Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1730 / 2009    (Α, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1730/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A' Ποινικό Τμήμα Διακοπών

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Μαζαράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Παναγιώτη Ρουμπή, Ανδρέα Δουλγεράκη, Κωνσταντίνο Φράγκο και Γεώργιο Αδαμόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Ιουλίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευστάθιο Παναγιωτόπουλο, περί αναιρέσεως της 429/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ, κάτοικο ..., που δεν παραστάθηκε.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Απριλίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 727/2009.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 330 του ΠΚ, όποιος χρησιμοποιώντας σωματική βία ή απειλή σωματικής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης, εξαναγκάζει άλλον σε πράξη παράλειψη ή ανοχή για τις οποίες ο παθών δεν έχει υποχρέωση τιμωρείται... Η επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν περιέχονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Εξάλλου είναι παραδεχτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαίωση δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από το καθένα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχέτισης, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ως αποδεδειγμένα στη διάταξη που εφαρμόστηκε αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, όταν δηλαδή το πόρισμα της απόφασης που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης 429/2009 απόφασης, που παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος προσδιορίζονται σε αυτήν δέχθηκε ανελέγκτως, ότι: "Το σωματείο εργαζομένων της εταιρίας "ΠΕΠΣΙΚΟ-ΗΒΗ ..." με την επωνυμία "ΕΝΩΣΗ", είχε νόμιμα προκηρύξει 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις για την 31-8-2001, την 28-9-2001 και την 11-10-2001. Οι απεργιακές, κινητοποιήσεις σκοπό είχαν να αποτρέψουν. τη συρρίκνωση του τμήματος διανομής του εργοστασίου "ΠΕΠΣΙΚΟ-ΗΒΗ ...", στην πόλη της ..., την οποία οι εργαζόμενοι υποστήριζαν, με το από 13-8-2001 ψήφισμά τους, ότι η εταιρία επιχειρεί είτε με υπερβολικές παροχές προς τους εργολάβους-χονδρεμπόρους είτε με τη δημιουργία παρακαταθηκών και την απευθείας αποστολή εμπορευμάτων από άλλες εγκαταστάσεις της, σε αλυσίδες καταστημάτων και σε πελάτες της στη Βόρεια Ελλάδα, οι οποίοι μέχρι τότε εξυπηρετούνταν από τους εργαζόμενους της εταιρίας στο τμήμα διανομής του εργοστασίου της ... . Στα πλαίσια των απεργιακών κινητοποιήσεων οι εργαζόμενοι και μέλη του ως άνω εργασιακού σωματείου, συνεργαζόμενοι με άλλους εργαζόμενους σε άλλες εταιρίες εμφιάλωσης και διανομής ποτών και με μέλη του Συνδικάτου Πωλητών-Οδηγών και Βοηθών Εμφιαλωμένων Ποτών Βορείου Ελλάδος, συγκρότησαν επιτροπές προκειμένου να μεταβούν σε ομοειδείς επιχειρήσεις, διακίνησης δηλαδή ποτών, μέσω των οποίων η παραπάνω εταιρία "ΠΕΠΣΙΚΟ-ΗΒΗ ...", διακινούσε τα προϊόντα της, προκειμένου να τους πείσουν να μη διακινούν κατά τις ημέρες της απεργίας τα προϊόντα της άνω εταιρίας. Μεταξύ των επιχειρήσεων αυτών που συνεργάζονταν με την εργοδότρια εταιρία των απεργών-εργαζομένων, ήταν και η επιχείρηση του πολιτικώς ενάγοντος Ψ, με την επωνυμία "ΠΟΤΟΕΜΠΟΡΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΑΕ", που έχει την έδρα της στο ... . Στα πλαίσια των παραπάνω απεργιακών κινητοποιήσεων ο κατηγορούμενος, εργαζόμενος στην παραπάνω εταιρία, και μέλη του σωματείου με την επωνυμία "Η ΕΝΩΣΗ", που είχε προκηρύξει τις απεργιακές κινητοποιήσεις, μετέβησαν την 28-9-2001 και ενώ είχε ήδη προκηρυχθεί νομίμως απεργία, στο χώρο έξω από την επιχείρηση του πολιτικώς ενάγοντος, με σκοπό να αποτρέψουν τη διακίνηση μέσω της επιχείρησης αυτής εμπορευμάτων της εργοδότριας εταιρίας τους. Πλην όμως, ο κατηγορούμενος και περίπου άλλα 30 άγνωστα άτομα που είχαν συγκεντρωθεί έξω από την επιχείρηση, δεν περιορίστηκαν σε ειρηνική διαμαρτυρία και μέσα στα πλαίσια των απεργιακών τους κινητοποιήσεων και απέκλεισαν την είσοδο της επιχείρησης εντός της οποίας βρίσκονταν ο Ψ και τουλάχιστον άλλοι δύο εργαζόμενοι (ΑΑ και ΒΒ) και παράλληλα πετούσαν πέτρες και άλλα αντικείμενα προς το μέρος του, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ελαφρά στο κεφάλι, σπάζοντας με τα αντικείμενα που έρριπταν τους υαλοπίνακες της εισόδου του κτιρίου, που απέχει 8-10 μέτρα από την κεντρική είσοδο όλης της επιχείρησης, και εκστομίζοντας σε βάρος του απειλητικές φράσεις κατά της ζωής του, όπως ότι, "θα τον καθαρίσουν, θα του πάρουν το λαρύγγι Αλβανικά και που θα πάει, έχει παιδάκια "εξαναγκάζοντας έτσι τον εγκαλούντα να παραμείνει αποκλεισμένος στον χώρο της επιχείρησης φοβούμενος για την σωματική του ακεραιότητα, για την ζωή του. Μάλιστα η ένταση των επεισοδίων έλαβε μεγάλες διαστάσεις και η υπάρχουσα στο χώρο μικρή αστυνομική δύναμη (δύο ατόμων), αναγκάσθηκε να ζητήσει ενισχύσεις, που πράγματι προσήλθαν και μόνο έτσι δόθηκε τέλος στην παραπάνω κατάσταση. Η εκτροπή του κατηγορουμένου στις παραπάνω αναφερόμενες παράνομες ενέργειες, που τέλεσε από κοινού με τα προαναφερόμενα πρόσωπα, ενεργώντας δηλαδή με κοινό δόλο και μετά από συναπόφαση, έγινε με αρχικό σκοπό να εξαναγκάσουν τον παθόντα Ψ σε πράξη που δεν είχε υποχρέωση, δηλαδή να τον εξαναγκάσουν να παραμείνει κλεισμένος στο χώρο της επιχείρησής του, προκειμένου, μέσω αυτής της παράνομης πράξης τους, να επιτύχουν τον απώτερο στόχο τους, που ήταν η αποτροπή της διακίνησης, μέσω της επιχείρησης του πολιτικώς ενάγοντος, εμπορευμάτων της εργοδότριας εταιρίας τους. Τα ανωτέρω προκύπτουν πέρα από τη σαφή και κατηγορηματική κατάθεση του ιδίου του εγκαλούντος και από την κατάθεση του μάρτυρα ΑΑ, που βρίσκονταν στην επιχείρηση του εγκαλούντος κατά την ημέρα των επεισοδίων, καθώς και από την κατάθεση του μάρτυρα ΓΓ, που δεν ήταν μεν παρών κατά την 28-9-2001, πλην, όμως, την επομένη ημέρα, όταν προσήλθε στην εργασία του, πληροφορήθηκε όσα είχαν διαδραματιστεί την προηγούμενη, ενώ διαπίστωσε και ο ίδιος την ύπαρξη σπασμένων τζαμιών και λίθων που υπήρχαν διάσπαρτοι σε σημεία της κεντρικής εισόδου της άνω επιχείρησης. Οι καταθέσεις αυτές δεν αναιρούνται από τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης, οι οποίες κατά την κρίση του Δικαστηρίου είναι μεροληπτικές και εμφορούνται από διάθεση υποστήριξης των θέσεων του κατηγορουμένου, ο οποίος παντελώς αρνήθηκε την κατηγορία που του αποδίδεται με το κατηγορητήριο. Επομένως, πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος, εφόσον αποδείχθηκαν τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που συγκροτούν την υποκειμενική και αντικειμενική υπόσταση της κατηγορίας που του αποδίδεται με το κατηγορητήριο". Ακολούθως, το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα της άνω αξιόποινης πράξης της παράνομης βίας και του επέβαλε φυλάκιση πέντε (5) μηνών, την οποία μετέτρεψε σε χρηματική. Με τις παραδοχές αυτές, το άνω Δικαστήριο εκθέτει στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασής του με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης της παράνομης βίας για την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς με τους οποίους υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στην άνω διάταξη που εφαρμόστηκε. Ειδικότερα, εκτίθεται ο τρόπος τελέσεως από τον αναιρεσείοντα της πράξεως της παράνομης βίας σε βάρος του Ψ, αφού διαλαμβάνεται στην αιτιολογία ότι ο αναιρεσείων χρησιμοποιώντας απειλή σωματικής βίας από κοινού με άλλους, πετώντας πέτρες και άλλα αντικείμενα προς το μέρος του, αποκλείοντας την είσοδο της επιχείρησής του εντός την οποίας εβρίσκετο ο παθών και εκστομίζοντας τις αναφερόμενες στο σκεπτικό απειλητικές φράσεις κατά της ζωής του, εξανάγκασαν τον παθόντα να παραμείνει αποκλεισμένος στο χώρο της επιχείρησής του, φοβούμενος για τη σωματική του ακεραιότητα και τη ζωή του. Έτσι, κατά την αιτιολογία, ο παθών εξαναγκάστηκε σε πράξη, για την οποία δεν είχε υποχρέωση, δηλαδή στον αποκλεισμό του εντός του χώρου της επιχείρησής του. Περαιτέρω, το δικαστήριο δέχτηκε ότι σκοπός του αναιρεσείοντος και των λοιπών που συμμετείχαν στην πράξη αυτή ήταν να παραμείνει αποκλεισμένος ο παθών στο χώρο της επιχείρησής του προκειμένου να αποτραπεί η διακίνηση μέσω της επιχείρησης του παθόντος των εμπορευμάτων της εργοδότριας εταιρείας τους "ΠΕΠΣΙΚΟ- ΗΒΗ". Υπό τα άνω περιστατικά που δέχτηκε το Δικαστήριο της ουσίας πραγματώνεται αντικειμενικώς και υποκειμενικώς η τέλεση του εγκλήματος της παράνομης βίας και επομένως, το Δικαστήριο της ουσίας χωρίς αντιφάσεις ή ασάφειες διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και ορθώς την άνω διάταξη του άρθρου 330 εφάρμοσε, την οποία δεν παρεβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου. Επομένως, οι περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' λόγοι της αιτήσεως αναίρεσης περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου είναι αβάσιμοι. Περαιτέρω, η αιτίαση ότι δεν ελήφθησαν υπόψη όλες οι καταθέσεις των μαρτύρων είναι απορριπτέα αφού, από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ελήφθησαν υπόψη όλες οι καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν, η διαφορετική δε αξιολόγηση αυτών ανάγεται σε θέματα της ανέλεγκτης περί τα πράγματα κρίσης του Δικαστηρίου της ουσίας και δεν συνιστούν λόγω αναίρεσης, συνακόλουθα δε είναι αβάσιμη η περί του αντιθέτου προβαλλόμενη αιτίαση. Κατ' ακολουθίαν, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-04-2009 αίτηση του Χ, κατοίκου ..., για αναίρεση της 429/2009 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουλίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιουλίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή