Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 764 / 2013    (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Θέμα
Απαλλοτρίωση, Ανώτερη βία, Ανακοπή ερημοδικίας.




Περίληψη:
Ανακοπή ερημοδικίας λόγω ανωτέρας βίας. Έννοια ανώτερης βίας.
Λόγοι αναίρεσης από 1, 8, 20, 11γ και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.




Αριθμός 764/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Κ. Μ. χήρας Α. και 2) Γ. Μ. του Α., συζ. Ν. Δ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Κατσαρό.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. Μ. του Γ., ..., ατομικώς και ως ασκούσης την γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου της Α. Μ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Καλαβρό, ο οποίος δήλωσε ότι ο Α. Μ. ενηλικιώθηκε, συνεχίζει τη δίκη και εκπροσωπείται από τον ίδιο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/7/2000 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8/2001 μη οριστική, 32/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου, 310/2005 του Εφετείου Αιγαίου και κατόπιν αιτήσεως αναψηλάφισης η 162/2007 του ιδίου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης αυτής ζήτησαν οι αναιρεσείουσες με την από 26/9/2007 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 396/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 162/2007 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Το Εφετείο Αιγαίου εξέδωσε την 120/2010 απόφαση και κατόπιν ανακοπής ερημοδικίας την 256/2011. Την αναίρεση των τελευταίων αυτών αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 7/11/2011 αίτηση τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 25/2/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 501 ΚΠολΔ ανακοπή κατά απόφασης που έχει εκδοθεί ερήμην επιτρέπεται και αν εκείνος που δικάστηκε ερήμην δεν κλητεύθηκε καθόλου ή δεν κλητεύθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ή αν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας. Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός, είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του διαδίκου που ερημοδικάστηκε ή του πληρεξουσίου του δικηγόρου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να αποτραπεί ούτε με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και σύνεσης. Αποτελεί δηλαδή η δικονομική ανώτερη βία έννοια ταυτιζόμενη κατά τον πυρήνα της προς την ομώνυμη έννοια του ουσιαστικού δικαίου διαφοροποιούμενη έναντι της τελευταίας μόνο κατά τις συνέπειες, ως συνεπαγόμενη τη δυνατότητα επαναφοράς των πραγμάτων στην πρότερα κατάσταση, με ανατροπή της κύρωσης από την παράβαση του δικονομικού βάρους, ενώ κατά το ουσιαστικό δίκαιο λειτουργεί ως λόγος απαλλαγής του οφειλέτη, εμφανιζόμενη ως στενότερη έννοια έναντι του τυχηρού, όπου τούτο δημιουργεί ευθύνη του οφειλέτη. Κατά το περιεχόμενό της, επομένως, η δικονομική ανώτερη βία είναι η κατάσταση της, παρά την καταβολή εξιδιασμένης προσοχής και επιμέλειας εκ μέρους του διαδίκου και του πληρεξουσίου του, αδυναμίας αυτού να ανταποκριθεί σε δικονομικό βάρος του συνεπεία της οποίας η διαδικαστική πράξη πάσχει ακυρότητα ή απαράδεκτο. Τέτοιο γεγονός δικονομικής ανώτερης βίας αποτελεί για τον διάδικο που ερημοδικάσθηκε και η αιφνίδια ασθένεια του πληρεξουσίου δικηγόρου του διαδίκου, εξαιτίας της οποίας αυτός δεν μπόρεσε να ενεργήσει δικαστική ή εξώδικη πράξη ή να προβεί στις δέουσες ενέργειες για την ανάθεση σ' άλλο δικηγόρο της εκτέλεσης της εν λόγω πράξεως. Η πιο πάνω δε διάταξη, ως προς τη νομική έννοια της ανώτερης βίας είναι ουσιαστικού δικαίου. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού κανόνα δικαίου για, την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνηση της. Περαιτέρω, κατά την έννοια του αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε τα εξής: "Από τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τις ανακόπτουσες, προς απόδειξη του ανωτέρω λόγου της ανακοπής: α] από 27-12-2006 βεβαίωση εισαγωγής Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου "ΑΤΤΙΚΟΝ", β] το με αριθ. πρωτ. 5383/22-12-2006 πιστοποιητικό νοσηλείας Γενικού Νοσοκομείου Ναυπλίου, γ] την από 13-10-2005 ιατρική γνωμάτευση του Καρδιολογικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΠΟΛΥΚΛΙΝΙΚΗ", δ] από 2-6-2005 βεβαίωση του 1ου Νοσοκομείου ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, Αιμοδυναμικού Τμήματος, ε] τις με αριθ. 46745/Α 02, Α 09 και Α 11 από 2-9-2008, 30-6-2009 και 8-10-2009 συνταγές φαρμάκων Ασφαλιστικού Φορέα Τ.Π.Δ.Α., δεν πιθανολογείται [άρθρο 509 ΚΠολΔ] ότι ο λόγος αυτός είναι βάσιμος. Τούτο γιατί στα ανωτέρω έγγραφα πιστοποιείται ότι ο εν λόγω δικηγόρος έχει ιστορικό στεφανιαίας νόσου η οποία διαγνώσθηκε από το έτος 2005. Όμως δεν αποδείχθηκε ανικανότητα ή αδυναμία του δικηγόρου αυτού προς σύνταξη προτάσεων δοθέντος ότι οι ανακόπτουσες δεν επικαλούνται ούτε προσκομίζουν οποιαδήποτε μεταγενέστερη του έτους 2006 ιατρική γνωμάτευση που να πιστοποιεί την κατάσταση της υγείας του λίγο πριν από τη δικάσιμο της 6ης Νοεμβρίου 2009, ούτε προκύπτει ότι αυτός εξετάσθηκε προ της διεξαγωγής της δίκης ή ότι συστήθηκε από τους ιατρούς στον τελευταίο να παραμείνει κλινήρης πολύ δε περισσότερο να εισαχθεί σε νοσοκομείο για την αντιμετώπιση της ασθένειας του αυτής, ώστε να πιθανολογηθεί η σοβαρότητα και η διάρκεια της μνημονευόμενης στον λόγο ανακοπής καταστάσεως της υγείας του και συνακόλουθα η ανικανότητα του προβαίνει σε οποιαδήποτε ενέργεια [όπως σύνταξη προτάσεων]. Στις άνω δύο τελευταίες συνταγές φαρμάκων Τ.Π.Δ.Α. με ημερομηνία 30-6-2009 και 8-10-2009 υπάρχει διάγνωση στην μεν πρώτη "Στεφανιαία νόσος" και στη δεύτερη "Αρρυθμία - Σ.Ν" όμως δεν διαπιστώνεται από τους ιατρούς υποτροπή της ασθένειας αυτής, που ήταν χρόνια και δεν αποδείχθηκε ότι ο ανωτέρω δικηγόρος πριν από τη δικάσιμο υπέστη οξεία κρίση της νόσου ούτε ότι η εμφάνιση της αρρυθμίας ήταν απρόβλεπτη και αιφνίδια ή ότι είχε ως επακόλουθο την αδυναμία του να συντάξει προτάσεις και να παραστεί στο δικαστήριο. Ακόμη οι ανακόπτουσες δεν επικαλούνται ούτε προσκομίζουν κάποιο αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι η προγραμματισμένη μετάβαση του ανωτέρω δικηγόρου στις Η.Π.Α. έγινε για ιατρικούς λόγους. Μόνο η προσκόμιση αποδείξεων εισιτηρίων για μετάβαση του δικηγόρου στη Ν. Υόρκη και το Σικάγο το χρονικό διάστημα από 2-11-2009 έως και 10-11-2009 χωρίς να ενισχύεται από οποιοδήποτε άλλο στοιχείο καθόσον μάρτυρες δεν εξετάσθηκαν στο ακροατήριο δεν πιθανολογεί ότι ο λόγος ταξιδιού στο εξωτερικό ήταν για την αντιμετώπιση της ασθένειας. Σε κάθε περίπτωση δε δεν πιθανολογήθηκε ότι η επικαλούμενη ασθένεια συνεπαγόταν αδυναμία του ίδιου δικηγόρου να επικοινωνήσει με τις εντολείς του, ανακόπτουσες ή με άλλο δικηγόρο για να τον αντικαταστήσει κατά τη συζήτηση της παραπάνω αναψηλάφησης.
Συνεπώς δεν πιθανολογείται ότι υφίστατο ανώτερη βία για τις ανακόπτουσες κατά τη συζήτηση της αναψηλαφήσεως τους στις 6.11.2009, ήτοι απρόβλεπτο ή αναπότρεπτο συμβάν συνεπαγόμενο αντικειμενικώς την παρακώλυση της εκπροσωπήσεως τους κατά τη συζήτηση εκείνη, καθόσον η ως άνω επικαλούμενη ασθένεια του πληρεξούσιου δικηγόρου τους δεν καθιστούσε αδύνατη ούτε καν δυσχερή τη σύνταξη προτάσεων, οι οποίες για τις αιτούσες την αναψηλάφηση μπορούσαν χωρίς βλάβη τους να είναι έστω και τυπικές, ούτε καθιστούσε αδύνατη σχετική ενέργεια για την ανάθεση της εκπροσώπησης τους σε άλλο δικηγόρο ή στο δικηγόρο Νάξου, Ιωάννη Δέτση στον οποίο απευθύνθηκαν για τους εκπροσωπήσει ζητώντας αναβολή της δίκης και ο οποίος έχει εκπροσωπήσει τις ανακόπτουσες στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο κατά τη συζήτηση της αγωγής αλλά και στο Δικαστήριο αυτό κατά τη συζήτηση της έφεσης και αναψηλάφησης.
Επομένως η υπό κρίση ανακοπή πρέπει να απορριφθεί". Με αυτά που δέχτηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε την ως άνω ουσιαστικού δικαίου διάταξη κατά το μέρος που αναφέρεται στην ανωτέρα βία, την οποία ορθά εφάρμοσε, διέλαβε δε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της ανώτερης βίας, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή της νομικής έννοιας της ανώτερης βίας και επομένως οι πρώτος και πέμπτος λόγοι αναίρεσης από τους αριθ.1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.
Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.8 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής κλπ. ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.
Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η από τον αριθ. 8 β' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, διότι το Εφετείο δεν εξέτασε όλα τα προταθέντα με το λόγο ανακοπής περιστατικά μεταξύ των οποίων ότι ο δικηγόρος των αναιρεσειουσών ήταν της απολύτου εμπιστοσύνης τους από τετραετία και τις υπερασπίσθηκε σ' όλες τις δίκες και λόγω της κολπικής μαρμαρυγής από την οποία έπασχε ήταν αδύνατο να διαχειρισθεί την υπόθεση και κανείς άλλος δικηγόρος μπορούσε να συντάξει προτάσεις μέσα σε λίγες μέρες πάνω σε δικόγραφα και δίκες που δεν είχε χειρισθεί, διάρκειας πολλών ετών. Ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού τα ανωτέρω φερόμενα ως αγνοηθέντα από το Εφετείο δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την προεκτεθείσα έννοια, αλλά επιχειρήματα των αναιρεσειουσών.
Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ.20 και 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από την πρώτη από αυτές λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε αποδεικτικό έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι περιέχει και όχι όταν, από την αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, καταλήγει σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο, το οποίο θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, διότι τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται στην εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη.
Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των με ημερομηνία 30-6-2009 και 8-10-2009 συνταγών φαρμάκων του Τ.Π.Δ.Α. στις οποίες υπάρχει διάγνωση νόσου "Στεφανιαία νόσος" και "Αρρυθμία-Σ.Ν." αντίστοιχα. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι με αυτόν δεν αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση σφάλμα διαγνωστικό κατά την ανάγνωση των παραπάνω εγγράφων, αλλά σφάλμα ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου των εγγράφων, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.
Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 11γ' του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.
Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείουσες, με τον τέταρτο από το άρθρο 559 αριθ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., λόγο αναίρεσης, προσάπτουν την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα παρακάτω έγγραφα ήτοι: το από 7/10/2009 Holter Scanning της IATRIKI DIASTASI - Βάρης Κορωπίου που παρουσιάζει τις αρρυθμίες και μαρμαρυγή και τα πρωτότυπα ένθετα έγγραφα από τα κουτιά των φαρμάκων που ελάμβανε ο υπογράφων Δικηγόρος τους στα οποία αναγράφεται κατά σειράν: -SALOSPIR, προφύλαξη από εμφάνιση εμφράγματος δοσολογία 80/100mg/ημερησίως. -RYTHMONORM, παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Δοσολογία 150mg/3 φορές ημερησίως. -SOTALOL, προφύλαξη κολπικής μαρμαρυγής, καταστολή απειλητικής για τη ζωή κοιλιακής ταχυκαρδίας. Δοσολογία 80mg/2 φορές ημερησίως -DIGOXIN, κολπική μαρμαρυγή, παροξυσμική κολπική ταχυκαρδία. Δοσολογία 0,75-1,5 mg ημερησίως. Επίσης δεν έλαβε υπόψη την ΟΜΟΛΟΓΙΑ της αντιδίκου τους στην σελίδα 30 των ενδίκων Προτάσεων της, πως "από 21.9.2009 έως 9.12.2009 ο Δικηγόρος τους ουδεμία παράσταση πραγματοποίησε σε Δικαστήρια". Ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ότι έγινε επίκληση των ως άνω εγγράφων και της ομολογίας. Σε κάθε δε περίπτωση τα ως άνω έγγραφα δεν ήταν κρίσιμα, δεδομένου ότι το Εφετείο δέχτηκε ότι αποδείχθηκε ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειουσών έπασχε από χρόνια καρδιακή νόσο (κολπική μαρμαρυγή), πράγμα που θα επιβεβαίωναν και τα ως άνω έγγραφα και εξ αυτών δεν προέκυπτε η αιφνίδια επιδείνωση της υγείας του δικηγόρου των αναιρεσειουσών που να τον εμπόδιζε να εμφανισθεί στο Δικαστήριο.
Με τον έκτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείουσες μέμφονται τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, διότι "το Δικαστήριο δεν κήρυξε παρά τον Νόμο απαράδεκτο ή παρά το Νόμο κήρυξε έκπτωση από δικαίωμα, κατά παραβίαση της διατάξεως του άρθρου 559 παρ. 14 του ΚΠολΔ ήτοι το Δικαστήριο παραβίασε διατάξεις Δημοσίας Τάξης που αναφέρονται σε θεμελιώδεις κανόνες του Δικονομικού Συστήματος και το δικαίωμα δημιουργήθηκε κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας διαδικασία ένεκεν ελλείψεως προϋποθέσεων, η έλλειψη των οποίων οδηγούσε να γίνει δεκτή μία κατά τα άλλα νόμιμη πράξη και η ακυρότητα, η έκπτωση από συγκεκριμένο δικαίωμα και το απαράδεκτο, αναφέρεται ως σχετικός ισχυρισμός που προβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας. Και συγκεκριμένα η δευτέρα προσβαλλομένη δεν απέρριψε το Αίτημα Αναβολής για έλλειψη "σπουδαίου λόγου", όπως πρόβαλλαν με τις προτάσεις τους σελ. 3 αριθ. 2: "Η ένδικη Αναψηλάφηση τους απορρίφθηκε ένεκεν ερημοδικίας. "Το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα", όπως γράφεται αυτολεξεί στα Πρακτικά, που υπέβαλε μόνον για την αναβολή ο Δικηγόρος του Πρωτοδικείου Νάξου Ιωάννης Δέτσης, και δεν απορρίφθηκε για έλλειψη σπουδαίου λόγου και συνεπώς, στερήθηκαν του δικονομικού δικαιώματος της Αναβολής συζητήσεως της ενδίκου Υποθέσεως επειδή δεν είχαν καταθέσει Προτάσεις κατά τη διάταξη του άρθρου 241 του Κ.Πολ.Δ". Ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ελλείψει αντίστοιχου πραγματικού ως προς τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. Σε κάθε δε περίπτωση η απόρριψη αιτήματος αναβολής της υπόθεσης εναπόκειται στην κυριαρχικά ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας και δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης. Κατά το άρθρο 6§1 της από 4.11.1950 Ευρωπαϊκής Συμβάσεως της Ρώμης "για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών", η οποία κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν.δ. 53/1974: "παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεση του δικασθεί δικαίως, δηλαδή δημόσια και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερόληπτου δικαστηρίου νομίμως λειτουργούντος το οποίο θα αποφασίσει είτε επί των αμφισβητήσεων επί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του αστικής φύσεως είτε επί του βάσιμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως ...". Με το ανωτέρω άρθρο καθ' ο μέρος θεσπίζεται ότι οι υποθέσεις δικάζονται από αμερόληπτα, ανεξάρτητα και νόμιμα λειτουργούντα δικαστήρια: α) δίκαια, β) δημόσια και γ) εντός λογικής προθεσμίας θεσπίζονται αντίστοιχα ουσιαστικά δικαιώματα των προσώπων στα οποία αφορά η σύμβαση τα οποία δικαιούνται να αξιώσουν να τύχουν της κατά τα ανωτέρω δικαστικής προστασίας. Με τη διάταξη αυτή καθορίζεται ποια δικαιώματα δίδονται για την απονομή της δικαιοσύνης. Πρόκειται συνεπώς για διάταξη ουσιαστικού δικαίου και η παραβίαση της εμπίπτει στο λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.. Δεν στοιχειοθετείται όμως παραβίαση της άνω διατάξεως όταν το πολιτικό δικαστήριο που πληροί τις προϋποθέσεις της παραπάνω αυξημένης τυπικής ισχύος διατάξεως, ήτοι είναι ανεξάρτητο, αμερόληπτο και λειτουργεί νόμιμα με βάση κανόνες δικαίου και με οργανωμένη διαδικασία για τα ζητήματα της αρμοδιότητας του εφαρμόσει εσφαλμένα σε συγκεκριμένη υπόθεση διάταξη ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου αλλά η πλημμέλεια αυτή της αποφάσεως ελέγχεται με τα προβλεπόμενα από τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ένδικα μέσα (Ολ.ΑΠ 2/2008). Επομένως ο έβδομος λόγος αναίρεσης με τον οποίο ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση, ότι με το να δεχτεί ότι "καθόσον η ως άνω επικαλούμενη ασθένεια του πληρεξούσιου δικηγόρου τους δεν καθιστούσε αδύνατη ούτε καν δυσχερή τη σύνταξη προτάσεων, οι οποίες για τις αιτούσες την αναψηλάφηση μπορούσαν χωρίς βλάβη τους να είναι έστω και τυπικές, ούτε καθιστούσε αδύνατη σχετική ενέργεια για την ανάθεση της εκπροσώπησης τους σε άλλο δικηγόρο ή στο δικηγόρο Νάξου, Ιωάννη Δέτση στον οποίο απευθύνθηκαν για να τους εκπροσωπήσει ζητώντας αναβολή της δίκης και ο οποίος έχει εκπροσωπήσει τις ανακόπτουσες στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο κατά τη συζήτηση της αγωγής αλλά και στο Δικαστήριο αυτό κατά τη συζήτηση της έφεσης και αναψηλάφησης".
Συνεπώς το Δικαστήριο: α) και καταστρέφει αυθαιρέτως τον πραγματικό ισχυρισμό των αναιρεσειουσών, ότι ο υπογράφων Δικηγόρος τους ήταν και είναι ο μοναδικός που κατέχει εις χείρας του το μεγάλο όγκο των εγγράφων της υποθέσεως τους και ο μοναδικός Δικηγόρος τους ο οποίος συνέταξε τους Προσθέτους Λόγους Αναψηλαφήσεως και κέρδισε την Αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου και είναι ο μοναδικός που μπορεί να ελέγξει, να συγκρίνει και να κατευθύνει την υπεράσπιση της υποθέσεως τους β) και προτείνει σε αυτές λαμβάνοντας οιονεί θέση αντιδίκου να είχαν γράψει "τυπικές" Προτάσεις, δηλαδή μόνον για τους τύπους, "για τα μάτια" θα λέγαν προκειμένου να διεξαχθεί η Δίκη, παρά το σοβαρό κώλυμα του Δικηγόρου τους το οποίο Δικαστήριο είχε στον φάκελλο της ενδίκου Ανακοπής τους Προτάσεις του Δικηγόρου τους 49 σελίδων επί της ουσίας της υποθέσεως να εγκαταλείψουν τον Δικηγόρο της εμπιστοσύνης τους και να γράψουν "τυπικές Προτάσεις" με αντικειμενικό αποτέλεσμα την παροχή πλεονεκτήματος στην αντίδικο τους να συντάξει ουσιαστικές προτάσεις και τοιουτοτρόπως αντανακλάται η σε βάρος τους προκατάληψη για ν' απορρίψει την ένδικη Ανακοπή τους, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη των άρθρων 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 14 παρ. 1 του Διεθνούς Συμφώνου της Νέας Υόρκης του Ν. 2462/1977 και υπέπεσε στην από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Αφού απορρίπτεται η αίτηση αναίρεσης πρέπει οι ηττηθείσες αναιρεσείουσες να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7-11-2011 αίτηση των Κ. Μ. κλπ για αναίρεση των 256/2011 και 120/2010 αποφάσεων του Εφετείου Αιγαίου.
Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 16 Απριλίου 2013.
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 22 Απριλίου 2013.
O ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή