Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1838 / 2007    (ΣΤ, Penal Cases)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Ναρκωτικά.




Περίληψη:
Επαρκής αξιολόγηση και ορθή εφαρμογή του νόμου.





ΑΡΙΘΜΟΣ 1838/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα - Εισηγήτρια, Βασίλειο Λυκούδη και Γεώργιο Γιαννούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαϊου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου, περί αναιρέσεως της 923-924/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με συγκατηγορούμενους τους: 1. ..... και 2. .....
Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 19 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1623/2006.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 5 παρ. 1 περίπτ. ζ' του ν. 1729/1987, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 10 του ν. 2161/1993, με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή ενός εκατομμυρίου (1.000.000) μέχρι εκατό εκατομμυρίων (100.000.000) δραχμών τιμωρείται όποιος, εκτός άλλων, μεταφέρει ναρκωτικά με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο, είτε στο έδαφος της επικράτειας, είτε παραπλέοντας ή διασχίζοντας την αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε ιπτάμενος στον ελληνικό εναέριο χώρο. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το διακεκριμένο και αυτοτελές έγκλημα της μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών πραγματώνεται, όταν ο δράστης μετακινεί αυτές από τόπο σε τόπο, με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο, είτε στο έδαφος της Ελληνικής επικράτειας, είτε παραπλέοντας ή διασχίζοντας την αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε ιπτάμενος στον Ελληνικό εναέριο χώρο. Περαιτέρω, η δικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ λόγο αναιρέσεώς της όταν, προκειμένου περί καταδικαστικής αποφάσεως, εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή τέτοιας διατάξεως συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αληθινά στη διάταξη που εφαρμόστηκε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η παραβίαση αυτή γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Αρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 923-924/2006 απόφαση, το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, που την εξέδωσε, δέχθηκε, με επιτρεπτή αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού από το διατακτικό, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί τα πράγματα κρίση του, ότι, από τα σ' αυτή μνημονευόμενα κατά το είδος τους αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο 1ος κατηγορούμενος (......), από κοινού ενεργώντας με άλλον (.......), πώλησε και παρέδωσε στους 2ο και 3ο κατηγορουμένους στις 21-2-2001 (21:30 ώρα περίπου) δύο δέματα χασίς σε φούντα, συνολικού βάρους 1518,4 γραμμ. και τρία σακκουλάκια με καθαρή ηρωϊνη, συνολικού βάρους 0,9 γραμμαρίων, αντί ανεξακρίβωτου τιμήματος. Η πράξη αυτή έλαβε χώραν στην περιοχή ..... Θεσσαλονίκης. Τις ανωτέρω ποσότητες ναρκωτικών ο 1ος κατηγορούμενος τις μετέφερε στην παραπάνω περιοχή με το ....... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο ίδιος. Οι 2ος και 3ος κατηγορούμενοι, τις παραπάνω ποσότητες ναρκωτικών, που αγόρασαν, τις κατείχαν από κοινού (εν γνώσει τους και έχοντας την πραγματική εξουσίαση τους) έχοντας αποκρύψει αυτές και δη ένα δέμα (647,6 γραμμ.) στο 5ο χιλ/τρο της Ε.Ο. Κατερίνης - Ελασσόνας, άλλο δέμα (870,8 γραμμ.) εντός του ...... αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του 3ου κατηγορούμενου και 0,9 γραμμ. που είχε πάνω του ο 3ος κατηγορούμενος, στο 1ο χιλ/τρο της ΕΟ Κατερίνης - Ελασσόνας. Τις παραπάνω ποσότητες ναρκωτικών τις μετέφεραν οι 2ος και 3ος κατηγορούμενοι με το ....... ...... .... αγροτικό αυτοκίνητο, από το ..... Θεσσαλονίκης, που τις αγόρασαν, στις προαναφερθείσες τοποθεσίες.
Την κρίση του αυτή το δικαστήριο τη στηρίζει στα προαναφερθέντα αποδεικτικά στοιχεία και ειδικότερα στη με λόγο γνώσης και σε δική του αντίληψη στηριζόμενη κατάθεση του μάρτυρα ....... αστυνομικού, στα αναγνωσθέντα έγγραφα και ιδιαίτερα στις εκθέσεις κατάσχεσης. Ακόμη στο γεγονός ότι ο 3ος κατηγορούμενος ομολόγησε κατά την κυρία ανάκριση τις πράξεις για τις οποίες κατηγορείται, ενώ ο 2ος κατηγορούμενος δέχεται μόνο την κατηγορία που αφορά τα ναρκωτικά.
Με βάση τις παραδοχές αυτές, το ως άνω Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον ήδη αναιρεσείοντα κατηγορούμενο, ως τοξικομανή, αγοράς, κατοχής και μεταφοράς της ίδιας ποσότητας ναρκωτικής ουσίας (ινδικής κάνναβης) ναρκωτικής ουσίας και, αναγνωρίζοντας σ' αυτόν τα ελαφρυντικά του άρθρου 84 παρ. 2 α' και ε' ΠΚ, του επέβαλε ποινή φυλακίσεως τριών (3) ετών και εξ (6) μηνών.
Με τις παραδοχές του αυτές, το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης, όπως γι' αυτήν τελικώς καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους, μεταξύ άλλων και στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 45 ΠΚ και 4 παρ. 1, 3 πιν. Α5 και Α6, 5 παρ. 1 στοιχ. γ, του ν. 1729/1987, όπως ισχύει, τις οποίες εφήρμοσε ορθά, χωρίς να τις παραβιάσει εκ πλαγίου και να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, με την αναφορά στην προσβαλλόμενη απόφαση α) του τόπου από τον οποίο παρέλαβαν ο κατηγορούμενος με τον συγκατηγορούμενό του ..... τις προαναφερθείσες ποσότητες ινδικής κάνναβης (...... Θεσσαλονίκης) και του τόπου όπου βρέθηκαν αυτές (5ου και 1ου χιλιομέτρων της Εθνικής Οδού Κατερίνης - Ελλασόνας), ήτοι περιοχών που βρίσκονται στο έδαφος της Ελληνικής Επικράτειας, και β) του μέσου, με το οποίο μεταφέρθηκαν οι ως άνω ναρκωτικές ουσίες (του υπ' αριθ. ..... ...... ..... αγροτικού αυτοκίνητου), η προσβαλλόμενη απόφαση έχει όλα τα αξιούμενα για την πληρότητα της αιτιολογίας της καταδικαστικής κρίσης του Δικαστηρίου της ουσίας στοιχεία, όσον αφορά την αξιόποινη πράξη της μεταφοράς ναρκωτικής ουσίας τα οποία, ως προς τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης αυτής, διαφοροποιούνται από εκείνα της κατοχής, με την οποία και συρρέει αληθώς, γι' αυτό είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ και Ε ΚΠΔ σχετικοί λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και έλλειψη νόμιμης βάσης, με την ειδικότερη αιτίαση ότι, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, θεμελιώνεται μόνο η αξιόποινη πράξη της κατοχής ναρκωτικής ουσίας και όχι της μεταφοράς. Κατά το άρθρο 13 παρ. 1 και 4 του Ν. 1729/1987, όπως η τελευταία αντικαταστάθηκε με το Ν. 2408/1996, δράστης ο οποίος απέκτησε την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις (τοξικομανής) αν είναι υπαίτιος, πλην άλλων, πράξεων του άρθρου 5 παρ. 1 περίπτ. γ' και ζ', δηλαδή αγοράς, κατοχής και μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών, στις οποίες περιλαμβάνεται και η κάνναβις (άρθρ. 4 πιν. Α' περ. 6 ίδιου νόμου), τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και με χρηματική ποινή 200.000 δραχμών έως 5.000.000 δρχ., ενώ, εάν είναι υπαίτιος της πράξεως του άρθρου 12 παρ. 1 δηλαδή, αν για δική του αποκλειστική χρήση κατέχει με οποιονδήποτε τρόπο ναρκωτικά σε ποσότητα που αποδεδειγμένα εξυπηρετεί αποκλειστικά τις δικές του ανάγκες, παραμένει ατιμώρητος. Από τις ανωτέρω διατάξεις, εκτός άλλων, προκύπτει ότι η από τον δράστη αγορά, κατοχή και μεταφορά της ναρκωτικής ουσίας για δική του αποκλειστική χρήση, ή για περαιτέρω διάθεσή της, δεν αποτελεί στοιχείο της αντικειμενικής ή υποκειμενικής υποστάσεως των εγκλημάτων της αγοράς, κατοχής και μεταφοράς ναρκωτικής ουσίας. Συνεπώς, για την πληρότητα της αιτιολογίας της ως άνω αξιόποινης πράξης της μεταφοράς της παραπάνω ναρκωτικής ουσίας, δεν απαιτείτο ειδική μνεία ότι ο σκοπός του μεταφέροντος αυτή κατηγορουμένου ήταν η εμπορία και εντεύθεν δεν ήταν υποχρεωμένο το Δικαστήριο, εκ μόνου του λόγου ότι δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος ήταν τοξικομανής, να αιτιολογήσει ότι οι ως άνω ποσότητες ναρκωτικής ουσίας δεν προορίζονταν για αποκλειστικά δική του χρήση, αφού τούτο, δεν αποτελεί, κατά τα προαναφερθέντα, στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της μεταφοράς, αλλά αυτοτελή ισχυρισμό, που πρέπει, για να είναι υποχρεωμένο το δικαστήριο να απαντήσει, να έχει υποβληθεί ορισμένως και παραδεκτώς. Όπως, όμως, από τα πρακτικά της δίκης, προκύπτει, τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός δεν είχε προταθεί από τον εκπροσωπήσαντα τον κατηγορούμενο συνήγορό του. Πρέπει, επομένως, να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις του πρώτου από τους παραπάνω λόγους της αναίρεσης. Μετά από αυτά και, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 19 Σεπτεμβρίου 2006 αίτηση του ...... για αναίρεση της 923-924/2006 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαϊου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Οκτωβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ