Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 647 / 2009    (ΣΤ, Penal Cases)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ναρκωτικά, Αναιρέσεων συνεκδίκαση.




Περίληψη:
1. Αναίρεση. Παραδεκτό εμπροθέσμως ασκηθείσας δεύτερης αιτήσεως αναίρεσης, εφόσον δεν εκδόθηκε απόφαση επί της πρώτης. 2. Ναρκωτικά. Απορρίπτεται ως αβάσιμος ο μοναδικός λόγος των δύο αιτήσεων αναιρέσεων, παραδεκτά συμπληρωμένων για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι δεν προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης ότι είχε προβληθεί τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός. Απορρίπτεται ως αβάσιμος ο περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, μοναδικός λόγος της συνεκδικαζομένης αναίρεσης και συγκατηγορουμένης του, η οποία είχε εισάγει στο σωφρονιστικό κατάστημα του κρατουμένου συγκατηγορουμένου της, ποσότητα ναρκωτικής ουσίας σε δέμα.




Αριθμός 647/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων 1)... και 2)...,κρατούμενου στο κατάστημα Κράτησης ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Αικατερίνη Φλίνου, για αναίρεση της 87/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λαρίσης.

Το Πενταμελές Εφετείο Λαρίσης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι, ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 22 Ιουνίου 2008 και 23 και 19 Ιουνίου 2008 αιτήσεις τους αναιρέσεως, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1193/2008.

Αφού άκουσε
Την πληρεξουσία δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Κατά το άρθρο 514 εδ. γ' ΚΠΔ, δεύτερη αίτηση αναίρεσης, κατά της ίδιας αποφάσεως δεν επιτρέπεται. Κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής, προϋπόθεση για την απαγόρευση ασκήσεως δεύτερης αιτήσεως αναιρέσεως κατά της ίδιας αποφάσεως είναι να έχει προηγηθεί κρίση επί της πρώτης. Αν τέτοια κρίση δεν έχει προηγηθεί, παραδεκτά ασκείται μέσα στη νόμιμη προθεσμία δεύτερη αίτηση αναιρέσεως, η οποία είναι συμπληρωματική της πρώτης και συνεξετάζεται με αυτή. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα παραδεκτώς επισκοπούμενα έγγραφα της δικογραφίας, προκύπτει ότι ο αναιρεσείων άσκησε, εμπροθέσμως στις 20/6/2008, με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (άρθρο 473 παρ. 2 ΚΠΔ), την με αρ. πρωτ. 5393/2008 αίτηση αναιρέσεως κατά της 87/2003 καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας και, ακολούθως, ο ίδιος άσκησε, εμπροθέσμως, στις 23-6-2008, κατά τον ίδιο τρόπο, δεύτερη αίτηση αναιρέσεως στρεφόμενη κατά της ίδιας πιο πάνω σε βάρος του εκδοθείσας καταδικαστικής αποφάσεως.
Συνεπώς, εφόσον δεν έχει προηγηθεί κρίση επί της πρώτης αιτήσεως αναιρέσεως, η δεύτερη αίτηση επιτρεπτώς ασκείται εντός της νόμιμης προθεσμίας, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση καταχωρίσθηκε καθαρογραμμένη στο τηρούμενο από το Εφετείο Αθηνών ειδικό προς τούτο βιβλίο στις 2-6-2008, και πρέπει οι αιτήσεις αυτές, να συνεκδικασθούν. Συνεκδικαστέα με αυτές είναι και η με αριθμ. πρωτ. 5480/2008 με τον ίδιο τρόπο ασκηθείσα αναίρεση κατά της ιδίας απόφασης που ασκήθηκε από την αναιρεσείουσα .... Κατά το άρθρο 8 του ν. 1729/1987, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 13 ν. 2161/1963, τροποποιήθηκε με το άρθρ. 4 παρ. 2 εδ. α' ν. 2408/1996 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 15 εδ. β' ν. 2479/1997, με ισόβια κάθειρξη και με χρηματική ποινή ενός εκατομμυρίου μέχρι εκατό εκατομμυρίων δραχμών τιμωρείται μεταξύ άλλων περιπτώσεων και ο παραβάτης του άρθρου 5 αν είναι υπότροπος. Κατά δε το άρθρο 5 § 1 περ. γ' με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών και χρηματική ποινή ένα εκατομμύριο μέχρι διακόσια εκατομμύρια δραχμές τιμωρείται όποιος εισάγει ναρκωτικά ή διευκολύνει την εισαγωγή τους, και σε σωφρονιστικά καταστήματα. Περαιτέρω η καταδικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, όταν σ' αυτήν περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο σχετικά με τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά στην εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη. Η κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, εκείνους δηλαδή που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή την εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξης ή στη μείωση της ποινής. Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός, σύμφωνα με το άρθρο 13 § 1 του ν. 1729/1987, το οποίο αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 15 του ν. 2161/1993 και αυτό με το άρθρο 4 παρ. 2β του ν. 2408/1996 και αυτό με το άρθρο 2 παρ.15 εδ.α' του ν.2470/5-5-1997 είναι και ο ισχυρισμός ότι ο κατηγορούμενος για παράβαση και άρθρου 8 του ως άνω νόμου, όπως ισχύει μετά τις παραπάνω τροποποιήσεις, απέκτησε την έξη της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορεί να την αποβάλει αυτοδυνάμως, ένεκα της επιεικέστερης μεταχείρησης αυτού ενόψει του ότι, αντί της προβλεπομένης από τη διάταξη του άρθρου 8 ισόβιας κάθειρξης, τιμωρείται μέχρι δέκα ετών και με χρηματική ποινή 300.000 δραχμών έως πενήντα εκατομμυρίων δραχμών. Για το παραδεκτό όμως των αυτοτελών ισχυρισμών επιβάλλεται να προτείνονται τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που απαιτούνται για τη θεμελίωσή τους, προκειμένου να κριθεί το ουσία βάσιμο αυτών. Η αόριστη προβολή αυτών δεν υποχρεώνει το δικαστήριο όχι μόνο να τους απορρίψει αιτιολογημένα, αλλά και να απαντήσει σ' αυτούς. Στην προκειμένη περίπτωση το Πενταμελές εφετείο Λαρίσης με την προσβαλλόμενη 87/2008 απόφασή του που εξέδωσε δέχθηκε με επιτρεπτή αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό ότι από τα κατ' είδος τους μνημονευόμενα σε αυτή αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο δεύτερος κατηγορούμενος ... εξέτιε ποινή ισοβίου καθείρξεως στις Δικαστικές Φυλακές .... Ήταν μνηστευμένος με την πρώτη κατηγορουμένη, η οποία τον επισκέπτονταν συχνά στις άνω φυλακές (έξι (6) φορές το δίμηνο Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2002). Ο ως άνω κατηγορούμενος, ο οποίος είναι χρήστης ναρκωτικών ουσιών, χωρίς να είναι τοξικομανής με την έννοια του άρθρου 13 Ν. 1729/87 (30 § 1 Κ.Ν.Ν 3459/2006) που άλλωστε τούτο αποδέχεται, χωρίς να προβάλει στο παρόν Δικαστήριο ισχυρισμό περί τοξικομανίας του, αφού ήλθε σε συνεννόηση με φίλο του ονόματι ... ή ...(αγνώστων λοιπών στοιχείων στην ανάκριση) που κατοικεί στην ..., ζήτησε απ' αυτόν να του προμηθεύσει ναρκωτικές ουσίες (ηρωίνη). Ο άγνωστος φίλος του αφού ήλθε σε επικοινωνία με την πρώτη κατηγορουμένη που και αυτή είναι κάτοικος ..., παρέδωσε σ' αυτήν ένα δέμα που περιείχε τεμάχια ψημένου κρέατος, στο δε μεδούλι των οστών του κρέατος είχε διοχετεύσει ποσότητες ηρωίνης. Η άνω ευφυής μεθόδευση είχε λάβει χώρα, προκειμένου να εισαχθεί η ποσότητα της ηρωίνης μαζί με το κρέας στην άνω φυλακή που εκρατείτο ο κατηγορούμενος, χωρίς να γίνει αντιληπτή από τους διενεργούντες τον έλεγχο στην φυλακή. Η πρώτη κατηγορουμένη, η οποία κατά το παρελθόν, έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών, όπως και η ίδια ομολόγησε, τούτο δε αποδεικνύεται και από τη υπ' αριθ. 1054/24-5-99 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου, αφού παρέλαβε το παραπάνω δέμα με το περιεχόμενό του, από το ως άνω άτομο, ήλθε στη ... στις 30-12-2002 και επισκέφθηκε στις φυλακές τον δεύτερο κατηγορούμενο μνηστήρα της. Κατά την πρώτη επίσκεψη (30-12-2002) δεν προσκόμισε σ' αυτόν το επίμαχο δέμα, αν και του παρέδωσε άλλα αντικείμενα, προφανώς για να διερευνήσει αν είναι δυνατή η εισαγωγή του κρέατος με την ηρωίνη στην άνω φυλακή. Την επόμενη, 31-12-2002 παραμονή πρωτοχρονιάς, ευελπιστώντας στη χαλάρωση των μέτρων ελέγχου και ασφάλειας, λόγω της ιδιαιτερότητας της ημέρας και του πολυάριθμου επισκεπτηρίου, μετέβη πάλι στις φυλακές με σκοπό να εισαγάγει το άνω ψημένο κρέας με την ηρωίνη, που κατά τα παραπάνω είχε διοχετευθεί τεχνηέντως στο μεδούλι των οστών, στην ως άνω φυλακή για την εξυπηρέτηση "των αναγκών" του μνηστήρα της. Όμως κατά τον έλεγχο ανιχνεύτηκε από το ειδικό μηχάνημα η ποσότητα ηρωίνης σε στερεά μορφή, η οποία ζυγισθείσα ανερχόταν σε τρία γραμμάρια και εκατόν εξήντα τέσσερα χιλιοστά του γραμμαρίου (3,164 γρ.). Η πρώτη κατηγορουμένη αρνείται ότι γνώριζε το περιεχόμενο του δέματος, όμως ο άνω ισχυρισμός δεν αποδείχθηκε. Απ' όλη την συμπεριφορά της, συνάντηση με το τρίτο άτομο που της παράδωσε το δέμα, γνωρίζοντας ότι ο μνηστήρας της έκανε χρήση ηρωίνης, η παράδοση του δέματος την δεύτερη ημέρα της επισκέψεώς της, τα μετρά προφύλαξης που της συνέστησε ο μνηστήρας της, και συγκεκριμένα να σχίσει το χαρτί στο οποίο είχε γράψει το τηλέφωνο του αγνώστου μετά την παραλαβή του δέματος, (βλ. απολογία κατηγορουμένου ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου), το Δικαστήριο πείσθηκε ότι η πρώτη κατηγορουμένη γνώριζε το περιεχόμενο του δέματος, το οποίο προσπάθησε να εισαγάγει στην φυλακή ανεπιτυχώς, διότι έγινε αντιληπτή από τα αρμόδια όργανα της φυλακής. Άλλωστε και η ίδια εμμέσως πλην σαφώς ομολογεί στην απολογία της ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος εκμεταλλευόμενος τα αισθήματα αφοσίωσης και αγάπης που έτρεφε για αυτόν η συγκατηγορούμενή του, με προτροπές έπεισε αυτήν να τελέσει το έγκλημα της κατοχής και απόπειρας εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών σε σωφρονιστικό κατάστημα. Επίσης αποδείχθηκε ότι έπεισε τον τρίτο (άγνωστο) φίλο του, όπως ο ίδιος (κατηγορούμενος) ομολογεί να του προμηθεύσει την άνω ποσότητα ηρωίνης και να τελέσει επίσης αυτός (άγνωστος) το έγκλημα της κατοχής της άνω ποσότητας. Με βάση τις παραδοχές αυτές το Τριμελές Εφετείο κήρυξε ενόχους την μεν αναιρεσείουσα κατοχής και απόπειρας εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών σε σωφρονιστικό κατάστημα, ως υπότροπος αναγνωρίζοντας σ' αυτή το ελαφρυντικό του άρθρου 84 § 2 δ' του ΠΚ, του δε αναιρεσείοντα ένοχο ηθικής αυτουργίας στις παραπάνω πράξεις, και επέβαλλε στην μεν πρώτη ποινή κάθειρξης δέκα (10) ετών και χρηματική ποινή 3.000 ευρώ, στον δε δεύτερο ποινή κάθειρξης δώδεκα (12) ετών και την ίδια χρηματική ποινή. Με αυτά που δέχθηκε το τριμελές Πλημμελειοδικείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από τα μνημονευθέντα αποδεικτικά μέσα και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξεως, για την οποία καταδικάστηκε η κατηγορουμένη-αναιρεσείουσα, καθώς και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 42 § 1 και 46 § 1 εδ. α' του ΠΚ, και 4 § 1, 3 πιν Α αριθ. 5, άρθρο 5 § 1 περ. β, γ, ζ, 8, 19 και 22 του ν. 1729/1987, όπως ισχύουν πριν από την εφαρμογή του νόμου 3459/2006, τις οποίες ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου παραβίασε. Ειδικότερα όσον αφορά Α)την αναιρεσείουσα αιτιολογείται πλήρως ο δόλος αυτής με την αναφορά στο σκεπτικό της προσβαλλομένης απόφασης α)στην όλη συμπεριφορά της β)στη συνάντηση της με τρίτο άτομο, το οποίο της παρέδωσε το δέμα γνωρίζοντας ότι ο μνηστήρας της έκανε χρήση ηρωΐνης γ)στην παράδοση του δέματος την δεύτερη ημέρα της επίσκεψής της, δ)στα μέτρα προφύλαξης που της συνέστησε ο μνηστήρας της, στοιχεία τα οποία είναι επαρκή για την θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης της αποδιδομένης σ' αυτήν ως άνω αξιόποινης πράξης, ενώ το αναφερόμενο στο σκεπτικό προς απόκρουση του προβληθέντος από αυτήν αρνητικού του δόλου της ισχυρισμού ότι δεν γνώριζε ότι το δέμα που αποπειράθηκε να παραδώσει στον συγκατηγορούμενό της περιείχε ναρκωτική ουσία, "άλλωστε και η ίδια εμμέσως πλην σαφώς ομολογεί στην απολογία της ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου" είναι ενισχυτικό της μη αποδοχής τούτου από το Δικαστήριο της ουσίας, και συνεπώς η βασιμότητα η μη αυτού δεν ερευνάται από το παρόν Δικαστήριο για τη διαπίστωση ύπαρξης αναιρετικού λόγου. Συνακόλουθα ο από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ μοναδικός λόγος της ως άνω αίτησης αναίρεσης με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας όσον αφορά τον δόλο αυτής είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, ενώ είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής κατά την ειδικότερη αιτίαση ότι το Δικαστήριο στήριξε την καταδικαστική του κρίση σε δήθεν "ομολογία της" που περιέχεται στα πρακτικά της πρωτόδικης δίκης.
Β) Όσον αφορά τον αναιρεσείοντα:
Από τα ενσωματωμένα στην προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά προκύπτει ότι ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντα μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας όταν δόθηκε ο λόγος σ' αυτόν ζήτησε την αθώωση του πελάτου του, χωρίς να υποβάλει και αίτημα για αναγνώριση του από το άρθρο 13 του Ν. 1729, προβλεπομένου ελαφρυντικού. Από κανένα δε σημείο των πρακτικών αυτών δεν προκύπτει ότι είτε ο κατηγορούμενος είτε ο συνήγορος αυτού υπέβαλαν σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας στο ακροατήριο τον αυτοτελή ισχυρισμό ότι κατά τον χρόνο που τελέσθηκαν οι αποδιδόμενες στον αναιρεσείοντα αξιόποινες πράξεις είχε αυτός την ιδιότητα του τοξικομανούς. Συνακόλουθα το ως άνω Δικαστήριο της ουσίας δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει πολύ δε περισσότερο να αιτιολογήσει την απόρριψη του ισχυρισμού αυτού και επομένως είναι αβάσιμος ο από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ μοναδικός λόγος αναίρεσης και των δύο αιτήσεων αναίρεσης του εν λόγω αναιρεσείοντα με τον οποίο ψέγει την προσβαλλόμενη απόφαση για ελλιπή αιτιολογία της απορριπτικής επί του ως άνω ισχυρισμού του κρίσεως του ως άνω Δικαστηρίου. Μετά από αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει τις από 20/6/2008 και 23/6/2008 αιτήσεις του ..., κρατουμένου στη φυλακή ... και την από 23/6/2008 αίτηση της ..., για αναίρεση της 87/2008 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας.
Καταδικάζει καθένα από τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ