Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1561 / 2013    (Ζ, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Προθεσμία.




Περίληψη:
Ορθή απόρριψη εφέσεως ως απαράδεκτης λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως, αφού ο εκκαλών-κατηγορούμενος δεν πρόβαλε, με την έφεση, ούτε ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής ούτε λόγους ανώτερης βίας για να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο. Οι καθορισμοί προθεσμιών για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι σύμφωνοι με την ΕΣΔΑ. Ο αναιρεσείων από δική του παράλειψη στερήθηκε του δικαιώματος να αποδείξει ότι είχε γνωστή διαμονή. Από τις σφραγίδες επί του αποδεικτικού επιδόσεως και τη βεβαίωση περί τοιχοκολλήσεως προκύπτει ότι η υπάλληλος του Δήμου που παρέλαβε την εκκαλούμενη απόφαση είχε εξουσιοδοτηθεί από το Δήμαρχο να παραλαμβάνει έγγραφα. Όχι υπέρβαση εξουσίας. Απόρριψη αιτήσεως.




Αριθμός 1561/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο - Εισηγητή, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη, Βασίλειο Καπελούζο και Πάνο Πετρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Νοεμβρίου 2013 με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σακελλάκου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. Φ. του Γ., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Παπακωνσταντίνου, για αναίρεση της υπ' αριθ 581/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κοζάνης όπως αυτή συμπληρώθηκε με την 915/2013 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Κοζάνης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1 Ιουλίου 2013 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 850/2013.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ.2 και 156 του ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι ως άγνωστης διαμονής θεωρείται εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του σε άγνωστο μέρος για τη δικαστική αρχή που έχει εκδώσει το προς επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν η κατοικία του είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη εισαγγελική ή αστυνομική αρχή, και, στην περίπτωση αυτή, η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως άγνωστης διαμονής, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ.1 εδ. α προσώπων, προς τον δήμαρχο ή αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο, που όρισε ο δήμαρχος, της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του, άλλως η επίδοση είναι άκυρη και δεν αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως ενδίκων μέσων, που ορίζεται στη διάταξη του άρθρου 473 παρ.1 του ΚΠοινΔ. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ.1 του ΚΠοινΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλωθεί στη αρμόδια εισαγγελική αρχή και, αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ` αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Όταν δε το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως ή βουλεύματος επιτρέπεται αναίρεση (άρθρο 476 παρ.1 και 2 ΚΠοινΔ). Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα, η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως, ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος του εκκαλούντος, το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό τούτου ή μνεία, κατά τα άρθρα 154 παρ.1, 156 και 161 παρ.1 του ΚΠοινΔ, στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται δια της εφέσεως λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου τούτου κρίση του δικαστηρίου. (ΟλΑΠ 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ως άγνωστης διαμονής, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια, όμως, της οποίας δεν εμπίπτει ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώσεως από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεώς του. Εξάλλου, κατά το άρθρο 6 παρ. 1 εδ. α' της ΕΣΔΑ, που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, υπερνομοθετική ισχύ, "παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθεί δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστηρίου, νομίμως λειτουργούντος, το οποίον θα αποφασίσει, είτε επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως, είτε επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας". Η διάταξη αυτή εγγυάται "το δικαίωμα στο δικαστήριο", έκφανση του οποίου αποτελεί το δικαίωμα προσβάσεως στο δικαστήριο. Το δικαίωμα τούτο δεν είναι απόλυτο, αλλά μπορεί να υπόκειται σε νομοθετικούς περιορισμούς, ιδίως όσον αφορά τις προϋποθέσεις του παραδεκτού ενός ενδίκου μέσου, αρκεί οι περιορισμοί αυτοί να μην περιορίζουν ουσιωδώς το δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο, ώστε να προσβάλλεται η ίδια η ουσία του δικαιώματος αυτού. Αντιθέτως, οι περιορισμοί αυτοί είναι σύμφωνοι προς την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, εφόσον δικαιολογούνται από την εύλογη σχέση αναλογικότητας, που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των χρησιμοποιουμένων μέσων και των επιδιωκομένων σκοπών. Σύμφωνοι με την εν λόγω διάταξη είναι και οι καθορισμοί προθεσμιών για την άσκηση ενδίκων μέσων, οι οποίοι ισχύουν και αν ακόμη ο ενδιαφερόμενος δεν έχει λάβει γνώση της αποφάσεως που έχει εκδοθεί σε βάρος του, γιατί, π.χ., αυτή έχει επιδοθεί σ` αυτόν ως άγνωστης διαμονής, καθόσον αυτός έχει την ευχέρεια, όταν ασκεί, εκπροθέσμως, το ένδικο μέσο, να προτείνει οποιαδήποτε ακυρότητα της επιδόσεως και να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο. Τέλος, υπέρβαση εξουσίας, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία που δεν του δίνει ο νόμος. Η υπέρβαση εξουσίας απαντάται είτε ως θετική είτε ως αρνητική. Θετική υπέρβαση υπάρχει όταν το δικαστήριο αποφάσισε για ζήτημα που δεν υπαγόταν στη δικαιοδοσία του, ενώ αρνητική όταν παρέλειψε να αποφασίσει για ζήτημα που είχε υποχρέωση στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του, όπως, π.χ., όταν απορρίψει παρά τον νόμο ή αναιτιολόγητα έφεση του κατηγορουμένου ως εκπρόθεσμη αντί να την θεωρήσει εμπρόθεσμη και να προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας της υποθέσεως.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 581/2013 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κοζάνης, όπως συμπληρώθηκε με την 915/2013 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, όπως από αυτή προκύπτει, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση με αριθμό εκθέσεως 154/2012 του ήδη αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, εκπροσωπηθέντος στη δίκη από το συνήγορό του, κατά της 2303/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κοζάνης, με την οποία είχε καταδικασθεί αυτός, ερήμην, για παράβαση του άρθρου μόνου παρ. 1 του α. ν. 690/1945 κατά συρροή, σε συνολική ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, μετατραπείσα σε χρηματική, και σε συνολική χρηματική ποινή χιλίων εκατό (1.100) ευρώ. Από την ανωτέρω έφεση, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο για την έρευνα του παραδεκτού και της βασιμότητας των λόγων αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο ήδη αναιρεσείων, δεν περιέλαβε καμιά απολύτως αιτιολογία για να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκήσεώς της ούτε προέβαλε οποιαδήποτε ακυρότητα της επιδόσεως σ` αυτόν, ως άγνωστης διαμονής, της εκκαλουμένης αποφάσεως, περιοριζόμενος μόνο να προτείνει εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, όσον αφορά την ουσία της υποθέσεως. Την παράλειψή του αυτή δεν διόρθωσε έστω και στο ακροατήριο, αφού, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του, μετά την ανάγνωση των εγγράφων, δήλωσε ότι: "Ο εντολέας μου πάντα ήταν κάτοικος …( …) ως εκ της εργασίας του ειδοποιήθηκε από την διεύθυνση της μηνύσεως, αλλά αυτός παραιτήθηκε τον Απρίλιο του 2009 και η εταιρία δεν λειτουργεί. Δεν συγκροτήθηκε Δ. Σ. και δεν υπάρχει Διοικητικό Συμβούλιο". Στην αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως διαλαμβάνονται, για την απόρριψη της εφέσεως, μετά την παράθεση νομικής σκέψεως, κατά λέξη, τα εξής: "Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα που δημόσια στο ακροατήριο αναγνώσθηκαν προέκυψαν τα ακόλουθα: Κατά του εκκαλούντος - κατηγορουμένου ασκήθηκε, από τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κοζάνης ποινική δίωξη για το αδίκημα της παράβασης του άρθρου 1 του ΑΝ 690/1945 κατά συρροή και παραπέμφθηκε να δικασθεί ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κοζάνης στις 10-2-2010 και μετά από αναβολή κατά τη δικάσιμο της 22-9-2010 οπότε καταδικάσθηκε ερήμην για το συγκεκριμένο αδίκημα, με την υπ' αριθμ. 2203/22-9-2010 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου. Απόσπασμα της απόφασης αυτής επιδόθηκε στον εκκαλούντα ως αγνώστου διαμονής στο Δήμαρχο του Δήμου Ν. Ερυθραίας και αντ' αυτού στην Ε. Π. (Προϊσταμένη του Τμήματος Πρωτοκόλλου Ελέγχου) την 29 Σεπτεμβρίου 2011, όπως προκύπτει από το αναγνωσθέν αποδεικτικό επίδοσης αποσπάσματος απόφασης του Επιμελητή της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Α. Ι. Ο εκκαλών όμως άσκησε την ένδικη έφεσή του κατά της προαναφερθείσης πρωτοδίκου αποφάσεως εκπροθέσμως, πέραν της νομίμου προθεσμίας των 30 ημερών από την επίδοση του αποσπάσματος της απόφασης (στο Δήμο της δηλωθείσας διαμονής του) και δη, ως προκύπτει από την έκθεση έφεσης, την 6 Ιουνίου 2012. Στην έκθεση της έφεσης του όμως δεν αναφέρει κανένα απολύτως λόγο για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκησή της.
Συνεπώς κατά τα σχετικά διαλαμβανόμενα στην αμέσως προηγούμενη νομική σκέψη, η κρινόμενη έφεση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω της εκπρόθεσμης άσκησής της ...".
Με τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ορθώς απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ως εκπρόθεσμη και δεν υπερέβη την εξουσία του ούτε παραβίασε τις διατάξεις του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, καθόσον ο αναιρεσείων στην έφεσή του δεν πρότεινε ακυρότητα της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως ως άγνωστης διαμονής, ενώ το δικαίωμά του να προσφύγει στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δεν υπέστη κανένα απολύτως περιορισμό, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, είχε αυτός την ευχέρεια να προβάλει, με την έφεση, οπωσδήποτε, όμως, ενώπιον του ακροατηρίου, οποιαδήποτε ακυρότητα ή λόγο ανώτερης βίας, πράγμα που δεν έπραξε. Από δική του, δηλαδή, παράλειψη στερήθηκε του επικαλούμενου δικαιώματος να αποδείξει ότι είχε γνωστή διαμονή και να πετύχει, ενδεχομένως, να κριθεί ότι η έφεσή του ασκήθηκε εμπροθέσμως. Επομένως, ο, από το άρθρο 510 παρ. στοιχ. Η του ΚΠοινΔ, δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.
Περαιτέρω, ο αναιρεσείων, με τον, από το άρθρο 510 παρ. στοιχ. Η του ΚΠοινΔ, πρώτο λόγο αναιρέσεως, αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση για υπέρβαση εξουσίας, συνιστάμενη στο ότι το Τριμελές Πλημμελειοδικείο προχώρησε στην απόρριψη της εφέσεώς του ως εκπρόθεσμης, παρά το ότι, κατά το σχετικό αποδεικτικό, την απόφαση παρέλαβε όχι ο Δήμαρχος Ν. Ερυθραίας Αττικής, αλλά η Ε. Π., η οποία ενέργησε και την τοιχοκόλληση, χωρίς να αναφέρεται αν αυτή είναι δημοτική υπάλληλος, την οποία είχε ορίσει ο Δήμαρχος για την παραλαβή εγγράφων που επιδίδονταν για τους άγνωστης διαμονής δημότες του, δεν αιτιολογείται δε η παραδοχή της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι η υπάλληλος αυτή ενήργησε αντί του Δημάρχου. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί από το από 29.9.2011 αποδεικτικό επιδόσεως της εκκαλουμένης 2203/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κοζάνης του Επιμελητή Δικαστηρίων της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών .., το οποίο επιτρεπτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο για την έρευνα του παραδεκτού και της βασιμότητας των λόγων αναιρέσεως, και από τις επ` αυτού σφραγίδες του Δήμου Ν. Ερυθραίας, τόσο σ` αυτό (αποδεικτικό επιδόσεως), όσο και στη, στη συνέχεια τούτου, καταχωρημένη βεβαίωση περί τοιχοκολλήσεως, στην οποία αναφέρεται η βεβαίωση της υπαλλήλου Ε. Π., η οποία παρέλαβε με το αποδεικτικό αυτό την απόφαση και είχε ορισθεί προς τούτο, ως Προϊσταμένη του Τμήματος Πρωτοκόλλου και Εσωτερικού Ελέγχου, ότι "τοιχοκόλλησε την απόφαση στο δημοσιότερο μέρος της έδρας του πιο πάνω Δήμου Ν. Ερυθραίας", προκύπτει ότι η ως άνω υπάλληλος είχε εξουσιοδοτηθεί από το Δήμαρχο Ν. Ερυθραίας να παραλαμβάνει έγγραφα.
Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την υπ` αριθ. εκθ. 28/1 Ιουλίου 2013 αίτηση του Α. Φ. του Γ., για αναίρεση της 581/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κοζάνης, όπως αυτή συμπληρώθηκε με την 915/2013 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα από διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Δεκεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ