Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 2108 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Αιτιολογία αποφάσεως που απορρίπτει έφεση ως απαράδεκτη λόγω του εκπροθέσμου της: Πρέπει να αναφέρει χρόνο επιδόσεως της εκκαλούμενης εάν απηγγέλθη απόντος του εκκαλούντος, χρόνο ασκήσεως ενδίκου μέσου και αποδεικτικό επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται λόγος ακυρότητος ή ανωτέρας βίας, οπότε πρέπει να αιτιολογούνται και αυτά - άρθρα 154 § 2, 155 §§ 1 & 2, 161 § 1, 273 ΚΠΔ. Επίδοση δια θυροκολλήσεως. Με το να ισχυρίζεται ο εκκαλών ότι "ουδέποτε έλαβε γνώση της απόφασης" δεν προβάλλει ακυρότητα της επιδόσεως, ούτε λόγους ανωτέρας βίας. Εφ' όσον η έφεση απερρίφθη ορθώς ως εκπρόθεσμη, το Εφετείο δεν ησχολήθη με την ουσία της υποθέσεως και συνεπώς λόγοι αφορώντες ταύτην είναι απαράδεκτοι. Απορρίπτει αίτηση.




Αριθμός 2108/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Δημάδη, Βιολέττα Κυτέα-Εισηγήτρια, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου- Κατσαβριά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου-Πριάμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Θεόδωρο Σπαγαδώρο, περί αναιρέσεως της 24903/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Μαΐου 2009 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 779/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να αποριφθεί η προκείμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 476 παρ.1 και 2 ΚΠΔ το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο εκτός άλλων περιπτώσεων και όταν ησκήθη εκπροθέσμως. Κατά της αποφάσεως η οποία απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη επιτρέπεται μόνο αίτηση αναιρέσεως για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 ιδίου Κώδικος, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου η απόφαση με την οποία το ένδικο μέσο της εφέσεως απορρίπτεται ως απαράδεκτο, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς του, έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ λόγον αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ'αυτήν ο χρόνος της νομίμου επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλομένης αποφάσεως, (εάν απηγγέλθη απόντος τούτου), ο χρόνος ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητος του αποδεικτικού και της επιδόσεως (Ολ.ΑΠ 4/1995, 6/1994), εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητος της επιδόσεως ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθη η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ.1 ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά. Μεταξύ των λόγων ακυρότητος της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικώς με την έφεση είναι και η επίδοση δια θυροκολλήσεως, χωρίς στο αποδεικτικό επιδόσεως να αναφέρονται οι προϋποθέσεις αυτής' όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ.2, 155 παρ.1 και 2. 161 παρ.1 ΚΠΔ, σε περίπτωση επιδόσεως εγγράφου με θυροκόλληση πρέπει στο αποδεικτικό επιδόσεως να αναφέρονται η άρνηση ή μη ανεύρεση στον τόπο της επιδόσεως των προσώπων που αναφέρονται στην παρ.1 του άρθρου 155 ΚΠΔ, άλλως η επίδοση είναι άκυρη. Η τήρηση της διατυπώσεως αυτής επιβάλλεται και στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος-σύμφωνα με το άρθρο 273 ΚΠΔ είχε προβεί κατά την προδικασία στον ανακριτή ή στον εισαγγελέα ή στον πταισματοδίκη ή σε άλλον γενικό ή ειδικό ανακριτικό υπάλληλο, που ενεργεί την προανάκριση σε δήλωση της διευθύνσεως της κατοικίας ή διαμονής του, οπότε η δηλωθείσα αυτή διεύθυνση κατά πλάσμα νόμου θεωρείται ως η γνωστή διεύθυνσή του, μέχρι δε η απόφαση γίνει αμετάκλητη, κάθε έγγραφο της προδικασίας και της διαδικασίας στο ακροατήριο, καθώς και κάθε άλλο ποινικό δικόγραφο επιδίδεται εγκύρως στον κατηγορούμενο στην διεύθυνση της κατοικίας ή διαμονής που δηλώθηκε αρχικά. Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικώς με την έφεση ο λόγος ανωτέρας βίας εκ της οποίας ο εκκαλών παρεκωλύθη στην εμπρόθεσμη άσκησή της εις την έννοια της οποίας όμως (ανωτέρας βίας) δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της δια θυροκολλήσεως επιδόσεως και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και δεν επικαλείται λόγον ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπροθέσμου ασκήσεως της εφέσεώς του. Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη υπ'αριθμ. 24903/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών απερρίφθη ως απαράδεκτη λόγω του εκπροθέσμου της η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ'αριθμ. 22330/2004 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποίαν ούτος κατεδικάσθη εις ποινή φυλακίσεως τριάντα τεσσάρων (34) μηνών μετατραπείσα προς 4,40 € ημερησίως για παράβαση του άρθρου 79 του Ν.5960/1933. Με την έφεσή του, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον Αρειο Πάγο, ο αναιρεσείων ζήτησε: "Να γίνει δεκτή η έφεση, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση και να απαλλαγεί από την κατηγορία, διότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν εκτίμησε σωστά τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως και τον κήρυξε ένοχο πράξεως την οποία δεν διέπραξε... δήλωσε δε ότι την παρούσα έφεση ασκεί εκπροθέσμως διότι ουδέποτε έλαβε γνώση αυτής της απόφασης, ούτε της κλήσης (να παραστεί κατά την ανωτέρω δικάσιμο)". Κατά την εκδίκαση της εφέσεως ο αναιρεσείων δια του συνηγόρου του, που τον εξεπροσώπησε εδήλωσεν ότι δεν έλαβε γνώση της εκκαλουμένης αποφάσεως και ζήτησε την εξέταση μάρτυρος αποδείξεως περί του εκπροθέσμου της εφέσεως. Ούτως ο νυν αναιρεσείων δεν προέβαλε με την έφεσή του ούτε ακυρότητα της επιδόσεως, η οποία εν προκειμένω έγινε δια θυροκολλήσεως, ούτε και λόγους ανωτέρας βίας, συνεπεία των οποίων απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με την προσβαλλομένη απόφασή του απέρριψε την έφεση, ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, με την εξής αιτιολογία: "Από την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος και τα έγγραφα, που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο νομίμως, προέκυψαν τα ακόλουθα: Ο εκκαλών-κατ/νος καταδικάσθηκε ερήμην με την υπ'αριθ. 22330/2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σε φυλάκιση 34 μηνών και χρηματική ποινή 8.000 ευρώ για παράβαση του νόμου περί επιταγών. Η απόφαση αυτή, όπως προκύπτει από το νόμο 14-11-2006 αποδεικτικό επίδοσης του Αστυφύλακα Α.Τ. ..., η γνησιότητα του οποίου (αποδεικτικού) δεν αμφισβητείται, επιδόθηκε στον εκκαλούντα την 14-11-2006 νομίμως με θυροκόλληση, στη διεύθυνση κατοικίας του ... Πρέπει να σημειωθεί ότι ο εκκαλών με την υπό κρίση έφεσή του δεν ισχυρίζεται ότι κατά το χρόνο επίδοσης της απόφασης είχε μεταβληθεί ο τόπος κατοικίας του ούτε ότι είχε δηλώσει νομίμως οποιαδήποτε μεταβολή αυτής στην αρμόδια εισαγγελική αρχή. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την υπ'αριθμ. 10141/24-7-2007 έκθεση έφεσης του Γραμματέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, ο εκκαλών άσκησε έφεση κατά της παραπάνω απόφασης την 24-7-2007, δηλαδή μετά την πάροδο της οριζόμενης στο άρθρο 473 παρ.1β του ΚΠΔ προθεσμίας. Επομένως, αφού η έφεση ασκήθηκε εκπρόθεσμα, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη. Τέλος, πρέπει να καταδικασθεί ο εκκαλών στα νόμιμα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ.1 ΚΠΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό". Με αυτά που εδέχθη το Τριμελές Πλημμελειοδικείο για την απόρριψη της εφέσεως ως εκπροθέσμου διέλαβε την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ απαιτουμένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού διαλαμβάνει τον χρόνον επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως (14-11-2006), το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση (από 14/11/2006 του Αστυφύλακος...) το οποίον ανεγνώσθη υπ'αύξοντα αριθμόν 3 των αναγνωσθέντων εγγράφων και στο οποίο με το σκεπτικό παραπέμπει η προσβαλλομένη και τον χρόνον ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως (24-7-2007), χωρίς να απαιτούνται άλλα στοιχεία. Και τούτο διότι ο εκκαλών δεν είχε προβάλλει με την έφεσή του ακυρότητα του αποδεικτικού ή της επιδόσεως δια θυροκολλήσεως, ούτε και λόγους ανωτέρας βίας ή άλλου ανυπερβλήτου κωλύματος, εξαιτίας των οποίων απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως, η δε αναφορά στην τελευταία αυτή του ότι "ουδέποτε έλαβε γνώση αυτής της απόφασης, ούτε της κλήσης"... δεν ισοδυναμεί με επίκληση ακυρότητος της επιδόσεως ή περιστατικών ανωτέρας βίας και, εντεύθεν, το δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να διαλάβει αιτιολογία στην απόφασή του για την εγκυρότητα της επιδόσεως η δια την ύπαρξη ή όχι λόγου ανωτέρας βίας, για τα οποία ως εκ περισσού εξητάσθη στο ακροατήριο μάρτυς.
Συνεπώς οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, εκ του ότι το μεν η προσβαλλομένη απόφαση δεν έλαβεν υπ'όψη της την κατάθεση της μάρτυρος που εξητάσθη στο ακροατήριο σχετικά με το εκπρόθεσμο της εφέσεώς του, το δε ότι το ενεργήσαν την θυροκόλληση αστυνομικό όργανο δεν ερεύνησε εάν ούτος κατοικούσε εκεί, ούτε φρόντισε να το διαπιστώσει, διότι ο αναιρεσείων πολύ προ της θυροκολλήσεως και δη την 1/2/2006 είχε πωλήσει το διαμέρισμά του και είχε μετακομίσει στη ..., ισχυρισμός που προβάλλεται για πρώτη φορά με το αναιρετήριο, είναι απορριπτέες, η μεν πρώτη ως αβάσιμη, διότι η αιτιολογία σε σχέση με το ζήτημα που εξητάσθη ο μάρτυς, ήτο, όπως ανεφέρθη περιττή, η δε δευτέρα ως απαράδεκτη, διότι δεν είχε προβληθεί με την έφεση. Κατ'ακολουθίαν και ο σχετικός λόγος εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ είναι απορριπτέος.
Περαιτέρω οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως περί εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου και ανυπαρξίας αξιοποίνου πράξεως κατ'άρθρον 518 παρ.1 ΚΠΔ εκ του ότι η επίδικη επιταγή ήτο άκυρη ως εικονική και περί υπερβάσεως εξουσίας εκ του ότι ο αναιρεσείων κατεδικάσθη για έγκλημα, για το οποίο δεν υπεβλήθη η απαιτουμένη έγκληση, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι δεν αφορούν την ορθότητα της κρίσεως για την απόρριψη της εφέσεως ως εκπροθέσμου, αλλ'αφορούν την ουσία της υποθέσεως, εις την οποία το (δικάσαν ως εφετείο) Τριμελές Πλημμελειοδικείο δεν ηδύνατο να προχωρήσει, μετά την απόρριψη ως εκπροθέσμου της εφέσεως.
Μετά ταύτα πάντα πρέπει η κρινομένη αίτηση να απορριφθεί, επιβληθούν δε τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την απο 11 Μαΐου 2009 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ'αριθμ. 24903/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή