, μετά από δημιουργία, με οποιονδήποτε τρόπο, καταλλήλων συνθηκών, σπορά σπόρων ή φύτευση δενδρυλλίων αυτής, πότισμα και γενικά περιποίηση των δενδρυλλίων της, για την παραγωγή της. Εξάλλου η απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, της καταδικαστικής αποφάσεως, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 Δ ΚΠΔ, υπάρχει όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν τα περιστατικά, και, τέλος, οι σκέψεις και οι συλλογισμοί, βάσει των οποίων έγινε η υπαγωγή τους στην ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας α) είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, και β) αρκεί να μνημονεύονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατ' είδος, χωρίς να είναι ανάγκη να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από τον καθένα, αρκεί να συνάγεται ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα ανεξαιρέτως και όχι μόνο μερικά από αυτά. Περαιτέρω, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 Ε ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν υπάγει σωστά τα περιστατικά που δέχθηκε στην εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη, καθώς και όταν η παράβαση γίνεται εκ πλαγίου, δηλαδή δεν αναφέρονται στην απόφαση κατά τρόπο σαφή και ορισμένο τα περιστατικά εκείνα που προέκυψαν και είναι απαραίτητα για την εφαρμογή της συγκεκριμένης ποινικής διατάξεως ή ακόμη στην απόφαση υπάρχει έλλειψη κάποιου από τα κατά νόμο αναγκαία περιστατικά ή αντίφαση μεταξύ τους ή με το διατακτικό, κατά τέτοιο τρόπο, που να καθίσταται ανέφικτος από τον Αρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή όχι υπαγωγής αυτών στο νόμο και να στερείται έτσι η απόφαση νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλομένη υπ' αρ. 885-886/2007 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, που κατ' είδος μνημονεύονται, ο δεύτερος αναιρεσείων Χ2, καθώς και ο μη εμφανισθείς πρώτος αναιρεσείων Χ1, καταδικάστηκαν, ο μεν Χ2 σε συνολική ποινή κάθειρξης εννέα (9) ετών, ο δε Χ1 σε συνολική ποινή κάθειρξης ένδεκα (11) ετών, για καλλιέργεια από κοινού δενδρυλλίων ινδικής κάνναβης και κατοχής από κοινού ναρκωτικών ουσιών, δεχθέντος ειδικότερα του Δικαστηρίου ανελέγκτως τα παρακάτω πραγματικά περιστατικά:
"Κατά τον αναφερόμενο στο διατακτικό της παρούσας τόπο και χρόνο, αστυνομικά όργανα της ομάδας διώξεως ναρκωτικών του Τμήματος Ασφαλείας της Εδεσσας, αξιοποιώντας ασφαλείς πληροφορίες, διενήργησαν νομότυπη έρευνα στην πατρική οικία των κατηγορουμένων, στην οποία διέμεναν με τη μητέρα τους, στο ... . Κατά την έρευνα αυτή, στην οποία ήταν παρών ο δεύτερος κατηγορούμενος, ανακάλυψαν σε αποθηκευτικό χώρο που βρίσκεται στον αύλειο περιφραγμένο χώρο της οικίας αυτής, και δίπλα ακριβώς από την οικία του, μία (1) νάϋλον σακούλα, που ήταν επιμελώς κρυμμένη πίσω από διάφορα βιβλία, στην οποία υπήρχαν επτά 97) δέματα με ηρωϊνη, περιτυλιγμένα με πλαστική ταινία το καθένα, συνολικού βάρους δύο (2) κιλών. Κατά την ίδια έρευνα και σε διπλανή αποθήκη ιδιοκτησίας τους, ανακαλύφθηκαν ακόμη ογδόντα επτά (87) δενδρύλλια ινδικής κάνναβης, τα οποία βρισκόταν στο στάδιο της αποξήρανσης, ύψους από 2,5 έως 3 μ., το καθένα, τα οποία είχαν κρεμασθεί ανάποδα από την ξύλινη οροφή της αποθήκης. Και τέλος, ποσότητα είκοσι τριών κιλών και επτακοσίων πενήντα γραμμαρίων (23.750) ακατέργαστης ινδικής κάνναβης σε φούντα, που είχε κατανεμηθεί σε δεκαπέντε χαρτοκιβώτια τοποθετημένα στο δάπεδο της αποθήκης. Με τη βοήθεια του δευτέρου κατηγορουμένου, την ίδια ημέρα (24.10.2002), ακολούθησε και άλλη έρευνα στη θέση ..., της αγροτικής περιοχής ... Ν. ..., και διαπιστώθηκε ότι είχαν καλλιεργηθεί από τους κατηγορουμένους εκατόν εβδομήντα ένα (171) συνολικά δενδρύλλια ινδικής κάνναβης, από τα οποία, δώδεκα (12) δενδρύλλια ινδικής κάνναβης, ύψους από 2 έως 3 μ. το καθένα, είχαν φυτευθεί, ανάμεσα στα μηλεόδενδρα του αγροτικού τους κτήματος, άλλα εβδομήντα δύο (72) δενδρύλλια ινδικής κάνναβης, ύψους από 2 έως 3 μ., το καθένα, σε παρακείμενο αγρό, ιδιοκτησίας τους, ο οποίος ήταν σπαρμένος με καλαμπόκια. Τα προηγούμενα πραγματικά περιστατικά, αποδεικνύονται από την σαφή, κατηγορηματική και χωρίς αντιφάσεις κατάθεση του αστυνομικού και μάρτυρα κατηγορίας ..., στον οποίο, κατά τη σύλληψή του, ο πρώτος κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι ήταν δική του η ποσότητα της ηρωϊνης, που βρέθηκε στην αποθήκη της πατρικής τους οικίας, σε συνδυασμό με τα άλλα αναμφισβήτητα πραγματικά γεγονότα και συγκεκριμένα τα σημεία όπου βρέθηκαν οι διάφορες ποσότητες ναρκωτικών ουσιών, στα οποία είχαν πρόσβαση και εξουσία να εισέρχονται και να εξέρχονται ακωλύτως μόνο οι ίδιοι. Ο ισχυρισμός των κατηγορουμένων, ότι οι ποσότητες αυτές, ανήκαν σε Αλβανούς εργάτες που απασχολούνταν στα κτήματά τους, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από κανένα αποδεικτικό στοιχείο, αν ληφθεί μάλιστα υπόψη, ότι ο χώρος που φιλοξενούνταν κάποιοι από αυτούς, αναφερόταν σε άλλη αποθήκη των κατηγορουμένων. Το γεγονός δε ότι ο πρώτος από αυτούς Χ1, αποκάλυψε την ταυτότητα του Αλβανού, από τον οποίο προμηθευόταν την ηρωϊνη, γεγονός άλλως τε που συνετέλεσε και στη σύλληψη εκείνου, και την κατάσχεση 2.770 γρ. ηρωϊνης και 118 γρ. κοκαϊνης, επιβεβαιώνει πλήρως τα όσα αληθινά και πειστικά κατέθεσε ο αστυνομικός και μάρτυρας κατηγορίας, Χ2. Με βάση όσα γίνονται πιο πάνω δεκτά, οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι των πράξεων της καλλιέργειας των δενδρυλλίων ινδικής κάνναβης, που αναφέρεται στο διατακτικό της παρούσας και της κατοχής της ποσότητας ηρωϊνης και ινδικής κάνναβης που αναφέρεται εκεί, πράξεις, τις οποίες διέπραξαν από κοινού. Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος αναβολής προκειμένου να προσέλθει και ο απολειπόμενος μάρτυρας Β. Εξάλλου, η όλη στάση των κατηγορουμένων κατά το χρόνο της συλλήψεώς τους, σε συνδυασμό με τους χώρους που βρέθηκαν οι διάφορες ποσότητες ναρκωτικών ουσιών, δεν αφήνουν κανένα ίχνος αμφιβολίας, ότι και οι δύο κατηγορούμενοι ενεργούσαν με κοινό δόλο ως συναυτουργοί. Τέλος, από τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχθηκε ότι και οι δύο κατηγορούμενοι έζησαν, έως το χρόνο που τέλεσαν τις πιο πάνω πράξεις, έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή. Οσον αφορά δε τον δεύτερο των κατηγορουμένων, αποδείχθηκε ακόμη ότι αυτός, καθόλο το χρονικό διάστημα που βρισκόταν εκτός των χώρων των φυλακών, λόγω χορηγήσεως αναστολής εκτελέσεως της επιβληθείσης πρωτοδίκως ποινής του, για μεγάλο σχετικά διάστημα, μετά την πράξη του, επέδειξε καλή συμπεριφορά. Πρέπει συνεπώς να αναγνωρισθεί και στους δύο κατηγορουμένους η ελαφρυντική περίσταση του προτέρου εντίμου βίου, (άρθρο 84 παρ. 2α) και στο δεύτερο από αυτούς και εκείνη του άρθρου 84 παρ. 2ε ΠΚ)".
Με τις παραδοχές της αυτές, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διέλαβε την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού δεν εκτίθενται σε αυτήν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της από κοινού καλλιέργειας δενδρυλλίου ινδικής κάνναβης. Συγκεκριμένα, ως προς το αναφερόμενο έγκλημα, δεν διαλαμβάνεται σ' αυτήν αν ο αναιρεσείων Χ2, καθώς και ο συγκατηγορούμενός του Χ1, προέβησαν χωρίς την άδεια της αρχής, στη σπορά, πότισμα, λίπανση και γενικά στη περιποίηση των δενδρυλλίων, για την παραγωγή της ινδικής κάνναβης, πράξεις που, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, απαρτίζουν την έννοια της καλλιέργειας, η δε ανυπαρξία των περιστατικών αυτών, καθιστά πρόδηλον ότι δεν ερμηνεύθηκε ορθώς και συνακόλουθα και ότι δεν εφαρμόσθηκε επίσης ορθώς η ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 5 παρ. 1 εδ. στ' του Ν. 1729/1987.
Συνεπώς, οι, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ., πρώτος και δεύτερος, λόγοι, της ένδικης αίτησης αναίρεσης, αναφορικά με το έγκλημα, της από κοινού καλλιέργειας δενδυλλίων ινδικής κάνναβης, είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί. Αντιθέτως, οι λόγοι αυτοί κατά το μέρος που αυτοί αφορούν τη από κοινού κατοχή ναρκωτικών ουσιών, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι, διότι πλήρως αιτιολογείται η από κοινού φυσική εξουσίαση των ναρκωτικών από τον αναιρεσείοντα και το συγκατηγορούμενό του, καθώς και ο κοινός δόλος αυτών για την πραγμάτωση της αντικειμενικής υποστάσεως του ως άνω αδικήματος.


ΙΙΙ. Η εκ των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. επιβαλλόμενη αιτιολογία των δικαστικών αποφάσεων, απαιτείται σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις, ανεξάρτητα του αν αυτό απαιτείται από νόμο ειδικά ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στην διακριτική ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε. Επομένως και η παρεμπίπτουσα απόφαση, που απορρίπτει αίτημα του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης, για κρείσσονες αποδείξεις, μολονότι η κρίση του Δικαστηρίου, για το αν πρέπει να αναβληθεί ή όχι η δίκη, είναι ανέλεγκτη, πρέπει να έχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, ο συνήγορος του αναιρεσείοντος υπέβαλε προφορικά το αίτημα της αναβολής για κρείσσοντες αποδείξεις, προκειμένου να προσέλθει ο νομίμως κλητευθείς, απολειπόμενος μάρτυρας, Β, "προκειμένου να καταδειχθούν αντιφάσεις στη σημερινή κατάθεση του μάρτυρα, συναδέλφου του αστυνομικού, Α", αίτημα το οποίο επανέλαβαν προφορικώς και γραπτώς, δια των συνηγόρων τους, μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, ο αναιρεσείων και ο συγκατηγορουμενός του. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλομένης, το αίτημα αυτό απορρίφθηκε, με μόνη αιτιολογία "Ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος αναβολής, προκειμένου να προσέλθει και ο απολειπόμενος μάρτυρας Β". Η αιτιολογία, όμως, αυτή, ενόψει του ότι το αίτημα της αναβολής διατυπώθηκε σαφώς και ορισμένως, δεν ήταν ειδική και εμπεριστατωμένη, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις και επομένως, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Η' Κ.Π.Δ. μοναδικός λόγος αναίρεσης, για έλλειψη αιτιολογίας και υπέρβαση εξουσίας, όπως αυτός εκτιμάται, των προσθέτων λόγων αυτής, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, δόθηκε, ως προς την ενοχή των κατηγορουμένων, κατά σειρά ο λόγος στον Εισαγγελέα και στη συνέχεια στους συνηγόρους υπεράσπισης, οι οποίοι αγόρευσαν τελευταίοι, μετέπειτα δε, μετά την κήρυξη ως ενόχων των κατηγορουμένων, δόθηκε και πάλι ο λόγος, αναφορικά με την επιβλητέα ποινή, τόσο στον Εισαγγελέα, όσο και στους συνηγόρους των κατηγορουμένων.
Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α' Κ.Π.Δ., τρίτος λόγος του κυρίου δικογράφου της ένδικης αναίρεσης, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Μετά από αυτά, πρέπει να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση αναίρεσης, για τους εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στ. Δ' και Ε' Κ.Π.Δ. κατά τα προαναφερόμενα, λόγους, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, η συγκρότηση του οποίου, από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως, είναι εφικτή (άρ. 519 Κ.Π.Δ.). Το ως άνω αποτέλεσμα θα επεκταθεί κατ' άρθρου 469 Κ.Π.Δ. και στον συγκατηγορούμενό του αναιρεσείοντα Χ1, καθόσον, οι ως άνω λόγοι αναίρεσης που έγιναν δεκτοί, δεν αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την υπ' αρ. 15/2007 αίτηση του Χ2, κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αρ. 885-886/2007 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσ/νίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα αυτού στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.
Αναιρεί την υπ' αριθ. 885-886/2007 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και ως προς τον αναιρεσείοντα Χ2 και ως προς τον συγκατηγορούμενό του Χ1.
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαϊου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 19 Ιουνίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ