Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1546 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ανθρωποκτονία από αμέλεια, Νομίμου βάσεως έλλειψη.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια (σύγκρουση αυτοκινήτων). Στοιχεία εγκλήματος. Λόγος αναίρεσης για έλλειψη αιτιολογίας και νόμιμης βάσης. Αιτιολογία συνειδητής και ασυνείδητης αμέλειας. Δεν αποτελεί παραδεκτό λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων. Απορρίπτει αναίρεση.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1546/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαΐου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αριάδνη Νούκα, περί αναιρέσεως της 44/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ, κατοίκου ..., που παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Τζούμα.

Το Τριμελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Μαρτίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 459/2009.
Αφού άκουσε
Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των ως άνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 302 παρ.1 του ΠΚ, όποιος επιφέρει από αμέλεια τον θάνατο άλλου τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 28 του ιδίου Κώδικα, από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε, ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται να διαπιστωθεί ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατά αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία όφειλε να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική και ότι είχε τη δυνατότητα, με τις προσωπικές του ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες να προβλέψει και να αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με τη πράξη ή παράλειψή του. Η αμέλεια, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 28 Π.Κ, διακρίνεται σε μη συνειδητή, κατά την οποία ο δράστης από έλλειψη της προσήκουσας προσοχής δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του και σε ενσυνείδητη, κατά την οποίαν προέβλεψε μεν, ότι από τη συμπεριφορά του μπορεί να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό, πίστευε όμως ότι θα το απέφευγε. Εξ άλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, όταν σ' αυτήν περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα αντικειμενικά και υποκειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η αιτιολογία της αποφάσεως παραδεκτά συμπληρώνεται από το διατακτικό της, μαζί με το οποίο αποτελεί ενιαίο σύνολο, ενώ δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Τα αποδεικτικά, όμως, μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω και κατά το είδος τους, χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από το καθένα.
ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 44/2009 απόφασή του, με συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού, που παραδεκτώς συμπληρώνουν την αιτιολογία της, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δέχθηκε, κατά πλειοψηφία, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: " ... Ο κατηγορούμενος, στην 34η χιλιομετρική θέση της Νέας Ε.Ο. ...-..., στις 20-7-2004 και περί ώρα 21:45, ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου, από αμέλεια του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, προξένησε κατά την οδήγηση του οχήματος του το θανάσιμο τραυματισμό του ΑΑ, κατοίκου εν ζωή ... . Συγκεκριμένα, αποδείχθηκαν τα παρακάτω: Στον παραπάνω τόπο και χρόνο, οδηγώντας το υπ' αριθμό κυκλοφορίας ... IX φορτηγό αυτοκίνητο, το οποίο ήταν φορτωμένο με μπάλες από άχυρα, έβαινε επί αγροτικής χωμάτινης οδού, η οποία συμβάλλει διαγωνίως στη ΝΕΟ ...-... . Στο σημείο αυτό η ΕΟ είναι διπλής κατευθύνσεως, με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, πλάτους 4 μέτρων η κάθε μία. Το συνολικό πλάτος του οδοστρώματος είναι 11 μέτρα, μαζί με το έρεισμα, πλάτους 1,5 μέτρων ανά κατεύθυνση. Επίσης, παρουσιάζει κατωφέρεια με μικρή κλίση (στην κατεύθυνση προς ...). Κατά το χρόνο εκείνο το οδόστρωμα ήταν ξηρό, οι συνθήκες καλές, η κυκλοφορία των οχημάτων αραιή, χωρίς φωτισμό, ενώ είχε ήδη νυχτώσει. Από το σημείο που ο χωματόδρομος συμβάλλει στην ΕΟ και προς ... (αριστερά σε σχέση με την πορεία του κατηγορουμένου) η ορατότητα δεν περιορίζεται από φυσικά ή άλλα εμπόδια, ενώ προς ... (δεξιά σε σχέση με την πορεία του κατηγορουμένου) η ορατότητα είναι απεριόριστη τουλάχιστον μέχρι 350 μέτρα. Από το σημείο αυτό και πέρα περιορίζεται η ορατότητα γιατί ο δρόμος παρουσιάζει καμπύλη. Κατά τον ίδιο χρόνο, και επί της ως άνω ΕΟ έβαινε ο ΑΑ, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητό του, με κατεύθυνση προς ... . Όταν λοιπόν ο κατηγορούμενος έφθασε στο σημείο συμβολής του χωματόδρομου με την ΕΟ και έχοντας πρόθεση να διασχίσει το ρεύμα πορείας προς ... για να εισέλθει στο απέναντι ρεύμα προς ... (αριστερά σε σχέση με την πορεία του), δεν οδηγούσε το ως άνω όχημα του με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και εισήλθε στην ΕΟ χωρίς να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων και να παραχωρήσει προτεραιότητα, όπως όφειλε στους οδηγούς που κινούνταν σ' αυτήν, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 12 παρ. 1 και 26 παρ. 5 εδ. δ' του ν. 2696/1999 (ΚΟΚ). Έτσι, κινούμενος διαγωνίως, ενώ ακόμα βρισκόταν σε πορεία εισόδου προς το ρεύμα του, χωρίς να περάσει εντελώς τη διαχωριστική γραμμή των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, να εισέλθει πλήρως σ' αυτό και να ευθυγραμμίσει το όχημα του, συγκρούστηκε με το υπ' αριθμ. κυκλοφ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο ΑΑ, ο οποίος υπέστη κατάγματα οστών των οφθαλμικών κογχών και των ρινικών οστών, κάταγμα της άνω μοίρας του δεξιού βραχιονίου οστού, κάταγμα της κάτω μοίρας των αριστερών κερκίδας και ωλένης, ανοιχτό κάταγμα του αριστερού αγκώνα (της άρθρωσης), πλήρη ακρωτηριασμό του μικρού δακτύλου της αριστερής άκρας χειρός, κάταγμα της κάτω μοίρας αμφοτέρων των κνημών και περονών και διάσπαρτες εκδορές και εκχυμώσεις σώματος, εξαιτίας των οποίων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατος του. Από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης το μεν IX φορτηγό κατέληξε κάθετα σε παρακείμενο αγρό, δεξιά σε σχέση με την πορεία του και σε απόσταση 25 μέτρων περίπου από το σημείο σύγκρουσης, ενώ το άλλο όχημα (IX), το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς, ακινητοποιήθηκε κάθετα στο δεξιό άκρο της ΕΟ, σε απόσταση 9 μέτρων περίπου από το σημείο σύγκρουσης, το οποίο ορίζεται στο κέντρο και προς τα αριστερά του ρεύματος κυκλοφορίας προς ... (βλ. σχεδιάγραμμα και έκθεση αυτοψίας της τροχαίας). Η κρίση του Δικαστηρίου σχετικά με το σημείο σύγκρουσης ενισχύεται και από τις σχετικές φωτογραφίες, στις οποίες εμφαίνονται οι χαραγές που άφησαν στο οδόστρωμα τα σπασμένα εξαρτήματα του φορτηγού, οι οποίες είναι παράλληλες σε σχέση με την πορεία του IX αυτοκινήτου και πλησίον της διακεκομμένης διαχωριστικής (των δύο ρευμάτων) γραμμής. Η σύγκρουση των δύο οχημάτων ήταν πλαγιομετωπική. Συγκεκριμένα, το ΙΧΕ αυτοκίνητο συγκρούστηκε με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος του στο πίσω πλάγιο δεξιό μέρος του ΙΧΦ αυτοκινήτου. Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή η συγκρουσθείσα επιφάνεια του φορτηγού είναι η παραπάνω ενισχύεται και από το ότι οι δεξιοί τροχοί του πίσω άξονα μετατοπίστηκαν προς τα εμπρός (βλ. τις φωτογραφίες), κάτι που δεν ήταν δυνατόν να συμβεί αν το φορτηγό είχε ήδη ευθυγραμμιστεί.
Συνεπώς, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι, κατά το χρόνο της σύγκρουσης το φορτηγό του είχε ευθυγραμμιστεί στο ρεύμα πορείας του (προς ...) και ότι ο οδηγός του IX αυτοκινήτου είχε επιπέσει στο πίσω μέρος του φορτηγού μετά την ευθυγράμμιση. Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου ενισχύεται και από γεγονός ότι το σημείο σύγκρουσης ορίζεται στο κέντρο και προς τα αριστερά του ρεύματος κυκλοφορίας προς ..., το οποίο υποδηλώνει ότι κατά το χρόνο της σύγκρουσης το φορτηγό εκινείτο ακόμη διαγωνίως επί της ΕΟ, χωρίς να έχει περάσει εντελώς τη διαχωριστική γραμμή των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας. Επίσης, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι εισήλθε στο οδόστρωμα της ΕΟ, αφού προηγουμένως σταμάτησε το όχημα του, ήλεγξε και βεβαιώθηκε ότι δεν κινούνται άλλα οχήματα σ' αυτήν, μέχρι του σημείου που έφθανε η ορατότητα του και ότι το αυτοκίνητο του θύματος βρισκόταν πέραν από το πεδίο ορατότητας του, δηλαδή πέραν από τα 350 μέτρα, μετά την καμπύλη του δρόμου, και έτσι δεν ήταν δυνατόν να το δει. Είναι αλήθεια ότι το αυτοκίνητο του τελευταίου υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή. Τούτο καταδεικνύει ότι η ταχύτητα του υπερέβαινε τα 90 χλμ/ώρα, που είναι το όριο ταχύτητας στο σημείο του ατυχήματος. Το γεγονός όμως αυτό, ουδόλως στηρίζει τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι το αυτοκίνητο του θύματος βρισκόταν πέραν από το πεδίο ορατότητας του, για τους παρακάτω λόγους. Το σημείο συγκρούσεως βρίσκεται σε απόσταση 10 μέτρων περίπου από το σημείο συμβολής του χωματόδρομου στην ΕΟ και συνεπώς το θύμα θα έπρεπε να τρέχει με τόση μεγάλη ταχύτητα ώστε να καλύψει την πέραν των 350 μέτρων απόσταση μέσα στον ίδιο χρόνο που χρειάστηκε το φορτηγό μέχρι το σημείο συγκρούσεως, πράγμα το οποίο δεν αποδείχθηκε. Εκτός τούτου, και αν ακόμα υποθέσουμε ότι, κατά το χρόνο που ο κατηγορούμενος ετοιμαζόταν να εισέλθει στην ΕΟ, το αυτοκίνητο του θύματος βρισκόταν μετά την καμπύλη του δρόμου (δηλαδή πέραν από τα 350 μέτρα, που έφθανε η ορατότητα του), εφόσον ήταν νύχτα και το εν λόγω αυτοκίνητο εκινείτο με τα φώτα αναμμένα, χωρίς να υπάρχει αντιθέτως κινούμενο όχημα, αυτός μπορούσε ευχερώς να τα αντιληφθεί προτού φθάσει τούτο στο ανώτερο σημείο της καμπύλης, δεδομένου ότι λόγω της καμπύλης η δέσμη φωτός φεύγει προς τα πάνω, και να πράξει όπως όφειλε. Να του παραχωρήσει δηλαδή προτεραιότητα, ενόψει και του γεγονότος ότι το όχημα του ήταν φορτωμένο και δεν θα μπορούσε να κινηθεί με ταχύτητα στο οδόστρωμα της ΕΟ για να εισέλθει εγκαίρως στο απέναντι ρεύμα κυκλοφορίας. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε ανέλεγκτα στην ΕΟ, χωρίς να αντιληφθεί το αυτοκίνητο του θύματος το οποίο ερχόταν με αναμμένα τα φώτα πορείας και να του παραχωρήσει προτεραιότητα, με τις ως άνω συνέπειες ...". Με βάση τις παραδοχές του αυτές το Δικαστήριο της ουσίας καταδίκασε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο, κατά πλειοψηφία, για την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Για την πράξη του δε αυτή το Τριμελές Εφετείο επέβαλε στον κατηγορούμενο αναιρεσείοντα συνολική ποινή φυλάκισης είκοσι (20) μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για μία τριετία.
ΙΙΙ. Με αυτά που δέχτηκε το Δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την, κατά τα ανωτέρω, απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της παραπάνω αξιόποινης πράξεως της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τις σκέψεις και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1, 28 και 302 του ΠΚ, τις οποίες ορθώς εφάρμοσε και δεν τις παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, με ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες. Ειδικότερα προσδιορίζονται με επάρκεια οι συνθήκες επέλευσης του ένδικου ατυχήματος, το είδος της αμέλειας του κατηγορουμένου (άνευ συνειδήσεως αμέλεια) και ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς του κατηγορουμένου και του επελθόντος αποτελέσματος του θανάτου του ΑΑ. Συγκεκριμένα η προσβαλλόμενη απόφαση, με την παραδοχή της ότι η αμέλεια του κατηγορουμένου συνίσταται στο ότι, αντί αυτός όταν έφθασε στο σημείο συμβολής του χωματόδρομου με την ΕΟ, όπου αυτός εκινείτο, και έχοντας πρόθεση να διασχίσει το ρεύμα πορείας προς Θεσσαλονίκη για να εισέλθει στο απέναντι ρεύμα προς Φλώρινα, εισήλθε στην ΕΟ χωρίς να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων και να παραχωρήσει προτεραιότητα, όπως όφειλε, αλλά κινούμενος διαγωνίως και χωρίς να περάσει εντελώς τη διαχωριστική γραμμή των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας και να ευθυγραμμίσει το όχημα του, συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο ΑΑ, ο οποίος υπέστη τις αναφερόμενες στην απόφαση σωματικές βλάβες, εξαιτίας των οποίων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατος του, με πληρότητα αιτιολογεί, κατά ποιόν τρόπο οι ανωτέρω αποδιδόμενες στον αναιρεσείοντα ενέργειες, είχαν ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση και τον εντεύθεν θάνατο του ΑΑ, καθώς και τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ αυτών και του επελθόντος αποτελέσματος.
IV. Ειδικότερα ο αναιρεσείων, με τον πρώτο, από το άρθρο 510 παρ.1 περ. Δ του ΚΠΔ λόγο αναίρεση, για έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, αποδίδει, σ' αυτήν τις πλημμέλειες ότι δεν αιτιολογεί την παραδοχή της ότι δεν ακινητοποίησε το όχημά του πριν την είσοδό του στην εθνική οδό, τη στιγμή μάλιστα που, όπως αναφέρει, πλήρως αποδείχθηκε, από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει, (φωτογραφικό υλικό και καταθέσεις μαρτύρων ... και ...), που το Δικαστήριο δεν συνεκτίμησε, ότι η ακινητοποίηση αυτού ήταν εκ των πραγμάτων υποχρεωτική, λόγω υψομετρικής διαφοράς του χωματόδρομου με την εθνική οδό. Ότι αυθαίρετα και χωρίς καμία απολύτως αιτιολογία δέχεται ως δεδομένο, ότι η απόσταση από το σημείο εξόδου του αναιρεσείοντος από τον χωματόδρομο μέχρι το σημείο συγκρούσεως είναι δέκα μέτρα χωρίς ν' αναφέρει από που προκύπτει αυτή η απόσταση. Επίσης ότι δεν προσδιορίσει ποια ήταν η ταχύτητα του θανόντος, ποιος ήταν κατά προσέγγιση ο χρόνος που απαιτήθηκε για να φτάσει το φορτηγό του αναιρεσείοντος στο σημείο συγκρούσεως, δεδομένου ότι από το διαφημιστικό φυλλάδιο του αυτοκινήτου του παθόντος και από την κατάθεση του πραγματογνώμονα προκύπτει ότι το αυτοκίνητο αυτό έβαινε με ταχύτητα που ξεπερνούσε τα 200 χλμ την ώρα και τα 350 μέτρα διανύονται σε 6.3 δευτερόλεπτα, ενώ "δεν αναφέρει από που διαμόρφωσε άποψη ότι μετά την καμπύλη δεν υπήρχε αντιθέτως κινούμενο όχημα και κυρίως δεν αναφέρει με ποια σκάλα φώτων κινούνταν ο θανών". Επίσης, στον αυτό λόγο αναίρεσης, προβάλλει τις αιτιάσεις, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απορρίπτουσα τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι το φορτηγό του είχε ευθυγραμμιστεί επί του ρεύματος πορείας προς ..., στηρίχθηκε σε αντιφατικές αιτιολογίες, διότι η παραδοχή ότι οι δεξιοί τροχοί μετατοπιστήκαν προς τα εμπρός και όχι με πλάγια προς τα αριστερά φορά, αποδεικνύουν πλήρως την ευθυγράμμιση του φορτηγού επί του οδοστρώματος και την ευθεία κίνηση του επ' αυτού και όχι την διαγώνια κίνηση του, όπως και οι χαραγές που άφησαν στο οδόστρωμα τα σπασμένα εξαρτήματα του φορτηγού, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση ουδόλως συνεκτίμησε τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στην αίτηση, (φωτογραφικό υλικό, σχεδιάγραμμα της τροχαίας κλπ), από τα οποία πλήρως αποδείχθηκε το γεγονός της ευθυγραμμίσεως του φορτηγού αυτοκινήτου πριν από την σύγκρουση, "με αποτέλεσμα να καταλείπονται λογικά κενά". Οι πιο πάνω αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, κατά το μέρος που αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη της τα αναφερόμενα στην αίτηση αποδεικτικά μέσα (φωτογραφίες, έγγραφα, καταθέσεις μαρτύρων), είναι αβάσιμες, αφού το Τριμελές Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα κατ' είδος αναφερόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και εκείνα που αναφέρει ο αναιρεσείων στην αίτησή του, χωρίς να απαιτείται ειδική μνεία και αξιολογική συσχέτιση εκάστου. Επίσης δεν απαιτείται να αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης από ποιο αποδεικτικό μέσο προκύπτει κάθε παραδοχή του Δικαστηρίου, ενώ για την πληρότητα της αιτιολογίας δεν απαιτείται η παράθεση των επιπλέον στοιχείων που αναφέρονται στην αίτηση. Κατά τα λοιπά οι πιο πάνω αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, αναφέρονται σε εσφαλμένη - κατά τον αναιρεσείοντα - εκτίμηση των αποδείξεων από το Δικαστήριο της ουσίας, η οποία, όμως, δεν αποτελεί παραδεκτό λόγο αναίρεσης. Έτσι, οι παραδοχές του Τριμελούς Εφετείου, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει, αποδείχθηκε ότι ο αναιρεσείων δεν ήλεγξε την κίνηση της εθνικής οδού πριν εισέλθει σε αυτή από το χωματόδρομο, ότι το σημείο σύγκρουσης ήταν το αναφερόμενο στη απόφαση, ότι το όχημα του αναιρεσείοντος δεν είχε ευθυγραμμισθεί κατά το χρόνο στης σύγκρουσης και ότι, με την ταχύτητα που έτρεχε το όχημα του θανόντος οδηγού (άνω των 90 χλμ/ώρα), δεν μπορούσε να διανύσει την απόσταση των 350 μετρων, πριν διανύσει το όχημα του κατηγορουμένου την απόσταση των 10 μέτρων, αποτελούν εκτιμήσεις περί τα πράγματα και δεν ελέγχονται αναιρετικά. Αντίφαση που ιδρύει αναιρετικό λόγο, νοείται αντίφαση που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και όχι από της παραδοχές αυτής με όσα προέκυψαν από τα αποδεικτικά μέσα, αφού στην τελευταία αυτή περίπτωση πρόκειται για εσφαλμένη εκτίμηση αποδείξεων. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 περ. Δ του ΚΠΔ, πιο πάνω λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που προβάλλονται οι πιο πάνω αιτιάσεις, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος.
V. Ο αναιρεσείων με τον δεύτερο, από το άρθρο 510 παρ.1 περ. Ε του ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης, προβάλλει τις αιτιάσεις ότι, η προσβαλλόμενη απόφαση με τις ανωτέρω παραδοχές της δέχεται, όπως κατά λέξη αναφέρει, "από την μία ότι η αμέλεια μου είναι ενσυνείδητη και από την άλλη ασυνείδητη. Η ενσυνείδητη αμέλεια προκύπτει από την παραδοχή της προσβαλλόμενης ότι σε κάθε περίπτωση είχα στο οπτικό μου πεδίο τον θανόντα. Αφού λοιπόν είχα τον θανόντα σε οπτική επαφή και δεν παραχώρησα προτεραιότητα σ' αυτόν αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι βλέποντας το αυτοκίνητο του θανόντα προέβλεψα μεν ότι από τη συμπεριφορά μου μπορεί να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό, πίστευα όμως ότι θα το αποφύγω. Η ασυνείδητη αμέλεια προκύπτει από την παραδοχή της απόφασης ότι εισήλθα ανέλεγκτα στην ΕΟ χωρίς ν' αντιληφθώ το αυτοκίνητο του θύματος το οποίο ερχόταν με αναμμένα φώτα πορείας και να του παραχωρήσω προτεραιότητα και ότι από αμέλεια μου, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής που όφειλα κατά τις περιστάσεις και μπορούσα να καταβάλω προξένησα με το όχημα μου, κατά την οδήγηση του, το θανάσιμο τραυματισμό του ΑΑ, χωρίς να προβλέψω το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την πράξη μου". Έτσι, όπως αναφέρει ο αναιρεσείων, "δεν καθίσταται φανερό ποιό από τα δύο είδη αμέλειας δέχθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, με αποτέλεσμα από την ασάφεια και την αντίφαση αυτή να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 28, και 302 ΠΚ". Οι πιο πάνω αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες. Το ότι ο αναιρεσείων είχε τον θανόντα σε οπτική επαφή και δεν παραχώρησε προτεραιότητα σ' αυτόν και συνεπώς βλέποντας αυτός το αυτοκίνητο του θανόντα προέβλεψε μεν ότι μπορεί να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό, πίστευε όμως ότι θα το αποφύγει, δεν αποτελεί παραδοχή της απόφασης, αλλά αυθαίρετο συμπέρασμα του αναιρεσείοντος. Αντιθέτως με την προσβαλλόμενη απόφαση με σαφήνεια γίνεται δεκτό ότι ο αναιρεσείων "μπορούσε ευχερώς να τα αντιληφθεί προτού φθάσει τούτο (δηλαδή το Ι.Χ.Ε) στο ανώτερο σημείο της καμπύλης, δεδομένου ότι λόγω της καμπύλης η δέσμη φωτός φεύγει προς τα πάνω, και να πράξει όπως όφειλε ... . Από τα παραπάνω συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε ανέλεγκτα στην ΕΟ, χωρίς να αντιληφθεί το αυτοκίνητο του θύματος το οποίο ερχόταν με αναμμένα τα φώτα πορείας και να του παραχωρήσει προτεραιότητα, με τις ως άνω συνέπειες ...".
Συνεπώς, το Τριμελές Εφετείο δέχθηκε άνευ συνειδήσεως αμέλεια του κατηγορούμενου αναιρεσείοντος και για την αμέλεια αυτή κρίθηκε ένοχος ανθρωποκτονίας, όπως προκύπτει και από το διατακτικό της απόφασης. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, με τις πιο πάνω αιτιάσεις, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.
VΙ. Μετά από αυτά και την απόρριψη των πιο πάνω λόγων αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της, ως αβάσιμη, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα και η δικαστική δαπάνη της παραστάσας πολιτικώς ενάγουσας στον αναιρεσείοντα (άρθρα 583 παρ.1 ΚΠΔ, 186, 176 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 3/16-3-2009 αίτηση (έκθεση) αναιρέσεως του Χ, κατοίκου ..., για αναίρεση της 44/21-1-2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ, καθώς και στην δικαστική δαπάνη της παραστάσας πολιτικώς ενάγουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή