Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 73 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την αίτηση αναίρεσης.




ΑΡΙΘΜΟΣ 73/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2008, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 17/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας.
Το Πενταμελές Εφετείο Καλαμάτας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Απριλίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 993/2008.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Βλάσσης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πριάμου Λεκκού με αριθμό 411/29.8.2008, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
Εισάγων, μετά της σχετικής δικογραφίας, στην από 28-4-2008 αίτηση αναιρέσεως του ..., κατά της υπ'αριθμ. 17/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας, εκθέτω τα εξής:
Από τις διατάξεις των άρθρ. 148 έως 153, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1 και 510 παρ. 1 ΚΠΔ προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεων είναι οι περιεχόμενοι σ'αυτή λόγοι αναιρέσεως να εκτίθενται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο. 'Αλλως η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη του κειμένου της διατάξεως η οποία προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών τα οποία θεμελιώνουν την επικαλουμένη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμελείας, δεν αρκεί. Από την ως άνω αξίωση του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως, δεν εξαιρείται ο προβλεπόμενος στο άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διά το ορισμένο του οποίου πρέπει: α) αν ελλείπη παντελώς αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτή εν σχέσει προς συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και β) αν υπάρχη αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επί πλέον, εις τί συνίσταται η έλλειψη αυτή εν σχέσει προς το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως (βλ. Ολομ. ΑΠ 19/2001, Ολ. ΑΠ 2/2002, ΑΠ 406/2006, εις ΠΧ/ΝΣΤ'/906). Εξ άλλου, διά να είναι ορισμένος ο εκ του άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ αναιρετικός λόγος της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, πρέπει να γίνεται μνεία της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως η οποία φέρεται ότι παρεβιάσθη, καθώς και της αποδιδομένης εν σχέσει προς την διάταξη αυτή πλημμελείας, δηλαδή εις τί συνίσται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εφαρμοσθείσης από την προσβαλλομένη απόφαση διατάξεως (ΑΠ 406/2006, ενθ.ανωτ.). Τέλος, ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος δεν δύναται να συμπληρωθή με παραπομπή εις άλλο έγγραφο (Ολ. ΑΠ 2/2002) και πολύ περισσότερο όταν αυτό δεν φέρει την υπογραφή εκείνου ενώπιον του οποίου ησκήθη η αίτηση αναιρέσεως (βλ. ΑΠ 450/2006, εις ΠΧ/ΝΣΤ'/977). Στην προκειμένη περίπτωση, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως ησκήθη με δήλωση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου ενώπιον του διευθυντού της Δικαστικής Φυλακής Ναυπλίου, περιεχομένη στην από 28-4-2008 έκθεση αναιρέσεως, διά της οποίας ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως "1) Για έλλειψη της κατά το Σύνταγμα και το Νόμο ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και δη διότι δεν αναγράφονται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων εθεμελιώθη η καταδίκη του, ούτε τα αποδεικτικά στοιχεία εκ των οποίων συνήχθη η ύπαρξη περιστατικών του ως άνω είδους ώστε να του επιβληθή η άνω ποινή. 2) Για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης και δη περιλαμβανομένης στα άρθρα διά των οποίων καταδικάστηκε". Όμως, ως προς τον πρώτο λόγο, της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, δεν αναφέρεται στην έκθεση αναιρέσεως εις τί συνίσταται η έλλειψη αυτή εν σχέσει προς συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως, ενώ ως προς τα αποδεικτικά μέσα δεν αναφέρεται ποιά από αυτά είχαν εξετασθή κατά την διάρκεια της διαδικασίας στο ακροατήριο και δεν ελήφθησαν υπ'όψη από το Εφετείο (βλ. ΑΠ 406/2006, ενθ.ανωτ.). Ως προς τον δεύτερο δε λόγο, δεν αναφέρονται ούτε οι ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που παρεβιάσθησαν, ούτε η απoδιδομένη εν σχέσει προς τις διατάξεις αυτές πλημμέλεια, δηλαδή εις τί συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της διατάξεως που εφηρμόσθη από την προσβαλλομένη απόφαση.
Συνεπώς, οι ως άνω προβαλλόμενοι αναιρετικοί λόγοι είναι εντελώς αόριστοι. Εξ άλλου, διά της εκθέσεως αναιρέσεως γίνεται παραπομπή εις γραπτό κείμενο, εκτός αυτής (εκθέσεως) και συνημμένο με αυτή, υπό τον τίτλο "Λόγοι αναιρέσεως", το οποίο, όμως, ουδεμία υπογραφή φέρει. Αλλ' υπό τα δεδομένα αυτά, πρέπει ν'απορριφθή ως απαράδεκτη η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ.
Για τους λόγους αυτούς - Π ρ ο τ ε ί ν ω-----------------------
Να απορριφθή η από 28-4-2008 αίτηση αναιρέσεως του ...., κατά της υπ'αριθμ. 17/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας.
Να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.
Αθήναι 30 Ιουνίου 2008
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος-Πρίαμος Λεκκός
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγου αναίρεσης, για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης, ούτε από τον αντίστοιχο λόγο επί βουλευμάτων, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ. ΑΠ 19/2001). Εξάλλου για να είναι σαφής και ορισμένος ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως, της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, πρέπει να γίνεται μνεία της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως η οποία φέρεται ότι παραβιάστηκε, καθώς και της αποδιδόμενης, σε σχέση προς τη διάταξη αυτή πλημμέλειας, δηλαδή σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εφαρμοσθείσας από την προσβαλλομένη απόφαση διατάξεως. Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινομένη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου ενώπιον του Διευθυντή των δικαστικών φυλακών Ναυπλίου, περιεχομένη στην από 28-4-2008 έκθεση αναίρεσης. Με αυτήν ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της προσβαλλομένης απόφασης "1) Για έλλειψη της κατά το Σύνταγμα και το Νόμο ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και δη διότι δεν αναγράφονται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων εθεμελιώθη η καταδίκη του, ούτε τα αποδεικτικά στοιχεία εκ των οποίων συνήχθη η ύπαρξη περιστατικών του ως άνω είδους ώστε να του επιβληθεί η άνω ποινή, 2) για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης και δη περιλαμβανομένης στα άρθρα δια των οποίων καταδικάστηκε". Όμως ως προς τον πρώτο λόγο ελλείψεως της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, δεν αναφέρεται στην έκθεση αναίρεσης σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση προς συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης, ενώ ως προς τα αποδεικτικά μέσα δεν αναφέρεται ποια από αυτά είχαν εξετασθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας στο ακροατήριο και δεν ελήφθησαν υπόψη από το Εφετείο. Περαιτέρω ως προς το δεύτερο λόγο, δεν αναφέρονται ούτε οι ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που παραβιάστηκαν, ούτε προσδιορίζεται η πλημμέλεια δηλαδή σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της διάταξης που εφαρμόσθηκε με την προσβαλλομένη απόφαση. Εξάλλου, δια της εκθέσεως αναίρεσης γίνεται παραπομπή σε γραπτό κείμενο, εκτός αυτής και συνημμένο σ' αυτή, με τον τίτλο "Λόγοι αναιρέσεως" το οποίο όμως δεν φέρει κάποια υπογραφή. Επομένως οι παραπάνω λόγοι αναίρεσης είναι αόριστοι και ως εκ τούτου απαράδεκτοι. Κατ' ακολουθίαν και εφόσον προκύπτει ότι ειδοποιήθηκε ο αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσείοντος, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-4-2008 αίτηση του .... για αναίρεση της 17/2008 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και,
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιανουαρίου 2009.-
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή