Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 784 / 2010    (Ζ, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Πρόσθετοι λόγοι, Πρακτικά απόφασης.




Περίληψη:
Αν στην αίτηση αναιρέσεως δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη και επίσης απορρίπτονται ως απαράδεκτοι και οι τυχόν ασκηθέντες πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, επειδή προϋποθέτουν παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως. Για τη διόρθωση ή συμπλήρωση των πρακτικών συνεδριάσεως του δικαστηρίου, αρμόδιος είναι ο διευθύνων τη συνεδρίαση και σε περίπτωση αρνήσεώς του το δικαστήριο που δίκασε. Απορρίπτεται ως απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι, καθώς και το υποβληθέν στον Άρειο Πάγο αίτημα για συμπλήρωση των πρακτικών του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.




Αριθμός 784/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοϊνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο-Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα , για να δικάσει την αίτηση
του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ...και προσωρινά ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Χριστοδουλόπουλο, για αναίρεση της 1938/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης . Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Ιουνίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 917/09
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης .

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι η προθεσμία για την άσκηση των ενδίκων μέσων, όταν ο δικαιούμενος είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της. Ενόψει, όμως, της γενικής αρχής του δικαίου ότι κανένας δεν υποχρεούται στα αδύνατα, είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση ενδίκου μέσου όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος. Στην εξαιρετική, αυτή περίπτωση, όπως συνάγεται από τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 2 ΚΠοινΔ, ο ασκών το ένδικο μέσον οφείλει να αναφέρει στην περί αυτού έκθεση (δήλωση) το λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του, δηλαδή, τα περιστατικά της ανώτερης βίας ή του ανυπερβλήτου κωλύματος από τα οποία παρεμποδίστηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση του, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά. Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός, είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο δεν μπορεί να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως, ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο το οποίο δεν οφείλεται οπωσδήποτε σε υπαιτιότητα του ασκούντος το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί απ' αυτόν με κανένα τρόπο. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1, 2 ΚΠοινΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε αδικαιολόγητα εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστήριο ή δικαστικό συμβούλιο το απορρίπτει ως απαράδεκτο. Τέλος, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, απαιτείται και για την απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο. Αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ανώτερης βίας εκ της οποίας απολέσθηκε η προθεσμία, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου αυτού κρίση του δικαστηρίου, αλλιώς ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1938/2009 απόφασή του, απέρριψε ως απαράδεκτη λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, την υπ' αριθ. 150/28-12-2006 έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της υπ'αριθ.1041/5-12-2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκιδικής, η οποία απαγγέλθηκε παρόντος του αναιρεσείοντος (εκπροσωπούμενου από συνήγορο) και με την οποία αυτός καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλακίσεως δεκαπέντε (15) μηνών για ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμηση. Για την απόρριψης της εφέσεως ως απαράδεκτης, το Δικαστήριο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την ακόλουθη αιτιολογία: "Στην προκειμένη περίπτωση η εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 1041/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πολυγύρου Χαλκιδικής εκδόθηκε την 5-12-2006 ωσεί παρόντος του κατηγορουμένου, εκπροσωπουμένου από τον νόμιμο διορισμένο κατ' άρθρο 340 παρ. 2 ΚΠΔ συνήγορό του, δικηγόρο Θεσσαλονίκης Αναστάσιο Δημητρόπουλο. Η προθεσμία εφέσεως κατά της αποφάσεως αυτής, που θεωρείται ότι εκδόθηκε με παρόντα τον κατηγορούμενο (ΑΠ 896/2008, 855/2007, 339/2006) είναι δέκα ημερών και αρχίζει από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως δηλαδή της 5.12.2006. Η κρινόμενη όμως έφεση κατ' αυτής ασκήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2006 ήτοι μετά την πάροδο της ως άνω προθεσμίας. Ο προβαλλόμενος στην έκθεση εφέσεως ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι συνέτρεξε περίπτωση ανώτερης βίας, ο οποίος δικαιολογεί το εκπρόθεσμο αυτής, συνιστάμενος στο ότι "ενώ έδωσε εγκαίρως στον ως άνω δικηγόρο την εξουσιοδότηση για ν' ασκήσει την έφεση κατά της αποφάσεως αυτής αυτός (δικηγόρος) υπέστη οξεία οσφυαλγία από 10.12.2006 έως 26.12.2006 και παρέμεινε εξ αιτίας αυτής κλινήρης κατά το διάστημα αυτό συνεπεία συστάσεως του θεράποντος γιατρού του, εξαιτίας δε της ασθενείας του αυτής δε μπόρεοε ν' ασκήσεις εμπροθέσμως την έφεση", αποδεικνύεται κατ' ουσίαν αβάσιμος. Ειδικότερα από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, που εξετάσθηκαν ενόρκως στο ακροατήριο κατ από τα έγγραφα, που αναγνώσθηκαν, καθώς και από αυτά που κατέθεσε ο συνήγορος του εκκαλούντος, αποδείχθηκαν τα εξής: Όπως προαναφέρθηκε ο εκκαλών εκπροσωπήθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατά τη δικάσιμο της 5.12.2006, που εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, από το νόμιμα διορισμένο συνήγορο του Αναστάσιο Δημητρόπουλο, δικηγόρο θεσσαλονίκης. Στις 10.12.2006 ο συνήγορος του αυτός εξετάσθηκε από τον χειρούργο ορθοπεδικό γιατρό ... και βρέθηκε ότι πάσχει από οξεία οσφυαλγία με νευρολογικά ευρήματα αριστερά. Ο γιατρός συνέστησε στον ως άνω δικηγόρο του εκκαλούντος δεκαπενθήμερο κλινοστατισμό. Στις 12.12.2006 ο εκκαλών χορήγησε στον ως άνω δικηγόρο εξουσιοδότηση ν' ασκήσει έφεση κατά της εκκαλουμένης. Η εξουσιοδότηση αυτή διαβιβάσθηκε στον δικηγόρο Δημητρόπουλο από την αδελφή του εκκαλούντος, Χ2, Δικηγόρο Αθηνών, μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφοράς, ύστερα από τηλεφωνική συνομιλία μαζί του, όπως η ίδια η αδελφή του εκκαλούντος που εξετάσθηκε ως μάρτυρας επιβεβαιώνει. Δηλαδή ο δικηγόρος του εκκαλούντος, δεν ασθένησε αιφνιδίως μετά τη χορήγηση προς αυτόν της εξουσιοδότησης για άσκηση εφέσεως, αλλά όταν χορηγήθηκε η εξουσιοδότηση ήδη ήταν ασθενής και γνώριζε ότι επί δεκατρείς ακόμη ημέρες σύμφωνα με τη σύσταση του γιατρού θα έπρεπε να παραμείνει κλινήρης, οπότε ήταν αδύνατον να ασκήσει ο ίδιος την έφεση εμπροθέσμως, εφόσον δε είχε τηλεφωνική επικοινωνία με την αδελφή του εκκαλούντος, δικηγόρο και αυτή, η οποία και του απέστειλε την εξουσιοδότηση, όφειλε και μπορούσε να της γνωστοποιήσει το κώλυμα αυτό, ώστε να ασκήσει την έφεση η ίδια, που μπορούσε , όπως κατέθεσε εξεταζόμενη ως μάρτυρας, ακόμη και στο Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Αθηνών όπου διέμενε ο εκκαλών, ενόψει μάλιστα του γεγονότος ότι απέμεναν μόνο τρεις ημέρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας. Κατ' ακολουθίαν όλων αυτών πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η κρινόμενη έφεση". Η ανωτέρω αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι η απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη, γιατί αναφέρει τα στοιχεί που απαιτούνται για την κρίση περί του εκπροθέσμου της εφέσεως και αιτιολογεί την απόρριψη του προβληθέντος από τον αναιρεσείοντα λόγου ανώτερης βίας εκ του οποίου αυτός επικαλείτο ότι έχασε την προθεσμία. Επομένως ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ, είναι αβάσιμος. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τη από 2-6-2009 αίτηση του Χ, για αναίρεση της υπ' αριθ. 1938/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου 2010.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Απριλίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ