Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1353 / 2012    (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Ερημοδικία αναιρεσείοντος.




Περίληψη:
Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως ανυποστήρικτη, λόγω της ερημοδικίας του αναιρεσείοντος.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1353/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο-Εισηγητή και Βασίλειο Καπελούζο, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 24 Οκτωβρίου 2012, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου A. R. του I., κρατούμενου στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ' αριθμ.1473, 1474/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 20 Δεκεμβρίου 2011 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 172/2012.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Παντελής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαου Μαύρου με αριθμό 124/15-5-2012, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
"Εισάγω ενώπιον του Δικαστηρίου Σας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 476 § 1 και 513 § 1 Κ.Π.Δ., την από 22-12-2011 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου Α. R. του I., κρατουμένου στο ψυχιατρείο Κρατουμένων των φυλακών Κορυδαλλού, κατά της υπ' αριθμ. 1473-1474/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης και εκθέτω τα ακόλουθα: Ο αναιρεσείων άσκησε την με αριθμό 31/2010 αίτηση αναιρέσεως, κατά της υπ' αριθμ. 1473-1474/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάσθηκε κατ' έφεση, για κατοχή, μεταφορά και αποθήκευση ναρκωτικών ουσιών, κατ' επάγγελμα, από δράστη υπότροπο και ιδιαίτερα επικίνδυνο. Επί της αναιρέσεως αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 599/2011 απόφαση του Δικαστηρίου σας, Ζ' Ποινικού Τμήματος -Σε Συμβούλιο, η οποία την απέρριψε ως απαράδεκτη, με το σκεπτικό ότι δεν περιέχεται σ' αυτήν κανένας παραδεκτός λόγος αναίρεσης από τους αναφερομένους περιοριστικά στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ. Ήδη ο αναιρεσείων με την τώρα κρινόμενη, δεύτερη, αίτηση αναιρέσεως, κατά της ίδιας παραπάνω αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, ζητεί την εξαφάνιση αυτής. Το περιεχόμενο της αναιρέσεως αυτής έχει ως εξής: "Με την παρούσα αίτηση μου αναιρεσιβάλλω την ως άνω απόφαση δια τους εξής νομίμους και βάσιμους λόγους. Είχα ασκήσει αίτηση αναιρέσεως εμπροθέσμως πλην όμως ουδέποτε έλαβα κλήση ότι απερρίφθη η Αίτηση Αναιρέσεως μου ως ανυποστήρικτη. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 513 παρ. 1 και 514, προκύπτει, ότι ο ΑΠ δεν εμποδίζεται να ανακαλέσει την απόφαση του, με την οποία απέρριψε αίτηση αναιρέσεως ως ανυποστήρικτη, ερήμην του αναιρεσείοντα, όταν διαπιστώνει ότι ο αναιρεσείων δεν είχε νόμιμα κλητευθεί, πολύ δε περισσότερο στην περίπτωση που δεν είχε κλητευθεί καθόλου από τον Εισαγγελέα του ΑΠ στο ακροατήριο του δικαστηρίου του ΑΠ, και τούτο γιατί απαραίτητη προϋπόθεση για την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως ως ανυποστήρικτης είναι κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις, η νόμιμη κλήτευση του μη εμφανισθέντα και ερήμην δικασθέντα αναιρεσείοντα, χωρίς την οποία (νόμιμη κλήτευση), η δικαστικώς διαπιστωθείσα απουσία του, οφείλεται σε υπηρεσιακή παραδρομή και δεν προήλθε από δική του υπαιτιότητα και συνεπώς δεν ευθύνεται αυτός για την απόρριψη της αναιρέσεως του από τον ΑΠ ως ανυποστήρικτη. Έτσι στην περίπτωση αυτή η ανάκληση είναι αναγκαία και επιβεβλημένη για την αποκατάσταση του ανυπαιτίου, για τον αναιρεσείοντα, παραπάνω ασύμφορου δικαστικού αποτελέσματος και την ομαλή διεξαγωγή της δίκης (ΑΠ 218/87 Ποιν.Χρ. 1987,403). Με το ίδιο σκεπτικό η ΑΠ 846/87 (Ποιν.Χρ. 1987,665) έκανε δεκτή την αίτηση του αναιρεσείοντα για ανάκληση της αποφάσεως του ίδιου δικαστηρίου με την οποία είχαν απορριφθεί δύο αιτήσεις αναιρέσεως ως ανυποστήρικτες γιατί εκ παραδρομής ο ΑΠ δεν εκήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη, αφού η κλήτευση του κατηγορούμενου ήταν άκυρη. Η ως άνω απόφαση απέρριψε χωρίς αιτιολογικό τον ισχυρισμό μου περί τοξικομανίας ενώ η υπ' αριθμ. 375/09 απόφαση του Αρείου Πάγου θεωρεί υποχρεωτική και η λήψη υπ' όψιν της τοξικομανίας. Η ως άνω απόφασης κατά κακή ερμηνεία με έκρινε ως υπότροπο καθ' όσον δεν προέκυψε ότι απλώς έφταιγε το πάθος της τοξικομανίας. Ως είναι γνωστό κατατίθεται Αίτηση Αναιρέσεως είναι επιτρεπτή δεύτερη Αίτηση Αναιρέσεως μόνο όταν ελλείπει η υπογραφή του Γραμματέως στη δεύτερη σελίδα, όπως στη δική μου περίπτωση. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ΖΗΤΩ Την εξαφάνιση της υπ' αριθμ. 1473/1474/10 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης". Από τη διάταξη του άρθρου 514 εδαφ. γ' του Κ.Π.Δ., η οποία ορίζει ότι δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναιρέσεως κατά της ιδίας απόφασης, προκύπτει ότι δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναίρεσης κατά της ίδιας απόφασης από τον ίδιο διάδικο ανεξάρτητα από το αν εκείνη που ασκήθηκε προηγουμένως απορρίφθηκε ως αβάσιμη ή απαράδεκτη (ΑΠ 605/2006 Π.Χρ. ΝΖ/62). Η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης με το ανωτέρω παρατιθέμενο περιεχόμενο είναι δεύτερη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτίμησης, αφού το περιεχόμενο της αυτό είναι ακατάληπτο. Αναφέρεται δε και σε γεγονότα που δεν προκύπτουν και δεν ασχολήθηκε με αυτά το Δικαστήριο σας με την προηγούμενη απόφαση του, όπως το γεγονός ότι απερρίφθη η προηγούμενη αναίρεση του αναιρεσείοντος "ως ανυποστήρικτη". Πρέπει λοιπόν κατ' ακολουθία την ανωτέρω εκτιθεμένων να κηρυχθεί απαράδεκτη η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 § 1 και 583 § 1 Κ.Π.Δ.).
Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 22-12-2011 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου Α. R. του I., κρατουμένου στο ψυχιατρείο Κρατουμένων των Φυλακών Κορυδαλλού, κατά της υπ' αριθμ. 1473-1474/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης και να καταδικασθεί αυτός στα δικαστικά έξοδα. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Μαύρος"
Αφού άκουσε
Τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 514 εδαφ.γ' ΚΠοινΔ η οποία ορίζει ότι "δεν επιτρέπεται δεύτερη αναίρεση κατά της ιδίας αποφάσεως, προκύπτει ότι δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναιρέσεως κατά της ίδιας αποφάσεως από τον ίδιο διάδικο ανεξάρτητα από το εάν εκείνη που ασκήθηκε προηγουμένως απορρίφθηκε ως αβάσιμη ή απαράδεκτη (Ολ.ΑΠ 1/2000). Η απαγόρευση αυτή δεν περιλαμβάνει και την περίπτωση κατά την οποία η ακυρότητα της πρώτης αιτήσεως αναιρέσεως επέρχεται από παράλειψη δημοσίου οργάνου, αρμοδίου για την ενώπιον του σύνταξη της κατά νόμο εκθέσεως για το ένδικο μέσο, οπότε σε τέτοια περίπτωση η νέα αίτηση αναιρέσεως κατά της αυτής αποφάσεως δεν θεωρείται δεύτερη κατά την έννοια του άρθρου 514 αν ασκήθηκε εμπροθέσμως. Εξ άλλου αν η απόρριψη της αναιρέσεως γίνει από υπηρεσιακή παραδρομή, διότι εκτιμήθηκε ότι ασκήθηκε εμπρόθεσμα ενώ πράγματι ήταν εμπρόθεσμη ή διότι θεωρήθηκε ότι ο αναιρεσείων κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως ενώ στην πραγματικότητα δεν κλητεύθηκε σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 513 σε συνδυασμό με τα άρθρα 155-161 ΚΠοινΔ δεν κωλύεται ο ’ρειος Πάγος να ανακαλέσει την απορριπτική του απόφαση και, κρίνοντας το παραδεκτό της αναιρέσεως, να προχωρήσει στην έρευνα των περιλαμβανομένων σε αυτήν λόγων.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα στη δικογραφία που παραδεκτώς επισκοπούνται για τον έλεγχο του παραδεκτού της αναιρέσεως, με την 1473-1474/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης καταδικάσθηκε κατ' έφεση ο ήδη αναιρεσείων για κατοχή, μεταφορά και αποθήκευση ναρκωτικών ουσιών, κατ' επάγγελμα από δράστη υπότροπο και ιδιαίτερα επικίνδυνο, σε συνολική κάθειρξη δεκαπέντε ετών και πέντε μηνών. Κατά της αποφάσεως αυτής, ο αναιρεσείων άσκησε για πρώτη φορά αναίρεση με δήλωση που έγινε στις 20.10.2010 ενώπιον του Διευθυντού του Ψυχιατρείου Κρατουμένων της Δ.Φ. Κορυδαλλού και συντάχθηκε για την άσκησή της η σχετική υπ' αριθμ. 32/2010 έκθεση. Η ως άνω αίτηση αναιρέσεως απορρίφθηκε ως απαράδεκτη με την υπ' αριθμ. 599/2011 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου σε συμβούλιο με την αιτιολογία ότι στην αίτηση αυτή δεν περιέχεται κανένας παραδεκτός λόγος αναιρέσεως από τους αναφερόμενους περιοριστικώς στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ ενώ γίνεται ακόμη λόγος στην πιο πάνω απορριπτική απόφαση ότι τηρήθηκαν οι οριζόμενες στο άρθρο 476 παρ.1 ιδίου Κώδικα διατυπώσεις για την προηγούμενη εμπρόθεσμη ειδοποίηση μέσω του γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου του αντικλήτου δικηγόρου του αναιρεσείοντος να προσέλθει στο Δικαστήριο τούτο σε συμβούλιο και να εκθέσει τις απόψεις του.
Στη συνέχεια ο αναιρεσείων άσκησε, με επίδοση με δικαστικό επιμελητή στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στις 22.12.2011, της από 20.12.2011 αιτήσεως που υπογράφεται από την εξουσιοδοτημένη πληρεξούσια δικηγόρο του, δεύτερη αναίρεση κατά της ίδιας ως άνω αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης και ζητεί την εξαφάνισή της, αναφέροντος ότι είχε ασκήσει αίτηση αναιρέσεως εμπροθέσμως πλην όμως ουδέποτε έλαβε κλήση ότι απερρίφθη η αίτηση αναιρέσεως του ως ανυποστήρικτη και, παραθέτοντας περαιτέρω όσα από τα άρθρα 513, 514 ΚΠοινΔ προκύπτουν και νομολογία για την ανάκληση από τον ’ρειο Πάγο αποφάσεως του απορριπτικής αιτήσεως αναιρέσεως ως ανυποστήρικτης ερήμην του αναιρεσείοντος που δεν είχε κλητευθεί νόμιμα ή καθόλου από τον Εισαγγελέα στο ακροατήριο του Α.Π αντί να κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση λόγω άκυρου κλητεύσεως του κατηγορουμένου και ακόμη ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά κακή ερμηνεία του νόμου τον έκρινε υπότροπο ενόψει του ... τοξικομανίας του, τέλος δε ότι επιτρεπτώς κατατίθεται δεύτερη αίτηση αναιρέσεως όταν ελλείπει η υπογραφή του γραμματέα στη δεύτερη σελίδα όπως στην προκειμένη περίπτωση ισχυρίζεται ότι συνέβη. Υπό τα ανωτέρω εκτιθέμενα και με δεδομένο ότι η απόρριψη με την 599/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου της πρώτης αιτήσεως αναιρέσεως του ιδίου κατά της αυτής ως άνω αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης δεν εχώρησε για κανέναν από τους αναφερόμενους στην υπό κρίση δεύτερη αίτηση λόγους, αφού δεν απέρριψε ο ’ρειος Πάγος με την προαναφερθείσα απόφασή του την προηγούμενη αίτηση του αυτού αναιρεσείοντος ως ανυποστήρικτη, ούτε παρέλειψε να ερευνήσει με προσβαλλόμενο παραδεκτώς λόγο αναιρέσεως τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως ως προς την ενοχή και τη συνδρομή επιβαρυντικών περιστάσεων και ότι η απόρριψη της από 20.10.2010 πρώτης αιτήσεως αναιρέσεως δεν έγινε δεκτό ότι οφειλόταν σε υπαιτιότητα κατά νόμο αρμοδίου υπαλλήλου ενώπιον του οποίου ασκείται το ένδικο μέσο, έπεται ότι η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι δεύτερη κατά της ίδιας καταδικαστικής αποφάσεως και ως τέτοια δεν επιτρέπεται να ασκηθεί αφού και η πρώτη αίτηση αναιρέσεως απορρίφθηκε ομοίως ως απαράδεκτη από αποκλειστική υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος. Περαιτέρω από τη σχετική επισημείωση στο φάκελο της δικογραφίας προκύπτει ότι έχουν τηρηθεί όσα ορίζονται στο άρθρο 476 παρ.1 ΚΠοινΔ για την προηγούμενη εμπρόθεσμη ειδοποίηση μέσω του γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου της αντικλήτου δικηγόρου του αναιρεσείοντος να προσέλθει στο παρόν Δικαστήριο σε συμβούλιο και να εκθέσει τις απόψεις του. Από δικηγόρου που εμφανίσθηκε κατά την αρχική δικάσιμο της 10/10/2012 υποβλήθηκε αίτημα αναβολής συζητήσεως της υπό κρίση αιτήσεως λόγω κωλύματος του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσείοντος, οπότε το παρόν Δικαστήριο ανέβαλε τη συζήτηση με την 1136/2012 απόφαση του ενώ κατά την μετ' αναβολή δικάσιμο της 17-10-2012 κατόπιν αιτήματος της πληρεξούσιας δικηγόρου του αναιρεσείοντος, που δήλωσε αποχή από τα καθήκοντά της λόγω απεργίας των δικηγόρων, ανεβλήθη από το Δικαστήριο με την 1194/2012 απόφαση εκ νέου η συζήτηση της υποθέσεως για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο κατά την οποία δεν παρουσιάσθηκε η ειδοποιηθείσα αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσείοντος. Κατόπιν αυτών και όσων ορίζονται στο άρθρο 476 παρ.1 ΚΠοινΔ, ότι όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε σε περίπτωση που δεν προβλέπεται, όπως είναι και η άσκηση δεύτερης αναιρέσεως, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο σε συμβούλιο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 20.12.2011 αίτηση του A. R. του I., κρατούμενου στο Ψυχιατρείο Φυλακών Κορυδαλλού για αναίρεση της 1473, 1474/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε ευρώ διακόσια πενήντα (250).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Οκτωβρίου 2012.Και
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου 2012.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή